04-04-07

Moeilijke tijden

Vandaag is de dag moeilijk begonnen. Gisteren kon hij nog met enige hulp de trap op en neer, maar vanmorgen was ook dat gedaan. Hij kon niet meer op zijn benen staan. Na een valpartij heb ik de huisarts gebeld die in de loop van de voormiddag is gekomen. Deze stelde voor om opnieuw een ziekenhuisbed te gaan halen, want trappen lopen ging echt niet meer. Gelukkig kwam mijn broer vanmiddag langs en zijn we samen dat bed gaan halen. Hoe alles zelfs op één nacht kan evolueren. We hebben Luc beneden gekregen, ik snap zelfs nu nog niet hoe dat gelukt is. Wij hebben zo'n ronddraaiende, eigenlijk levensgevaarlijke trap. Aangezien het vrij moeilijk is om steeds via Luc's portable aan te loggen, heb ik deze morgen mijn eigen blog gemaakt. Ik zal daar het dagboek proberen voort te zetten. Je kan hem terug vinden op http://karinp.skynetblogs.beGroetjes,Karin

20:40 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

03-04-07

Lang geleden

Zoals een groot deel van jullie al zullen weten, gaat het niet goed met Luc. Ik ben Karin, de vrouw van Luc. Meer dan een uur geleden heb ik Luc in zijn bed gelegd, en ben dan op zoek gegaan naar zijn blog. Zoals gezegd in mijn reactie ga ik proberen zijn blog wat voort te zetten. Ik ben niet de beste schrijfster, maar daar zullen jullie het maar mee moeten doen. Ik kan ook niet de gevoelens van Luc vertolken, want dat is door zijn toestand niet meer mogelijk. Momenteel is hij niet meer in staat om een normale conversatie te onderhouden. Luc is een hele trotse persoon, zoals jullie wel zullen gemerkt hebben in zijn blog. Hij heeft zijn ziekte altijd afgedaan als niet bestaande. Wonder boven wonder heeft hij er ook heel lang geen last van gehad. Nu is het wel ernstig, maar zelfs dan nog relateert hij het aan de medicatie en niet aan de kanker. Vorige week zijn we bij de neuroloog geweest. Zij heeft bloedonderzoek laten doen om te zien of de symptomen gerelateerd zijn aan de medicatie? Ze zou ons bellen moest dit inderdaad zo zijn. Uiteraard hebben we geen telefoontje gehad. Luc blijft geloven in genezing en dat is zijn groot recht. Ondertussen moet ik voort met mijn kinderen. Hij wil niet dat ik ze iets vertel, maar ze zijn verdorie 15 en bijna 18. Zij zien ook dat hij iets meer alleen kan, dat hij moet overgeven, dat hij niet meer eet. Ik weet het ook niet meer. Het is zo spijtig dat zijn hersenen zijn aangetast, want dat maakt communicatie moeilijk. Ik heb er gewoon een klein kind bij. Hij kan ons soms aanstaren met van die grote ogen en dan weten we echt niet wat te doen. Hij is altijd zo'n trotse man geweest. Verschrikkelijk wat er nu gebeurt. En het ergste zijn een aantal mensen die niet weten hoe ze moeten reageren en dan maar volledig verkeerd reageren. In deze tijden hebben we onze echte vrienden leren kennen, maar met familie ligt dat natuurlijk anders. Als ik het even bekijk, lijkt het helemaal niet op het dagboek van Luc. Neem het me even niet kwalijk, voor mij is het ook niet makkelijk. Maar ik hoop volgende keren een iets geanimeerde boodschap achter te kunnen laten. Mijn eerste boodschap was nu vooral dat het niet goed gaat met Luc en dat ik een poging wil doen zijn dagboek over te nemen. Niet echt geslaagd, maar alles kan beter...Groetjes,Karin

00:39 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

14-03-07

Rare tijden ....

Het zijn rare tijden. Ben ik “genezen” ? Niet echt. Ik heb een hele week barstende hoofdpijn gehad. Mijn maag was geregeld totaal ontregeld (braken). Ik was hondsmoe (’s morgens, ’s middags, ’s avonds, ’s nachts). Ik zwalpte, ik zag soms dubbel, … Ik ben “dronken”.
Gisteren op controle naar de oncoloog en de neuroloog. Geen van beiden kan een klinische reden identificeren van al mijn ongemakken. De MRI van mijn hersenen is schijnbaar OK dus men vermoedt dat het de cocktail van al de medicamenten is. Een pilletje meer tegen de maag, Dafalgan tegen de hoofdpijn, een pilletje & dranken tegen de hoest, …
Positief nieuws ? Al heel de week had ik geen aanval van Afalsie. Niet te luid roepen. Gisteren verlieten we het ziekenhuis en ik wou iets zeggen over de neuroloog. Karin vroeg mij: “Wat bedoel jij met nazidoctor ?” Lap, ik had het weer vlaggen. Geen zware aanval maar het is vervelend. Je kan het niet indenken. Ik ben een controlefreak en ik voel mij hulpeloos in zulk een toestand.

Mijn “nieuwe” oncoloog is open een eerlijk. Op onze vraag of het zinvol was om nog eens een CTG van de longen te nemen gaf hij als antwoord dat het in oktober zinloos was. Mijn had mij toen nog maar 1-2 maand gegeven. Het komt nog steeds hard aan. Ik kan het niet aanvaarden. Ik heb iets nodig om tegen te vechten en ik misleid Karin met mijn houding. Ze wil dat ik haar hulp inroep, mijn situatie deel maar liefst van al zou ik het zelfstandig dragen;

De kinderen voelen ook dat er wat gaande is. Caroline is superaanhankelijk, goed gezind, altijd lachen, … Ze is begonnen met “start to run”, ze willen een jogging van “desperate housewives”, …. Dit is niet haar normale doen, overreageren. Hoe moeten wij daar op reageren ?

Dominique is met honderd en één zaken bezig. Voor Wiskunde had ze laatst rapport 98,5 % (zeker niet haar papa), dit weekend gaat ze voor haar Judo zwarte gordel, ik help haar met haar scriptie (niet slecht), volgende jaar burgerlijk ingenieur in Gent (huisje in het Patershol), ….

Hoe moet ik hen ? Veel praten zeker ?

Fysieke toestand: Ik heb de indruk dat het bijsturen van de medicatie gisteren geholpen heeft. Even afwachten zeken.

10:35 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (30) |  Facebook |

08-03-07

Ziekenhuis ...

Ik zou eens graag goed nieuws willen brengen maar het zit met niet echt goed mee. Deze week had een Afasie aanval op maandag tijdens het bezoek van mijn huisarts (het is nu in de mode na een artikel in Humo – ik was eerst !).
Dinsdag moest ik een bezoekje brengen aan mijn oncoloog. Iets was verkeerd gegaan dus maar een E.E.G.en daarna een bezoekje aan mijn neuroloog. Na +/- 5 minuten bij hem ging het helemaal verkeerd. Ik sloeg wartaal uit en de arts was (voor mij) niet veel beter.
Karin was gelukkig mijn “gezelschapsschapsdame” en op het bepaald moment vroeg ze me over ik begreep dat ik een nachtje in het hospitaal moest blijven. “Euh ? Nee, wat moet ik godsnaam hier doen” (uitspraak = bezopen).) Van de uitleg begreep ik ook niks. 24 hr. in een kamer aan een baxter om een nieuw medicament op te starten en noch wat echootjes. Aftellen, aftellen, … ik haat ziekenhuizen.
Ik heb de moeilijke klant uitgehangen want ik had de indruk dat ze me noch een nachtje gingen houden. Weet wat de oorzaak is ? Nee. Men weet wat het allemaal niet is maar niet wat het wat is …. Men heeft me lading pillen gegeven maar weet niet of ze wel zullen werken.

Vandaag moest ik (hou u vast) naar de Neus-Keel-Oor specialist. Dit stond al een tijdje vast en het was mijn eerste bezoek. Fantastische ervaring ! Ik begreep (bijna) alles wat mij werd uitgelegd op een menselijke manier. Mijn oncoloog eergisteren zat voor mij met zijn portable, te typen en ondertussen een samenvatting te geven van zijn collegiaal rapport. Voor mij was het Chinees, voor Karin was het Oezbekstaans, wij waren onder de indruk (sarcactisch).
Er is geen enkel beroep dat waar menselijk contact zo belangrijk is maar er is ook geen enkel beroep dat zich zo verstopt achter onverstaanbare termen en attitudes.

Fysieke toestand: Ik wil terug naar een “normaal” leven. Ik haat hospitalen, dokters, medicamenten, bezorgde blikken, …

14:35 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

05-03-07

De verhuis ....

Eindelijk dit weekend de lang verwachte verhuis van mijn schoonmoeder naar het nieuwe appartementje. Voor haar de start van een nieuw leven, voor ons het einde van een maand hard labeur. Zij is gelukkig en wij dus ook.

Ik was niet zinnens om mij gedurende het verhuisweekend hard in te zetten. Verhuizen is veel gesleur, trap op trap af, … Niet direct mijn sterkste kant de laatste tijd.
Zaterdag rond 10:00h kregen we een seintje dat de verhuiswagen bijna was ingeladen en dat hij binnen een uurtje op zijn bestemming zou zijn. Ik was niet helemaal 100 % maar dit ging wel overgaan. Op het appartement zelf ging het van kwaad naar erger. Alles begon “wazig” te worden en 10 minuten voor de aankomst van de truck kreeg ik het weer: Afasie. Voor Karin was het de eerste keer dat ze het “live” kon meemaken. Ze zag dat er iets ernstig aan de hand was, ik had moeite om haar te begrijpen en ikzelf was compleet onbegrijpbaar. Op het moment dat de “verhuizers” het pand binnenkwamen zijn wij terug vertrokken naar huis. Alles bijeen heeft de aanval iets meer dan een uur geduurd. Karin is (op mijn aanraden) terug gegaan en ik heb beloofd de rest van de dag te rusten.

’s Avonds hadden we een etentje met vrienden in Mechelen. Karin wou het eerst afzeggen maar ik heb aangedrongen om toch te gaan. Het was leuk maar ik was duidelijk nog geen 100 %.

Zondag was het beter en ik besloot deel te nemen aan de “grote opkuis” van het “oude huis”. Ik zwijmelde uit de wagen (lage bloeddruk) en ik was lijkbleek. Na een half uurtje weer naar huis (rusten !).

We zijn beiden serieus geschrokken en ik heb op mijn eerste communiezieltje beloofd om vandaag geen fysieke inspanning te leveren. Morgen moet ik (toevallig) naar de oncoloog en hopelijk kan hij dit alles verklaren.

Fysieke toestand: ik had gehoopt dat die nieuwe pillen alles gingen oplossen. Ik vrees dat dit duidelijk niet het geval was.

09:37 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-02-07

Reünie ...

Ik sta nog alle dagen versteld hoe moedig ik omga met mijn ziekte. Gisterenavond had ik reünie met een aantal oude klasgenoten. Volgend jaar zijn we 25 jaar afgestudeerd en we willen iets speciaal organiseren. We hadden afgesproken in brasserie Berlin om iets te eten en vooral iets te drinken. Dilemma: de meeste van die kerels had ik al lang niet meer gezien dus moest ik hen “spontaan” vertellen dat ik ziek ben. De hele dag had ik erover gepeinsd hoe ik dat moest doen en uiteindelijk had ik besloten om “het moment te laten beslissen”.

Waarover spreek je op zulk een avond ? Schoolse herinneringen ophalen, de familie (kinderen, …), hobby’s, professionele bezigheden, etc. De opener was al direct raak. “Amai Luc, jij bent het laatste jaar stevig bijgekomen. Ik had je bijna niet herkend.”. Dit is natuurlijk het gevolg van de cortisone. Mijn antwoord: “Ja, ja”.
“Zeg Luc, werk jij nog bij dat Japans bedrijf ?” Ik ben nog altijd in dienst maar ik ben er al maar dan ½ jaar niet meer geweest. Mijn antwoord: “Yep”
“En wat doe je daar eigenlijk ?” Nu wordt het moeilijker. Officieel heb ik al mijn verantwoordelijkheden behouden maar ik begin me vast te praten. Ik kan niet meer terug dus ik begin maar wat te lullen over mijn oude verantwoordelijkheden. Meestal bereidt Karin het “gezelschap” voor en kan ik gewoon inpikken. Hier moet ik het zelf zeggen en dat kan ik nog steeds niet. Waarom ? Schaamte, zwakte, … ik weet het niet.
“Zeg Luc, ik heb gehoord dat jij ernstig ziek bent geweest ?” Boem ! De bedrieger bedrogen. Ik heb het dan maar toegegeven maar ik kon er niet snel genoeg van af zijn. “Ben je dan nu helemaal genezen ?” “Euh ja, na de chemo en bestralingen was het een pak beter maar het is nog niet 100 % weg.”

De situatie werd voor iedereen ongemakkelijk dus werd al snel een ander onderwerp aangesneden. Ik voelde mij klein en ik besef weer dat ik het nog steeds niet kan. Ik kan erover spreken met mensen die mijn situatie kennen maar gisterenavond ging ik af als een gieter. Het is niet het einde van de wereld maar ik heb bewondering voor mensen die hun kanker zien als een integraal deel van hun leven: iets waarmee je leeft en dat niet verborgen moet worden gehouden voor de omgeving. In vergelijking met die mensen ben ik maar een zwakke lul.

Fysieke toestand: een beetje vermoeid want het was weer laat (niet toegeven dat ik beter op tijd ga slapen).

08:49 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

26-02-07

Een nieuwe week ...

Dit is weer een tijdje geleden. Maak ik geen interessante dingen meer mee of ben ik gewoon "blog-moe" ? Waarschijnlijk is het een combinatie van beide ?

De laatste week heb ik vooral gewerkt in het appartement van mijn schoonmoeder: alles is geschilderd, overal ligt er nieuw laminaatparket, morgen komt de poetsvrouw en is alles kraaknet. Eigenlijk ben ik wel trots op het resultaat.

Het volgende probleem zijn nu haar inkomsten. Vorige vrijdag heeft ze de berekening van haar pensioen ontvangen en dat blijkt EUR 530,- per maand te zijn. Hoe kan je daar met leven ? Ze heeft ook nooit gespaard en tot nu toe hebben wij bijna alles betaald (met de andere kinderen). De solidariteit is groot maar dit gaat niet blijven duren.
Een ander probleem is dat we het "oude" huis na de verhuis dit week-end nog moeten leegmaken en opruimen. Iedereen is van mening dat ik reeds voldoende heb gedaan maar ik ben benieuwd wie dan de leiding gaat nemen. Ik heb me opzettelijk op de achtergrond gehouden bij de organisatie van de eigenlijke verhuis en ik vrees voor een zekere chaos. Het zal wel lukken maar het kan veel beter. Hier komt de "project manager" in mij boven. Normalerwijze zou ik onder zulke omstandigheden het democratische proces stoppen en als kapitein het stuur overnemen. In familiale omstandigheden is dit vragen voor problemen dus zullen we maar wat van de kant toekijken en me niet al te kritisch opstellen. Positief is dat we de laatste twee maanden enorm veel werk hebben verzet.

Vanavond ga ik iets eten en drinken met wat studiegenoten van het middelbaar onderwijs. Wij hadden eigenlijk een heel goede relatie maar het is ook al 25 jaar geleden. De meesten kennen mijn toestand niet dus ik ben benieuwd naar hun reactie. Waarschijnlijk zal ik het onderwerp niet uit de weg gaan maar waarschijnlijk zal ik het ook minimaliseren.

Fysieke toestand: vreselijk slecht geslapen en ik blijf maar hoesten. Vandaag eens een rustige dag inbouwen.

08:20 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-02-07

Even verwerken ....

Dit is weer een tijdje geleden. Ik heb het druk gehad met laminaatparket leggen en schilderen in het nieuwe appartementje van mijn schoonmoeder. Alles is zo goed als klaar. Verhuis 3/03 en ik denk dat we collectief een hoop werk hebben verzet.

De reden waarom ik al enkele dagen niet meer geschreven heb is ook psychologisch. Eigenlijk was de positieve uitslag vorige vrijdag een soort van anticlimax. Ik vrees dat je het moet meegemaakt hebben om dat te begrijpen. Je bereid je (met de hulp van je dokters) steeds voor op “slecht nieuws” en dan blijkt uiteindelijk dat je een extra pilletje moet nemen. Het is natuurlijk belachelijk maar soms voel je je een bedrieger.

Gisteren las ik in een boek: “Wachten is als roest op de ziel”. Ik begrijp niet 100 % wat de schrijver hier met bedoelt maar ik denk dat hij gelijk heeft (begrijpt u ?).

Fysieke toestand: goed (behalve die hardnekkige verkoudheid)

08:25 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-02-07

Goed nieuws ...

Gezien de omstandigheden was het goed nieuws. Vrijdag rond het middaguur binnen voor een MRI. Het is niet mijn geliefd onderzoek omdat ik geen grote fan ben van house-muziek. Een half uur in trance en dan de boodschap dat ik de volgende week (vandaag) eens langs kon komen voor de foto’s. Dat was buiten mijn zuster gerekend die haar troepen al had gemobiliseerd. Na de onderzoeken gingen we ergens in de buurt lunchen en bij de koffie kregen we het verlossende nieuws:
Geen nieuwe metastasen, eigenlijk niets te zien aan de hersenen behalve het oude letsel van de bestralingen. Wat was dan de oorzaak van die aanval ? Even geduld …

Rond 5 uur een verlossend telefoontje: mijn oude en nieuwe oncoloog + mijn zuster hadden de foto’s besproken en dit was heel waarschijnlijk een epileptische aanval geweest te wijten aan het letsel en een vochtophoping ter hoogte van mijn sinussen.
Wat nu ? Medrol (cortisone) onmiddellijk terug op oorspronkelijk (laag) niveau, anti-epileptica blijven nemen, z.s.m. naar die vochtophoping laten kijken en terug regelmatig de (nieuwe) oncoloog bezoeken.
Ik was op het ergste voorbereid dus dit was positief, positief nieuws. We hebben de kanker weer een hak gezet.
De dag ervoor hadden we nog eens de praktische zaken overlopen (vooral de financiële) en het hele noodscenario begint zich te verfijnen. Het eigenaardige is dat ik dit vrij emotieloos kan brengen. Karin is blij dat dit behoorlijk geregeld is maar ligt natuurlijk van andere zaken wakker.

We zijn terug vertrokken !

Fysieke toestand: behoorlijk verkouden

08:07 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-02-07

Wachten ...

Morgen een MRI onderzoek en onmiddelijk een evaluatie door de oncoloog. Een zusje in de medische wereld is toch wel een voordeel. Mijn enige doel vandaag is de dag doorspartelen.

Gisteren hebben we samen Valentijn doorgebracht en het hoofdonderwerp kan je natuurlijk raden. Het zijn natuurlijk allemaal variaties op een “oud” thema maar het is nodig. We (Karin) hebben het ook aan dekinderen gezegd: ze waren geschrokken maar papa zal het wel weer oplossen …

Karin: “Heb je geen schrik voor vrijdag ?” “Natuurlijk wel maar het zou onrealistisch zijn om positief nieuws te verwachten. Eerder gradaties van slecht nieuws.” Laten we hopen voor een “beetje” slecht nieuws.

Grappig was wel dat ze deze week (in tempo non suspecto) met een collega had gepraat die het toch wel eigenaardig vond dat ik het zolang trok. Was ik misschien genezen ? Misschien moest de wetenschap mijn lichaam eens onderzoeken en, wie weet, vinden ze één of ander super-middeltje dat de wereld ging redden.
Luc als BV in talkshows, VIP feestjes, Man van het Jaar, handtekeningen, Baron Luc, groupies, … Maar ik denk dat het naar de boem is nu.

Fysieke toestand: goed maar onzeker door die laatste aanval. Wat als het gebeurt wanneer ik helemaal ben ? Ik wil zeker niet “gecontroleerd” worden. Een beetje vrijheid a.u.b.

09:52 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-02-07

Afasie ...

Slecht nieuws vandaag. Gisteren was ik mijn zuster op uitstap naar de Westhoek. Rond het middaguur hadden we eerst iets gegeten en daarna het “Flanders Fields Museum” in Ieper bezocht. Op het einde van het bezoek begon ik me “slecht” te voelen. Terug in de wagen bleek ik mij niet meer te kunnen uitdrukken. Ik wist wat ik wou zeggen maar het kwam er niet uit. Het bleek “Afasie” te zijn:
Onvermogen juist te spreken, hoewel de spiertjes die nodig zijn voor de uitvoering van de spraakbewegingen en hun zenuwvoorziening intact zijn. Afasie is een taalfunctiestoornis ten gevolge van een hersenbeschadiging bij iemand die voordien over een normale taalvaardigheid beschikte. De beschadiging bevindt zich in de zogenoemde taalgebieden van de dominante hersenhemisfeer (voor rechtshandigen vrijwel altijd de linker hersenhemisfeer).
Receptieve afasie: Afasie gepaard gaande met een stoornis in de gearticuleerde spraak, terwijl de actieve spraak incorrect en grammaticaal onjuist kan zijn. Soms is de taalexpressie zo ernstig gestoord dat deze volledig onbegrijpelijk wordt.

De aanval heeft drie kwartier geduurd en toen kreeg ik geleidelijk aan weer de controle over mijn spraak. Mijn zuster is gynaecologe en ik was dus in goed gezelschap. Telefoontje naar het ziekenhuis en recht naar Antwerpen. Ik was gefrustreerd maar redelijk kalm.
Onmiddellijk bij de oncoloog en hij vermoedt dat dit te maken heeft met een hersenletsel na de bestraling deze zomer (of nieuwe metastasen). Medrol (cortisone) werd verhoogd met een factor 5 en hop, naar de neurologe. Ze vermoedt dat het soort van epileptische aanval is geweest (dus nog wat extra pillen) Vrijdag een MRI en onmiddellijk een bespreking met een andere oncoloog.

Nu zeker geen wagen meer rijden, geen inspanningen, wat liggen wachten thuis tot vrijdag. Het moest er eens van komen. Shit !

Fysieke: redelijke goed alhoewel de verhoogde Medrol reeds voelbaar is.

10:16 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-02-07

Het weekend ...

Even een kleine update:

1. Dominique heeft gisteren een bronzen medaille gehaald op het provinciale Judo kampioenschap. Een pluim voor madame en volgende week naar het Vlaams kampioenschap !

2. Het appartement voor mijn schoonmoeder is nu helemaal geschilderd en het begint er leuk uit te zien. Deze week ga ik proberen laminaatparket te leggen in alle kamers. Het wordt weer een drukke week en het is ook duidelijk dat voor iedereen “de laatste loodjes” zwaar beginnen te wegen. Verhuis op 3-maart.

3. Zaterdag hebben we Valentijn gevierd: eerst een restaurantje (lekker eten, te snelle bediening en teveel Brasschaatse chi-chi) en dan een plaatselijke lounge-bar. Voor mij was het niet echt een leuke avond. Karin mist haar vader hard en reageert dit op mij af. Op het einde was ze mij doelgericht aan het kwetsen: de kinderen hangen teveel aan mij, ik moet terug onderzoeken ondergaan want het kan niet dat ik nog zo actief ben, als ik kook dan lust er niemand mijn eten, … Ik weet niet echt wat ze er probeert met te bereiken maar ik had me toch wel iets anders voorgesteld van die avond. Ik fungeerde als pispaal voor al haar frustraties. De volgende dag was het weer alsof er niets gebeurd was.

4. Net een nieuwe (firma)wagen gekregen (LClc 4x4). De “oude” was einde lease en automatisch wordt die dan vervangen. Grappig voor iemand die eigenlijk niet meer mag rijden maar waarom ook niet ? Ik heb eigenlijk wel zin om nog eens offroad te rijden.

Fysieke toestand: een stevige snotvalling (zoals zovelen, zeker)

10:31 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-02-07

Taxi !!

Ik heb eens nagedacht wat “angst” of “schrik”eigenlijk betekend. Volgens mij (of voor mij) is het het gevoel dat je ervaart wanneer je geen controle meer hebt over omstandigheden of wanneer je in een vreemde, onbekende omgeving terechtkomt.

Ik heb niet snel schrik. Ik ben meer dan 1m80, 90 kg, brutaal en meestal zelfzeker. Ik herinner me nog wel een gebeurtenis toen ik behoorlijk “angstig” was. Ik bezocht in het verleden ieder jaar voor een weekje de East Coast van de Verenigde Staten. Ik vertrok steeds op zaterdag om zondag de hele dag de toerist uit te hangen in New York. Prachtige stad. Er gebeurt altijd wel wat. Die keer vertrok ik zondagnamiddag met de trein naar Philadelphia waar ik maandag mijn eerste ontmoeting had. Men had mij geboekt in een hotel aan de Delaware River. Het was 20:00 en de jetlag was na die vermoeiende dag op zijn hoogtepunt. Mijn truuk tegen jetlag is onmiddellijk bij het vertrek je horloge aanpassen aan de plaatselijke tijd en proberen te “leven” volgens het nieuwe ritme. Ik moest dus nog 2-3 uur proberen wakker te blijven. De bar ? Nee. Ik had beweging nodig.
Het hotel was gelegen in één van de betere wijken en ik begon dus te wandelen langs de oevers van de Delaware. Het was in mei en het was een zalige lenteavond. Philadelphia is één van de oudste steden van N-Amerika en heeft naar Amerikaanse normen heel wat oude gebouwen. Na een tijdje besliste ik de rivieroever te verlaten om de stad te verkennen. Ik had geen kaartje bij maar ik hoopte op één of andere manier het oude stadscentrum te vinden.
Het was een willekeurige straat, één van de velen maar er was behoorlijk wat beweging. Na een meter of 50 begon er mij iets op te vallen. Er waren alleen maar zwarten … Blikkende wagens reden traag met loeiende “rap”-muziek door de straat, mensen met duidelijk een overdaad aan anabole steroïden stonden voor hun huis te kletsen, … Ik was de enige blanke !
Ik was duidelijk verkeerd en ik was niet de enige die dit besefte. Wat nu ? Omdraaien en de straat weer uitlopen ? Nee, ik heb geen “schrik” en ze zouden mij wel eens collectief kunnen beginnen uitlachen ! Plan B: eerste rechts, eerste rechts, blokje om en we zijn weer aan de rivier. Hartslag 120 ! Ik loop verloren in een exclusief zwarte wijk. Wat nu, wat nu, … ? Plots zie ik een taxi en luidkeels en impulsief roep ik, arm gestrekt in de lucht, TAXI !!! Impulsief want ik had moeten zien dat hij reeds “bezet” was. Daar stond ik te brullen en de taxi reed traag door. Iedereen keek nu naar mij. Die “whity” was duidelijk verdwaald en niet op zijn gemak. Ik had de indruk dat de hele straat met heel veel leedvermaak naar mij keek. Mijn temperatuur ging de hoogte in en ik kreeg een behoorlijk rood hoofd (redneck ?). Toen drong het tot me door hoe “belachelijk” de hele situatie was en ik werd ineens terug kalm. Que sera, que sera !
Na een kwartiertje wandelen (het leken wel enkele uren) zag ik in de verte de rivier en wat later was ik terug « veilig ». Vlug naar de bar van het hotel en een stevige bourbon om te bekomen. Was ik ooit in gevaar geweest ? Waarschijnlijk niet. Had ik me al ooit zo “klein gevoeld” ? Waarschijnlijk ook niet. Een “cowboyverhaal” rijker ging ik die avond zalig slapen.

Fysieke toestand: goed. Ik heb gisteren met mijn huisarts gesproken over mijn “verwardheid” vorige week. Hij vermoedt niet dat het iets te maken heeft met het “doorstoten” van de metastasen in mijn hersenen maar dat het meer te maken heeft met vermoeidheid en stress. Hop, ik heb de rivieroever weer in zicht !

09:46 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-02-07

Feesten als de beesten ...

Op mijn vorig “blogje” kreeg ik een reactie van Christine dat me toch wel even aan het denken heeft gezet. Vrij vertaald: “Welke idioot begint nu te schilderen, het “huishouden te runnen”, etc. wanneer hij zijn einde voelt naderen ?”

Eigenlijk is dat wel waar. Ik heb vroeger ook “tussen pot en pint” gefilosofeerd wat ik de zou doen wanneer ik nog maar enkele maanden te leven had. Eigenlijk zou ik er maar eens lekker aan moeten beginnen. Alle verantwoordelijkheden overboord gooien, een “fuck you” aan de maatschappij, ikke ikke ikke, champagne, …
Ik vraag me eigenlijk af hoeveel mensen dit eigenlijk doen ? In 2000 bezocht ik een arts in het Universitair Ziekenhuis in Leuven en toen kwam de eerste maal de “harde boodschap” dat ik nog 1 tot 1 ½ jaar te leven had. Als ik toen aan mijn “IK”-project begonnen was dan was ik nu een uitgeput, alcoholisch wrak. Waarschijnlijk ook platzak en heel alleen.

Wat is het alternatief ? Flirten met de statistieken, Carpe Diem, bewijzen dat je sterker bent dan het “beest”. Af en toe lees je over “het gevecht tegen de Kanker”. Laten we eerlijk zijn: met “gevecht” bedoelen we het lijden, het afzien, de dag dat je haar uitvalt, die keer dat je behandeld word als een klein kind, … Het is geen gevecht tegen de ziekte maar tegen jezelf en je omgeving. Het gevecht tegen de ziekte berust louter op toeval. Waarom werkt een behandeling bij de één en niet bij de ander ? Waarom verdwijnt “het beestje” soms om dan weer in vol ornaat weer op te duiken ? De Lotto van het leven …

Waar schep je dan wel genoegen in ? Je omgeving bewijzen dat je nog “de oude” bent, dat je anders bent dan “de rest” (de film-kankeraars van Hollywood), de kleine dingen van het leven, …

Misschien is dit allemaal “gelul” en moet ik dit overlaten aan professionele psychologen. Ik speel mijn spel en soms voel ik mij goed, soms voel ik mij slecht. In plaats van verre reizen, wilde nachten, … ga ik straks wat schilderen. Geen beter gevoel dan iemand “gelukkig” te maken. Geen beter gevoel dan “anders te zijn dan de rest”.

“Make a wish” ? Het bericht dat ik nog exact X dagen te leven heb, een miraculeuze (tijdelijke) genezing gedurende die X dagen (helemaal de oude, misschien zelfs 20 jaar jonger) en dan … “feesten als de beesten”. Olé.

09:23 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

02-02-07

Me and my Mother-in-Law

Het gaat terug beter met mij. Gisterenavond was de hoofdpijn over en mijn “stereo-zicht” grotendeels verdwenen. Vermoeidheid, teveel gelezen, … ? Ik weet het niet maar ik ben er weer bovenop.

Waarschijnlijk zou ik iets meer moeten rusten maar wanneer ik niet slaap verveel ik me stierlijk. Ik heb nog voldoende boeken om te lezen maar er zijn ook genoeg zaken te doen om me “nuttig” te voelen.

Nuttig ? Mijn schoonvader is overleden en wat hebben we reeds gedaan:
- een nieuw appartement gevonden (huurcontract, verzekering, …);
- renovatie appartement plannen & organiseren;
- opkuis « oud » huis (reeds 5 m2 oud papier verzameld …);
- pensioen, belastingen, etc. (etc, etc, ….);
- … en eigenlijk ook behoorlijk wat afgelachen met mijn schoonmoeder .

In het verleden waren we niet altijd de beste maatjes maar “door omstandigheden” zijn we nu bijna “brothers in arms” geworden. De wonderen zijn de wereld nog niet uit …

Iets helemaal anders. Onze poetsvrouw was de laatste weken afwezig. Ze had slecht nieuws ontvangen over haar tienerzoon die autistisch is. Hij zal nooit het verstandelijk niveau van iemand van negen overstijgen. Later zelfstandig wonen is bijna uitgesloten. Het was hard bij haar aangekomen en ze moet het nog steeds verwerken.
Ik heb vanmorgen vrij lang met haar gepraat maar ik weet niet of ik wel alle “juiste” dingen heb gezegd. Vroeger was dit allemaal aan mij voorbijgegaan (nooit thuis !) maar nu ben ik de “nieuwe man”. Karin had me dit vroeger misschien zijdelings gemeld en mijn reactie was dan waarschijnlijk geweest: “ … dan moeten ze maar voor vervanging zorgen.”. Allez, misschien is er toch nog hoop voor hopeloze gevallen zoals ikzelf.

Fysieke toestand: goed

15:53 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-02-07

Schemeren ....

Vandaag had Karin gevraagd het eens rustig aan te doen. Ik heb me vooral bezig gehouden met wat administratie. Rond de middag begon het te schemeren voor mijn ogen. Een lichte hoofdpijn, een lichte misselijkheid maar ik zag vooral alles dubbel. Toevallig was Caroline ziek thuis (een hoestje, maar vooral een baaldag) en Karin belde om te weten hoe het met haar was. Ik heb ook gezegd dat ik niet 100 % was.
Het is nu beter maar ik heb angst en misschien had ik het wel nooit aan haar gezegd. Het struisvogel-syndroom ….

Fysieke toestand: morgen hopelijk beter …

15:26 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

31-01-07

Noppes ...

Het was lang geleden maar gisteren ben ik nog eens langs het ziekenhuis geweest. Ik had een afspraak met mijn chirurg om een mogelijke operatie te bespreken. De boodschap was eerlijk en duidelijk (niet doorspekt met een vloedgolf van medische termen). Het is een complexe operatie met een quasi-zekerheid van complicaties achteraf. De laatste keer zaten mijn darmen na 3 weken reeds vergroeid en de kans op scheuren, hechtingen, ontstekingen, … Het schijnt dat mijn binnenwerk één groot zootje is (olé).
Ik was ontgoocheld (je hoopt altijd op een wonder) maar ook gerustgesteld (ik heb alles geprobeerd maar wilde ik echt wel door een “revalidatie” van minimaal 2 maanden met alle miserie van dien). Ik de wagen dacht ik: “kosten op sterfhuis …”.

Grappig is wel dat ik vandaag twee brieven kreeg van het ziekenfonds:
1. 250 EUR éénmalig vergoeding als chronische zieke;
2. een verzoek om me maandag aan te melden bij de controlearts om te zien of ik wel werkonbekwaam ben.

Grappig is dat het nu net die kerels zijn die mijn palliatief dossier beheren. Ik heb een vermoeden dan het een kort onderzoek gaat worden …

Fysieke toestand: na mijn bezoek aan het hospitaal was ik precies even de kluts kwijt. Het was net of ik me hoorde spreken met een seconde vertraging. Een vies gevoel … Net een intercontinentaal gesprek. Ik had die nacht wel slecht geslapen (spanning ?) dus daar zal ik het maar aan wijten.

11:06 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-01-07

Romantische flaters ...

Vrijdagavond is onze “ieder trekt zijn plan” –avond. Niemand heeft echt zin om “familiaal” te koken tot meerdere glorie van de pizza-boeren en de lokale horeca. Hop, met Karin naar de Marinade in de oude stadsgedeelte van Antwerpen. Lekker, leuk en gemoedelijk. Als hoofdgerecht hebben we beide Tilapia gegeten. Een heel lekker visje dat ik nog ken uit Afrika maar wat ik hier nog nooit op een menu heb zien staan. De wereld wordt klein.

We hebben die avond even onze agenda’s vergeleken en het wordt weer druk. 14 Februari … “Ja, wat is dat ? Valentijn natuurlijk !!! En dan mijn boertige opmerking: “Doen wij daar nog aan mee ?”
Op seksueel vlak stelt het de laatste tijd niet veel voor. Karin zegt dat we als “broer & zus” leven en dat ze “aseksueel” geworden is. Lief dat ze het zo stelt. Zo ligt de schuld bij haar en wordt het bijna een ziekte.

Soit, na mijn romantische “super-killer” uitspraak hebben we besloten voor Valentijn iets te gaan eten in een restaurantje dat ze reeds jaren op het oog heeft: de Villa Doria in Brasschaat. Naar het schijnt heel lekker en exclusief maar door zijn ligging aan een drukke baan werd het door mij omgedoopt tot “het baanrestaurant”. Meer om haar te plagen zijn we er nooit aanbeland. Vlug reserveren en misschien kan ik het zo nog goed maken (:-))

Fysieke toestand: goed – morgen naar de “chirurg” dus een beetje zenuwachtig

10:57 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-01-07

Telefoontje ...

Gisteren een telefoontje van mijn zus ontvangen over een mogelijke operatie om van mijn stoma af te geraken. Het begon met: “zit je op een stoel of sta je ?” (??). Ik lag maar het nieuws was nu niet echt om een gat in de lucht te springen. Mijn chirurg wou het wel overwegen maar de mensen die geassisteerd hadden bij mijn laatste operatie (en die ervaring hebben met de “after-care” bij zulk een ingrepen) waren iets meer bezorgd. Het risico blijkt groter te zijn in vergelijking met de vorige operatie en iedereen bleek toch wel geschrokken te zijn over mijn “interne huishouding” tijdens de laatste operatie (vergroeiingen en ik weet niet wat). Soit, ik moet maar eens gaan praten met de chirurg. Ik had een meer positief antwoord gehoopt (maar rationeel eigenlijk niet verwacht).

Het is al een tijdje geleden dat ik nog eens met een “guru” van de medische wereld heb gesproken. Het laatste bezoek aan de oncoloog was ergens in juni.

Luc: “En wat zijn nu de volgende stappen ?”.
Oncoloog: “Euh, we gaan het opvolgen.”.
Luc: “Geregeld een scan of zo ?”
Oncoloog: “Niet echt want op die scans zie je eigenlijk wat je zelf wil zien.”
Luc: “(??) Dus we doen niets meer ?”
Oncoloog: (peinzend) “Euh, nee.”
Luc: “Moet ik dan eens geregeld langs komen ?”
Oncoloog (zucht): “Nee. Allez, misschien is het goed om eens “om de zoveel maanden” langs te komen.”
Luc: “Tja …”

Ik ben niet meer langs gegaan na ons laatste gesprek. Mijn vorige “praatjes” waren steeds correct maar ik had er “psychologisch” nooit veel aan. Eerste vijf minuten was steeds het vergelijkingen van mijn laatste en voorlaatste scans. Tijdens dit “ceremonieel” was de enige informatie die ik kreeg beperkt tot “tja” ‘s, “euh” ‘s, “ah, hier …” –s, … De foto’s zaten ook steeds binnen de minuut hopeloos door elkaar. Ik denk dat dit dient op de spanning een beetje op te bouwen zeker.

Nee, voor zulk een “praatje” kom ik niet “om de zoveel maanden” eens langs. Bijpraten om de zoveel tijd doen we bij vrienden.

Fysieke toestand: vandaag een dag “recupe”.

08:26 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-01-07

Barcelona ...

Nee, deze keer niet over kanker, ongemakken, takenlijstjes, enz.
Vorige week was ik op zoek naar nieuw leesvoer en Karin raadde mij “De Schaduw van de Wind” van de Spaanse schrijver Carlos Ruiz Zafon aan. Het verhaal speelt zich af in Barcelona ten tijde van Franco. Het is schitterend geschreven. Je voelt, je ruikt, … de stad en zijn mensen. Ik ben nu 150 pagina’s ver en ik weet niet in welke richting het verhaal zal gaan maar het is begeesterend. Ik dacht dat we een verborgen schat hadden ontdekt maar gisteren hoorde ik toevallig op de “Slimste Mens” dat het boek reeds maanden op nummer 1 staat in de boekenlijstjes.

Ik heb eigenlijk een speciale band met die stad en zijn Catalanen. Ik heb er gewerkt en privé is het ons favoriete “short-stay”.
Ik heb er gewerkt … Een tiental jaar geleden had mijn toenmalig werkgever een groep overgenomen met een vestiging in Martorell (Barcelona). Deze laatste was een Boardmill (productie van karton uit gerecycleerd papier) met behoorlijk wat financiële problemen. De boodschap van het hoofdkwartier was duidelijk: 4 jaar om winstgevend te worden of we sluiten de fabriek. Dit was een bijna onmogelijke opdracht omdat het bedrijf gedurende jaren laks bestuurd was. Eerste beslissing: vervanging van bijna het volledige management. Ik werd uitgestuurd door het moederbedrijf om hun IT-systemen te integreren en vooral te werken aan de standaardisatie van betalings- en leveringscondities. Dit zijn niet de meest “sexy” onderwerpen maar super-belangrijk voor een bedrijf met een cashflow probleem omdat het reeds 3 maanden, wegens technische probleem, geen facturen meer had uitgestuurd. Met een gemengd team van vier man hadden we reeds een viertal dagen heel intensief gezocht naar een oplossing. Het waren moeilijke, inspannende vergaderingen en geregeld viel er wel eens een hard woord. Zeer laat op de vierde dag hadden we een principeakkoord bereikt over de belangrijkste zaken. Een enorme druk viel weg en iedereen was moe maar ook tevreden. De lokale financieel directeur (een jonge, maar geniale interim manager) en de commercieel directeur (een oude rot met jaren ervaring) nodigden ons uit om nog wat te gaan eten. Mijn collega was uitgeput en sloeg het aanbod af maar ik zag het wel zitten. Hoe moe ik ook was, had ik toch nood aan wat ontspanning.
Het werd een avond die ik niet zal vergeten. Het restaurant was gelegen in een wijk die ik nooit meer heb teruggevonden (… en ik heb gezocht). Het was een wijk met oude, monumentale paleizen gebouwd rond de eeuwwisseling. Ze waren eigendom geweest van textielmagnaten die toen hun “gouden eeuw” beleefden. Hopen geld en hiermee werden megalomane paleizen gebouwd. Er bestond een bijna Amerikaans opbod om duidelijk te maken wie er de rijkste, meest succesvolle was.
Het restaurant was gelegen in één van die huizen. Indrukwekkend, sprookjesachtig, apart. De maaltijd was eenvoudig en zeker niet overdadig. Het paste perfect in het kader. Ik herinner me Pata Negra (beste ham ter wereld), een lamsbout en veel Cava (de lokale “bubbels”).
Tot in de late (of vroege) uurtjes hebben we gefilosofeerd over zowat alles in het leven. Alle reservaties van de vorige dagen vielen weg. Taal, cultuur, achtergrond, leeftijd, ambities, wantrouwen, … speelden geen rol meer. Ieder van ons gaf zich bloot op een manier die, denk ik, niemand van ons gewoon was. Te moe om reserves te tonen. We waren geen collega’s meer maar vrienden.
De volgende dag was de sfeer heel speciaal. Ieder van ons had er duidelijk van genoten maar besefte ook dat “vriendschap” onmogelijk is tijdens moeilijke onderhandelingen. Ieder van ons moest terug zijn rol spelen, zijn standpunten “begriploos” verdedigen, …
We hebben steeds een speciale band behouden alhoewel niemand van ons ooit op die openhartige, bijna mythische avond is terugkomen. Ik heb het restaurant proberen terug te vinden maar misschien wilde ik het niet echt (één telefoontje naar Carlos of Juanjo had voldaan). Het is eigenlijk de sfeer die ik terug voel wanneer ik het boek lees.

P.S. De fabriek bestaat nog steeds en werd niet gesloten of verkocht. Mooi werk van die jongens (en ik ben er eigenlijk ook nog altijd trots op).

Fysieke toestand: vol energie, maar het “lijf” wil niet mee.

10:13 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-01-07

Eerste rijles ...

Hier zijn we weer. Ik heb de “blog” enkele dagen verwaarloosd omdat het iets te druk was. Genoeg zaken om over te schrijven maar gewoon geen tijd. Ik had nooit gedacht dat ik dit nog eens kon zeggen.

Twee belangrijke gebeurtenissen:
a. Zaterdag had Dominique een “taxi” nodig om haar naar het “Amerikaantje” te voeren. Volgende vrijdag vieren ze op school “Chrysostomos” (feest n.a.v. de laatste 100 dagen) en ze had wat legerspulletjes nodig. 70 kilometer in de wagen met ons Dom: dat is getetter van het begin tot het einde: de Jan, stomme Ellen, Mijnheer Bruys, judo, gymnastiek, op kot in Gent, … Karin wordt er meestal gek van omdat ze zo “van de hak op de tak” springt. Ikzelf heb een meer selectief gehoor en mijn tussenkomsten beperken zich meestal tot “ja, ja, …”, “allez” en “’t is toch niet waar”. Dan is het nog wel een beproeving maar draagbaar.
Eén van de onderwerpen die ze aansneed was het “rijbewijs”. Ze is geboren op het einde van het jaar en al haar vrienden/vriendinnen zijn reeds druk bezig met het behalen van dit gegeerd documentje. Ik geloof niet dat ik haar leraar zal zijn (ziekte en gebrek aan geduld) maar toch dacht ik haar even te verrassen. Snel een industrieterrein opgezocht en dan met een zeer ernstig gezicht: “Eerste rijles !”. Dominique is een durver (wat ze misschien wel van mij heeft). Je moet weten dat ik met een grote Jeep rij (Toyota Landcruiser) en dat is nu niet echt een typische wagen voor je eerste lesje. Na een half uurtje was ze nog steeds dolgelukkig. Ze heeft zelfs één keer de wagen geparkeerd (OK – een parkeerplaats voorzien voor een vrachtwagen). Ik ga later toch kunnen zeggen dat ik “de eerste” was.

b. Mijn schoonmoeder heeft een nieuwe appartementje. In meer dan behoorlijke staat, lage huurprijs en bij ons in de buurt (oops !). Karin heeft dit allemaal geregeld in is daar terecht behoorlijk trots op.
Ik heb waarschijnlijk weer een nieuwe hobby want er moet natuurlijk wel wat geschilderd, etc. worden.
De verhuis is gepland begin maart en ik hoop dat we daarmee een mindere periode kunnen afsluiten met een nieuwe start. Let’s see.

Fysieke toestand: zondag nog het Autosalon bezocht met een collega. Achteraf merkte ik dat mijn hand weer aan het beven was (bij het drinken van een koffie). Gisterenavond was ik ook niet echt 100 %. Ik heb deze dag even als rustdag ingepland.

11:44 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-01-07

Ambtenaren ...

Eindresultaat van mijn takenlijstje voor deze week:
Gepland = 18
Beëindigd = 8
Gestart = 4

Als professioneel projectmanager ben ik niet echt gelukkig met dit resultaat. Te ambitieuze planning, gebrek aan buffers voor onvoorziene omstandigheden, enz. In realiteit ben ik wel tevreden met al wat ik gerealiseerd heb en ik denk dat ik het volgende week weer een lijstje ga maken (geen paniek – ik ga er jullie verder niet met vervelen …). Ik heb de indruk dat ik weer “vertrokken” ben en dat ik over mijn “depressie” ben.

Ik heb wel enkele excuses voor mijn slechte performantie:
1. Poetsvrouw heeft ons deze week weer in de steek gelaten;
2. Afwikkeling n.a.v. het overlijden van mijn schoonvader.

In verband met dit laatste heb ik vanmorgen met mijn schoonbroer Jeroen o.a. het OCMW bezocht. Er moet eens iets van mijn lever. Iets waar ik me nooit van bewust was en wat me de laatste maanden meer en meer is opgevallen. Het zogezegde “ambtenarenapparaat” is geen bende “Collega’s”, geen bende uitgebluste “Jomme Docks’sen”. Al de mensen die ik de laatste maanden ontmoet heb in het ziekenhuis, het ziekenfonds, de thuisverzorging, … en nu, i.v.m. mijn schoenmoeder, de belasting, de post, het OCMW, … zijn behulpzame,klantvriendelijke, begrijpende mensen. Zelfs wanneer ik deze week naar het recyclagepark ging werd ik geholpen door mensen die hun job serieus nemen en trots zijn op hun werk. Chapeau !
Ik zei vroeger tegen mijn mensen “dat het hier geen ambtenarij was” maar ik denk dat ik ze in de toekomst als voorbeeld ga nemen. Veel duur betaalde, opgeblazen, zelfingenomen, … potentaten (zoals ikzelf) kunnen hier nog een lesje van leren.

Morgen is het vergadering met de familie om te overleggen hoe het verder moet met mijn schoonmoeder. Ikzelf (noch Jeroen) gaan hieraan deelnemen omdat we willen vermijden dat de aangetrouwden het voortouw nemen. We zijn eens benieuwd wat het resultaat zal zijn. Er moeten een aantal dringende knopen worden doorgehakt en het zeker geen “goed nieuws show”. Normaal was ik vanavond met wat collega’s naar het Autosalon gegaan (plus etentje + plus pintje achteraf). Ik heb afgezegd om de situatie even met Karin te overlopen. Het zal een evenwichtsoefening worden en dat is niet altijd mijn sterkste zijde.

Fysieke toestand: eigenlijk goed

16:59 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

18-01-07

Timmeren in Nederland ...

Gisteren heb ik een artikel in ‘De Morgen’:

Kinderen zullen hier heel blij mee zijn

.“Leerlingen van de iederswijsschool in het Nederlandse Sommeren werken sinds enkele weken aan een bijzonder project: de doodskist van hun eigen juf. De juf van deze Nederlandse kinderen, die les krijgen volgens de alternatieve iederswijsmethode, heeft terminale kanker. Haar leerlingen timmerden al honderden plankjes in elkaar. De kist is bijna klaar om versierd te worden. Als ze niet aan de kist werken, gebruiken de kinderen ze als speeltuig.”

De foto laat een typische kleuterklas zien die gezellig aan het knutselen is. Yves Desmet, hoofdredacteur van krant, was ook geraakt door dit feit. In zijn editoriaal schreef hij het volgende:

“Moet je ten alle prijze een kind een kind laten, of toch wat wij van een kind voorstellen ? Beschermen tegen het leven, en dus ook de dood ? Of is het wenselijk en nuttig ze ook op jonge leeftijd te confronteren met de eindigheid van het bestaan, en hun manieren aan te reiken om dat verlies te verwerken. Al is het door de kist van hun juf in elkaar te knutselen.”

Het is volgens mij de eerste keer dat Desmet geen uitgesproken mening heeft over iets. Hij weet ook niet of dit initiatief nu echt zinvol is en geen typisch vorm van Nederlandse hang naar sensatie. Zelf weet ik het ook niet. Volgens mij gaat dit een beetje te ver.
Ik herinner me dat wij vroeger rond de tijd van Allerzielen steeds een kerkhof moesten tekenen. Eigenlijk was dit één van mijn favoriete onderwerpen daar mijn tekenkunsten eerder beperkt waren (en zijn) en een grafsteen niet zo moeilijk te tekenen is.
Een doodskist knutselen gaat te ver maar hoe pak je het anders aan ?
Vandaag ga ik mijn “Wat te doen als …” –dossier actualiseren (zie takenlijst). Eén van de zaken die nog moet worden toegevoegd is mijn “euthanasie” –akkoord. Een emotioneel moment ? Eigenlijk niet. Ik stel me wel de vraag hoe het in de praktijk zal gaan. Ik kan mij er niets bij voorstellen en ik weet eigenlijk niet of ik er al te lang wil over piekeren.

Vandaag SOEPDAG: Tomatensoep met ballekes !

Fysieke toestand: een beetje moe, maar vol “energie”.

08:33 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-01-07

Dag 2 - 3

Amai, het is hier druk. Takenlijst: 5 OK's, 2 begonnen (morgen Soepdag: tomaten met ballekes, vrijdag Autosalon met een collega, … Daarnaast heb ik gisteren nog wat nuttig werk geleverd voor mijn schoonmoeder. Ik had de indruk daar ze gelukkig was. Sterke vrouw eigenlijk.

Mijn "takenlijstje" was nog niet zo'n slecht idee. Alles klaar deze week ? Waarschijnlijk niet maar dat is niet echt een probleem. Mijn dochters zouden zeggen: "goe bezig, papaaa ...".

Ik heb deze week ook nog eens naar mijn zuster gebeld i.v.m. met wat medisch advies (zij is gynaecologe). Sinds de zomer ben ik opgescheept met een stoma en ik ben die zo "beu als kouwe pap". In December heb ik reeds nagevraagd of een reconstructie mogelijk was maar toen kreeg ik als antwoord (frons, frons, …): “daar kunnen we misschien volgend jaar eens over spreken”. Met alle complicaties van deze zomer is het misschien geen goed idee (medisch) maar ik zou me een heel pak beter voelen mentaal. Afwachten nu. Volgende week moet ze met “mijn” chirurg opereren en ze gaat het eens aankaarten. Cross my fingers …

Vandaag heb ik mijn bureau eens grondig opgeruimd en het was of heel mijn leven aan mij voorbijging. Grappig was ook dat ik een tiental minuten heb nagedacht wat ik ging doen met al die presentaties, enz. die ik door de jaren heen professioneel heb gemaakt. Ik had al eens zwaar geschift maar hier waren diegene waar ik trots op was. Bewaren voor het nageslacht ? Nee, vuilbak in.
Later heb ik heel de wagen volgeladen en alles naar het recyclagepark gebracht. De container was bijna vol en er stond behoorlijk wat wind. Binnen de vijf minuten lag heel het terrein vol met al “mijn wijsheid”. “Words, words, words in the wind …”.

Fysieke toestand: goed (en mentaal ook niet zo slecht)

18:17 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-01-07

Dag 1 ...

Gisteren heb ik 4 van de 18 taken beëindigd. Naar mijn mening niet slecht (alhoewel ik heel typisch eerst de “gemakkelijke” zaken heb opgenomen …).
Ik heb ook gekookt (plan = 2 * deze week). Toch wel even vermelden dat ik niet kan koken (alleen met veel smaak eten). Het was een spaghetti-saus met veel verse groentjes (bestaat er echt geen “machine” om dat allemaal in kleine stukjes te snijden ?). Naar mijn maatstaven was het een succes. Niemand heeft ostentatief gezegd “dat hij wel een boterham zou eten” (zie mijn laatste WOK-avontuur, genre Jamie Oliver, zo’n 2 jaar geleden).
Ondertussen heb ik er ook nog eens 5 nieuwe taken bijgekregen zodat ik waarschijnlijk ga eindigen met tijdsgebrek. Niet echt een probleem.

Vannacht had ik darmproblemen en hierdoor werd ik weer eens frontaal geconfronteerd met mijn toestand en beperkingen. Soms zou je willen dat alles probleemloos zou verlopen. “Carpe Diem” maar dan moet mijn lichaam wel meewerken.

Fysieke toestand: “serieuze dip” wegens vannacht maar ik ga me vandaag weer op mijn taken werpen.

08:39 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-01-07

Takenlijst ...

Gisteren stond alles in het teken van de eerste ACROGYM wedstrijd van Dominique. Ze had plaats in Kruibeke-Basel en ze hebben het met hun trio uitstekend gedaan: 1ste plaats in hun categorie. Dominique was heel blij en haar ouders heel trots.

Vanmorgen ben ik begonnen met mijn takenlijstje voor de rest van de week (kwestie van terug wat doelstellingen en organisatie te hebben in mijn leven).

Takenlijst
1 Opzoeken infobronnen Centraal Station A'pen (Caroline)
2 VN Mandaat + ROE nav Arusha Akkoorden (scriptie Dom)
3 Vervangen band wagen
4 Overdracht dossier "bomen" aan nieuwe advokaat (Christel)
5 Schilderen plafond Douche/ Sauna
6 Reinigen stenen vloer sauna
7 Bezoek Vrijdagse Markt
8 Dagelijkse blog
9 Restitutie prior-zegels uitvaart (late levering)
10 Vervangen afsluiting douche scherm (versleten)
11 2 -maal avondmaal bereiden
12 Actualiseren persoonlijk dossier (levensverzekering, …)
13 Bezoek Autosalon met Frans
14 Inventarisatie glaswerk Viviane (veilinghuis Bernaerts ?)
15 Opzoeken contactinformatie Dirk & Sophie (huwelijk)
16 Administratie (betalingen)
17 Opruim Bureau (extra plaats voor boeken ?)
18 BLOG - waarom "duikt" mijn blog af en toe naar beneden ?


Niet al te ambitieus maar toch … We beginnen eraan.

Fysieke toestand: eigenlijk goed

09:13 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-01-07

Nieuwe start ...

Gisteren heb ik eigenlijk niet veel meer gedaan dan rusten (en nadenken). Jullie hebben gelijk dat ik:
1. Mijn hoofd niet mag laten hangen ;
2. Op zoek moet gaan naar nieuwe uitdagingen (pieken)

Mijn persoonlijke voorkeur zou gaan naar “op reis gaan”. Realistisch ? De reis die ik in gedachte had was een trip naar Schotland met de wagen (ferry naar Hull of Edinburgh, dan naar het Westen (Islands), Iverness en dan Zuid-Oost terug naar Edinburgh). In totaal meer dan 3.000 km. Gezien de huidige omstandigheden zou het zeker een “uitdaging” zijn maar ik denk dat ik iedereen vreselijke ongerust zou maken. Ik denk dat ik het fysisch ook niet aankan, laat staan er dan nog van genieten.
Wachten dus op wat beter weer en richting Italië ? (P.S. Ik haat “all-in formules)

Ik heb op dit moment geen duidelijk alternatief en ik heb dus besloten om voor volgende week een “to do” –lijstje te maken met 5 taken. Niet al te ambitieus, maar wel buiten de normale routine van de dag. Tijdens die week kan ik dan wat nadenken en toch de indruk hebben dat ik “nuttig” bezig ben.

We zijn weer vertrokken.

Fysieke toestand: moe – ik geraak niet echt bijgeslapen

11:25 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-01-07

De uitvaart ...

Gisteren was de uitvaart van mijn schoonvader. Ze was mooi, intens en heel persoonlijk. Veel eigen teksten door de familie. De mooiste waren van Karin, mijn schoonmoeder en mijn schoonzus. Het was een waardig afscheid.

’s Avonds was er nog een etentje met de familie. De bedoeling was mijn schoonmoeder gezelschap te houden op deze moeilijke dag maar ik denk dat iedereen nood had aan wat steun. Eigenlijk was het wel leuk.
Rond middernacht waren we weer thuis. Het “nog wat napraten” is helemaal uit de hand gelopen. Het was of er op een bepaald moment bij mij een sluis openging. Alle frustraties, angsten, … heb ik eruit gegooid. Niet op een mooie manier. Niet op een manier die past bij zo een dag. Niet de steun die ik moest geven en die ze verdiend had.
Ik heb er heel van spijt van en ik had dit niet gewild. Ik was mezelf niet.

Veel heb ik niet geslapen. Het begint mij te dagen dat er iets veranderd is dit jaar. Ik heb de laatste maanden liggen “pieken” naar het einde van het jaar. Dat ging ik “statistisch” nooit halen. Het was zoals iemand die “voor de zomer 5 kilo wil vermageren”. Ik heb het gehaald door waarschijnlijk stom geluk en toeval. Ik had geen magische truuk die dit heeft mogelijk gemaakt.
Nu is de zomer begonnen en ik ben over de piek. Ik zwalp naar beneden en er is geen nieuwe piek of doel. Ik leef van dag tot dag. Ik vraag mij af wat het nut er nog van is. Ik geloof dat het voor ons allemaal beter achter de rug zou zijn. Korte pijn.
Ik wil niet pathetisch klinken maar ik weet ook niet hoe het verder moet.
Ik heb mij reeds verontschuldigd naar Karin maar soms is dat niet voldoende. Een mens kan klein zijn.

Mentale toestand: ik wou dat ik hier niet was, ik wou dat ik mezelf niet was

11:20 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-01-07

Anneke ...

Gisteren las ik na het schrijven van mijn dagelijkse verslagje nog even het laatste bericht op de blog van Ellys. Ze meldde het recente verlies van Anneke. Het was voor mij de eerste keer dan ik bij Anneke terecht kwam en haar relaas heeft me sterk aangegrepen. Misschien moet je zelf maar eens gaan kijken i.p.v. mijn dagelijkse trivia te aanhoren.
Ik wens haar mooie familie alle sterkte toe in deze moeilijke dagen.

11:18 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

09-01-07

Gezondheidsbulletin ....

Ik kreeg een mailtje van mijn baas “Hoe het met mij was ?”. Hij is Franstalig maar toch was het berichtje opgesteld in het Nederlands. Er stonden misschien wel 5 taalfouten in maar toch apprecieer ik de geste.
Iedere patiënt (kankerlijder, kankeraar, …) krijgt die vraag wel een tiental maal per week (minstens). Ik maak me er altijd af met een kort antwoord: beter, goed gezien de omstandigheden, etc. Nu zal ik iets uitgebreider moeten zijn anders wordt het maar een heel kort antwoord.Er is goed nieuws en slecht nieuws. Daar je altijd moet afsluiten met een positieve noot begin ik met het “slechte”.

Negatief: Ik heb metastasen over heel mijn lichaam en men heeft de behandeling stopgezet. De enige medicatie is Cortisone (Medrol) om een gezwel in mijn hersenen een beetje in bedwang te houden. Voor de rest blijk ik af en toe wat aan geheugenverlies te lijden maar dat probleem heb ik volgens mij al heel mijn leven.Ik heb de indruk dat ik in een bushokje sta te wachten op het onvermijdelijke. Het tijdschema ken ik niet en voor mij mag de bus iets te laat komen.

Positief: In September was ik nog “bedlegerig”. Ik kon niets meer (spieratrofie) en iedere week ging er wel iets fout. In Oktober ben ik geleidelijk weer “opgestart” (Karin had zich eens kwaad gemaakt) en ik heb de indruk dat ik een tweede adem heb gevonden. Ik herinner me nog dat ik die maand voor het eerst weer in de tuin heb gewerkt. Ik wou wat onkruid uittrekken en ik viel. Ik lag daar hulpeloos en Karin moest me weer op de been helpen. We hebben er eigenlijk op dat moment nog goed met gelachen.
Ik denk dat mijn meter nu op 75 % staat (kan meer of minder zijn naargelang waar je de lat legt).
Ik ben reeds een paar maal geschrokken wanneer ik oude foto’s vergeleek met meer recente. Mijn hoofd en buik zijn opgeblazen, mijn haar heb ik terug (iets grijzer, iets pluiziger). Grappig is dat iedereen zegt dat ik er goed uit zie (bedankt !).
Psychologisch lijd ik niet aan depressies maar ik heb mijn “manische periodes”: teveel hooi op de vork, onrealistische plannetjes, impulsief handelen, …
Ik mag eigenlijk niet meer rijden met de wagen (kans op epileptische aanvallen) maar korte ritjes naar “de winkel” kan ik niet laten. Een beetje vrijheid, a.u.b.Af en toe drink ik teveel (vrijdag !) en dan heb ik de volgende dag een kater.

Ik voel mij soms schuldig dat het zo goed gaat. Iedereen is gewaarschuwd dat het verkeerd gaat aflopen en soms heb ik de indruk dat ik hen “ontgoochel”. De grote bedrieger ?
Dit laatste is moeilijk te verklaren en waarschijnlijk ook belachelijk.

Fysieke toestand: gisteren slaappil vergeten en ontwaakt om 3:30. “Schaapjes geteld”, te slaperig om een pil te pakken maar te wakker om terug te vertrekken.

10:06 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |