08-12-06

Mijn kanker ...

Gisteren was ik vol energie. Heel de dag ben ik bezig geweest met de meest uiteenlopende zaken. Ik voelde me "een Johan Musseeuw die net de veearts heeft bezocht", "een konijn op speed" (of misschien gezien de omstandigheden meer een marmot op ...). 's Avonds kwam de klop van de hamer. Ik kon mijn ogen nog nauwelijks openhouden, grieperig, terug met de beide voeten op de grond!
Misschien even iets over mijn kanker ?

a) In 2000 met een klein vlekje op mijn rug naar de huidarts. Boem ... huidkanker. Lymfen in de rechterlies weggenomen na het detecteren van lichte uitzaaiingen. Geen verdere behandeling. Na een tweetal maanden gaat Luc terug in overdrive (compensatie ?).

b) In 2005 (ik begon mijn regelmatige controles reeds te verwaarlozen) plots een gezwel in mijn hals en lies. "The old beast was back !". Operaties en nu wel een hele reeks van chemo's. Zes maanden was ik thuis maar eigenlijk had ik niet te veel last van de gebruikelijke bijwerkingen. Mijn haar werd wel wat dunner, ochtendmisselijkheid vergelijkbaar met waarschijnlijk een zwangerschap, vermoeidheid .... Luc op 75 %. I reageerde zeer goed op de behandeling alhoewel de dokter benadruktte dat ik mijn "zaakjes bij voorkeur moest beginnen te regelen". Ik had weer een project ... !
Na die periode ben ik terug gaan werken en al snel was ik "weer de oude". Om de drie weken een dagje chemo maar de volgende dag was ik weer op post "voor al die belangrijke zaken & incidentele crisissen". "The sheriff was back in town ..."

c) Juni, 2007 (Oops, 2006 - bedankt Talleke) plots korte periodes met verlammingsverschijnselen van mijn linkerarm (10 minuten ?). Uitzaaiingen in de lymfen, lever, longen, hersenen en warschijnlijk nog veel meer. Een korte serie van bestralingen en massaal veel cortisone. Daar ging mijn haar en nu kon ik het niet meer verstoppen voor mijn minder direkte omgeving. Ik zat nu ook in de eerste afdeling van de "Cancer League". Terminaal! Behandelingen werden gestopt. Enkel nog wat "damage control".
In Juli tot overmaat van ramp nog een darmperforatie (te veel aan medicijnen en andere rommel ?). In kritische toestand naar het ziekenhuis en een dringende operatie (zijn de zaakjes geregeld ?). Een stoma werd geplaatst en daar verdween het laatste greintje van de eens zo trotse Luc. De wel vrij indrukwekkende wonde wilde niet genezen en op een bepaald moment barstte mijn darmen uit mijn buik. Crisis en paniek en weer een dringende operatie (ja, de zaakjes zijn geregeld).
Pijnlijk herstel (morfine, spieratrofie, wondverzorging, etc.) en uiteindelijk toch mijn eerste serieuze psychologische dip (duik - natuurlijk vakkundig verborgen voor de omgeving).
Vanaf oktober was er weer een miraculeus herstel van de "comeback kid" maar het is enkel wachten op het Onvermijdbare.

Ben ik een fatalist ? Ik weet het zelf niet want mijn brein werkt super-logisch (oorzaak/gevolg). Gisteren las ik echter een passage in een boek die me aan het denken heeft gezet. Het kwam uit "Het wonderbaarlijke voorval met de hond in nacht" van de engelse jeugdschrijver Mark Haddon (een licht tussendoorje). Het is een bizar detectiveverhaal met de licht autistische Christopher Boone in de hoofdrol. Deze laatste heeft een fascinatie voor priemgetallen:

"Priemgetallen zijn wat overblijft als je alle patronen weghaalt. Volgens mij zijn priemgetallen net als het leven. Ze zijn heel logisch, maar je komt nooit achter de regels, zelfs al zou je nergens anders meer aan denken."

Ik geloof dat het met kanker net hetzelfde is. Waarom krijgt de één het wel en de ander het niet ? Waarom reageert de één al beter op een behandeling ? Ergens moet er een logica bestaan die we echt niet, en ook nooit, zullen begrijpen. Pech !

Fysieke toestand: niet echt 100%. Even recupereren.

09:58 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Ik veronderstel dat je juni 2006 bedoelt???

Ik bewonder de manier waarop je er schijnbaar mee omgaat...

Gepost door: Talleke | 08-12-06

Dag Luc,
eerste keer dat ik hier kom, maar meteen een aangename kennismaking.
Net als jij 42 jaar en chronisch ziek, maar niet terminaal (integendeel, ik kan met mijn aandoeningen naar het schijnt 100 jaar worden).
Ik heb bewondering voor de manier waarop je over je ziekte schrijft, ben van plan om je te blijven volgen.
Kus,
K.

Gepost door: kaatje | 09-12-06

vlinder Zo eerlijk en open neergepend ,ik wens je een mooie vlinder op je schouder!!!

Gepost door: Maria | 11-12-06

De commentaren zijn gesloten.