11-12-06

Tijd voor examens ...

De routine van de dag wordt weer wat gebroken want daar zijn de examens. Noch Dominique, noch Caroline tillen al te zwaar aan deze periode. Beide zijn goed georganiseerd, plichtbewust en ze vinden het zelfs een leuke periode omdat het de sleur van de school even breekt.

Het doet mij denken aan mijn eigen schoolse loopbaan. Op mijn zestien jaar heb ik het vierde jaar moeten "dubbelen" wat het traumatisch was. Ik zat midden in mijn rebelse periode (leraar in de vijver geduwd - het ging een collectieve actie worden van heel de klas maar uiteindelijk was ik de enige ...) en rampzalige examens ("om ter onnozelste antwoorden geven"). Ik vermoed dat ik een beetje leed onder mijn puberteit.
Ik werd verplicht om van school te veranderen ("Luc heeft een beetje een reputatie en dus is het misschien beter om ...") en geleerd dat je ook pret kan maken door de grenzen af te tasten van wat net toelaatbaar is. Diploma Latijn-Wetenschappen behaald met een mengeling van middelmatige en zeer goede resultaten (naargelang mijn persoonlijke belangstelling voor het vak).

Maar wat nu ? Volgens mijn leraars, CLB, etc. was ik tot alles in staat als ik maar ... Mijn persoonlijke interesse ging uit naar zaken zoals (kunst)geschiedenis ("Wat ga jer daar in godsnaam met doen ?") en auto-mechanica ("Wil jij in een garage gaan werken, Euh ... eigenlijk wel maar allez ..."). Uiteindelijk werd het handelsingenieur waarschijnlijk omdat mijn vader door de oorlog nooit naar de universiteit had kunnen gaan en omdat ik dit wilde "compenseren". Mijn éénjarige universitaire carriere was vol ups en (vooral) downs. Stevig gefeest (dus te laat begonnen), vakken met prima resultaten maar ook vakken waar ik nooit de cursus heb van gevonden. Een ervaring rijker ... Mijn grootste struikelblok was het volledig wegvallen van controle (ik kwam uit een redelijk strenge college) en het gebrek aan interesse (ik haat wiskunde, scheikunde, ...).
En daar zaten we dan ! Mijn ouders een desillusie rijker (mijn zuster was een voorbeeldige student geneeskunde), ik schoolmoe en zonder echte plannen.
Uit noodzaak heb ik me dan maar ingeschreven voor de graduaatsrichting "Scheepvaart & Expeditie". Eerlijk gezegd vond ik dat de benaming iets exotisch had (tropenhelmen, zeilreizen, etc.) wat natuurlijk helemaal niet het geval was. Soit, met de twee vingers in de neus het papiertje gehaald en we waren klaar voor een niet bepaald uitdagend professioneel leven (douane papieren invullen, transporten regelen, etc.).
Ik ben nog één van de gelukkigen geweest die zijn militaire dienstplicht heeft moeten vervullen. Het leger is zinloos maar ik heb er een heel leuke tijd beleefd als order-officier in een opleidingskazerne (Turnhout). Daar heb ik veel meer opgestoken dan gedurende heel mijn schoolse leertijd. Ik kwam in contact met mensen met een heel verschillende leefwereld (bakkers & beenhouwers, ...) en ik moest "managen". Groepsgevoel creeren, problemen oplossen (twee zelfmoordpogingen, ...), overleven in een strak georganiseerde omgeving, aanvaarden van ridicule regeltjes, ...

Veel later heb ik de zaken nog enigzins proberen te corrigeren door een master te behalen in weekend- en avondonderwijs. Tot ieders verbazing heb ik deze laatste gehaald met een "Grootste Onderscheiding". Ik was de enige van het jaar. Een jeugdtrauma rechtgezet ...

Fysieke toestand: moe maar klaar voor een nieuwe week.

09:49 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.