07-12-06

Cadeautje voor Romi

Eigenlijk is het gisteren nog een mooie dag geworden (zie "doorzakken"). Onze twee zotte brokken kregen de sint met een lichte vertraging op bezoek en ze waren zeer tevreden met het extra belkrediet (+ het nodige snoep) van de heilige man. Met Karin ben ik niet echt begonnen over de stomme discussies van de vorige nacht. Het was duidelijk dat we beide verveeld waren met wat er gebeurd was maar we krijgen het niet gezegd. Twee koppigaards die soms teveel op elkaar lijken. Misschien is dit ook een onderdeel van het afscheid nemen ?

En wat gaan we vandaag weer doen ?
Ik ben de trotse peter van het éénjarige dochterje van de broer en vriendin van Karin: Romi ... een schat. Voor mij was het nu meer dan een jaar geleden een schok toen ze me vroegen voor het peterschap. Mijn situatie was toen bekend en ik was zeker geen garantie voor de toekomst. Ik was heel vereerd maar ook heel verward. Op dat moment kreeg ik bijna de tranen in mijn ogen en dat is zeer uitzonderlijk voor een controle-freak zoals ikzelf (onnozelaar).
Ze zal heel waarschijnlijk haar peter nooit bewust leren kennen. Wat tijdens feestjes waar al de anderen wel hun peter hebben ? Ik denk dat mijn dochters die rol zullen moeten overnemen (wat ze ook met het nodige brio zullen doen).

Ik ben nooit goed geweest met babies en kleine kinderen. Voor mij moeten ze wat ouder zijn "zodat we samen dingen kunnen doen". Ik heb dat eigenlijk ook gehad met mijn eigen kinderen. "Life begins at 8 ...".
Misschien een leuke anekdote: Dinsdag vertelde mijn schoonbroer dat hij maanden geleden mijn situatie had proberen uit te leggen aan zijn zoontje. Hij had reeds iets gemerkt omdat hij mijn "bulderende lach" gemist had op de feestjes. Enkele weken geleden merktte hij op dat het beter ging met "nonkel Luc" want de lach was terug. Niet echt iets wat je verwacht van een kind van zeven ...

Terug naar het cadeautje. Door heel de situatie heb ik de neiging om haar te overstelpen met allerlei dure geschenkjes. Ook nu vroeg ik me af wat ik weer moest kopen voor haar kerstmis. Maar ze heeft al alles ... en nog veel meer. Een ingeving was om eens wat te geven "van mezelf". Gisteren heb ik Paul en Anouk voorgesteld om een levensgroot poppenhuisje te bouwen voor in haar (grote) kamer. Ze waren enthousiast en ik ga er ook vandaag aan beginnen. Mijn reputatie staat nu op het spel ...

Fysieke toestand: vanacht de eerste keer in maanden doorgeslapen en eigenlijk vol energie.

09:57 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

liefste luc, je bent een groot gemis voor ons. ik heb enorm genoten van onze namidagen, van toen ik zwanger was maar ook het jaar nadat romi geboren is. je bent zeer aanwezig in ons huis, met jouw prachtig huisje voor romi. je bent een peter die voor altijd herinnerd zal worden.
dikke kussen

Gepost door: anouk | 29-08-07

De commentaren zijn gesloten.