12-12-06

Een toevallige ontmoeting ...

Gisteren werd ik nog eens met mijn neus op mijn kleine kantjes gedrukt. Ik was gaan shoppen in een doe-het-zelf zaak (zie “Cadeautje voor Romi”) en toevallig kwam ik een verre kennis tegen die ik al meer dan een jaar niet meer had gezien. Hij had over "mijn situatie" gehoord en wilde wel eens weten "hoe het was afgelopen".

Kennis: "Zeg, wat heb ik nu gehoord ?"
Luc: (eerlijk zijn, het is geen schande) "Ja, ik heb kanker. Huidkanker, met uitzaaiingen."
Kennis: (oei, wat moet ik nu vragen) "Maar je bent blijkbaar genezen. Vandaag ook een dagje vrij genomen ?"
Luc: (verdomme, moet ik nu het hele verhaal vertellen. Ik kwam hier voor een doosje vijsjes en die mensen luisteren mee.) "Nee, ik ben nog niet genezen en ze hebben de behandeling stopgezet. Ik mag eigenlijk niet meer met de wagen rijden en daarom ben ik nu thuis." (ik ben thuis omdat ik niet meer met de wagen mag rijden, niet omdat ik ziek ben)
Kennis: (verdomme, ik kwam hier voor een doosje vijsjes en … ?)"Amai ..."
Luc: (vluchten !) "Och, we slagen ons er wel door. Zeg, ik ben een beetje in tijdsnood. Het was leuk om je nog eens te zien en prettige eindejaarsfeesten, hé."
Kennis: (Oef !) "Ja, het was leuk je nog eens te zien. Al het beste, hé en beterschap."

Soms ben ik heel eerlijk maar meestal reageer ik bijna agressief op die toevallige ontmoetingen. Ik heb Karin nodig "als vooruitgeschoven brigade" om het pad te effenen. Ik haat "medelijden" (eigenlijk bedoel ik "interesse") en wil ik weer de oude Luc zijn zonder Kanker. Hoe kan ik uitleggen dat ik "terminaal" ben niettegenstaande ik nog redelijk kan functioneren ? Moet ik niet aan een batterij infusen liggen ?
Wanneer mensen die me iets beter kennen geïnteresseerd vragen naar mijn toestand is mijn standaard antwoord: "Goed (punt!)". Sinds kort gebruik ik ook een variante: "Beter (meer open antwoord, even nietszeggend)".

Ik haat het woord "KANKER". Allemaal harde klanken (2 k's en 1 a). Zelfs in het engels en frans klinkt het zachter (2de k vervangen door een s, de a iets minder scherp). Misschien moet men eens een bedrijf zoals Censydiam inhuren om een nieuwe benaming te vinden voor deze rotzakkerij. Van "BRT" (ambtenaren, lethargie, ...) naar "Eén" (zonnetjes, alles Sam, de rode loper, ...)... Misschien moet ik ook zelf maar eens beter mijn best doen en wat meer waardering tonen voor mensen die echt het beste met mij voorhebben (en ook worstelen met het gevraagd, gezegd te krijgen). Er is nog werk aan "onze Luc".

Voor de rest was het een leuke dag met de studerende madammen in het huis. Ik ga de examens nog missen ...

Fysieke toestand: Gisteren een sauna genomen (we hebben er één in de tuin) en daarom waarschijnlijk wat beter geslapen.

09:44 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Ik herken de situatie, ik zou ook liever hebben dat niemand het weet, dan
vragen ze niet steeds, hoe is het, je ziet er goed uit.
En onmiddellijk verwacht vanalles van je.
Ik heb 2 jongens 17+16 in de examens (geen al te goede studenten) en ik zal blij zijn als de examens achter de rug zijn.
Groetjes

Gepost door: katy | 12-12-06

Heel herkenbaar Meestal wil ik gewoon een beetje rust en normaal behandeld worden, even vergeten en niet altijd met de neus op de feiten gedrukt worden. Dat gebeurt zo al meer dan genoeg.
Rust is jammer genoeg met de examens ver te zoeken ...
Veel liefs
Anneke

Gepost door: Anneke | 12-12-06

'k weet eigenlijk ni wat ik moet schrijven.
Zal ' k je virtuele steun sturen, dan?

Gepost door: jolliefieke | 12-12-06

Hallo Luc... ben er even stil van geworden. Zo herkenbaar. Effe zonder woorden...
Liefs en groetjes

Gepost door: lucretia | 12-12-06

De commentaren zijn gesloten.