28-06-05

De proloog ....

Het is steeds de vraag waar je begint met zulk een dagboek. Misschien moet ik eerst een stukje teruggaan in de tijd om het heden beter te begrijpen.
Zo'n 6 jaar geleden stond ik op een keerpunt in mijn professionele leven. Na tien jaar zwoegen had ik eigenlijk alles bereikt waar ik kon van dromen. Ik had me opgewerkt tot IT Manager van de logistieke divisie van het tweede grootste “Forrest Product” –concern (papier, karton, timber, etc.) in de wereld.
Op 35-jarige leeftijd was ik “fin de carrière” en had ik alles bereikt waar ik (proffesioneel) van kon dromen. Reizen, uitdagende projecten, leuk team, veel internationale contacten, …Zonder er al te lang over na te denken besloot ik om mijn ontslag te geven en een nieuwe uitdaging te zoeken. Een nieuwe omgeving, nieuwe mensen, enz.
Velen durven het niet aan om zulk een radicale stap te zetten maar in mijn geval was ik zeker dat dit ook een succes zou worden. Ik was immers één van die “golden boys” voor wie tegenslag slechts een tussenstapje was naar succes.
Tijdens mijn opzeggingsperiode was ik echt “On Top of the World”. Geen stress, afscheid nemen van de collega’s, herinneringen ophalen over alles wat er die laatste jaren allemaal was gebeurd, enz. Wat kon er eigenlijk verkeerd gaan ?
En toen gebeurde het. Mijn vrouw had me die laatste maanden reeds enkele malen gewezen op een vlekje op mijn rug dat steeds groter werd. Meerdere malen had ze me aangezet om contact op te nemen met een huidarts. Eigenlijk nam ik het niet al te ernstig. Ik was toch de kerel die nooit ziek werd en wat zou zulk een moedervlekje daar nu aan veranderen ? Het werd verwijderd en een biopsie voor verder onderzoek genomen. Voor mij was dit het einde van het probleem. Groot was dus ook mijn ontzetting toen we enkele dagen later dringend verzocht werden om terug contact op te nemen met deze arts.
De uitslag van het onderzoek bracht aan het licht dat ik leed aan een vorm van huidkanker (“maligne melanoom”). Ik was totaal geschokt. Kanker was iets voor oude mensen. Kanker was iets voor “zieke”, “zwakke” mensen. Al snel begon ik weer alles te relativeren. Dit was geen longkanker, geen leverkanker, … Dit was maar de “huid” en kon dus moeilijk enig gevaar opleveren.
Nu weet ik wel beter. Als een melanoom zich nog op het oppervlak van de huid bevindt is het vrij goed te genezen. Een melanoom wat al dieper in de huid is gegroeid en zich naar de nabij gelegen lymfen en bloedvaten heeft uitgezaaid, vormt een levensbedreigende aandoening. Kwaadaardige melanoomcellen bezitten de mogelijkheid om op stap te gaan. Ze worden niet door ons lichaam herkend als vreemd en kunnen zo vrij snel uitzaaien langs de lymfevaten of langs de bloedbaan naar longen, lever en hersenen.
De eerste onderzoeken waren eigenlijk al bij al vrij hoopgevend. Minieme uitzaaiingen naar één klier in mijn linker-onderbeen die daarom dan ook operatief verwijderd moest worden. Niet leuk maar nu ook weer niet het einde van de wereld.
Een “faux-pas du parcours”. Iets wat ik snel zou vergeten !

13:42 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |