13-12-06

Afscheid nemen ...

Ik begin dit bloggen eigenlijk wel leuk te vinden. Het helpt me mijn gedachten te ordenen, na te denken over wat er allemaal rondom mij gebeurt, trachten mijn gevoelens te verwoorden. Het is eigenlijk maf. Je plaatst een berichtje op het net en na een tijdje beginnen mensen die je van haren noch pluimen kent te reageren. Je leert dat je niet alleen bent en dat je nog veel kan opsteken van de moed en het optimisme van vele anderen. Leuk !

Gisteren heel de dag aan het knutselen geweest tot Karin thuis kwam van haar werk. Ik zag al snel dat ze een beetje depri was. Een nieuweling op haar werk had al na zijn eerste week een mening over haar geventileerd. Die was niet 100 % positief en gebaseerd op één (nogal subjectief) feit. Karin is daar zeer gevoelig voor.
Haar werk is de laatste maanden heel belangrijk geworden. Ze is er ook heel goed in en ze begint een echt carrièrebeest te worden. Ik had het aanvankelijk moeilijk met deze evolutie (eigenlijk, nog altijd) omdat “het nu het moment is om nog zoveel mogelijk samen te doen …”.

“Afscheid nemen” is een moment maar ook een proces. Het begon 2,3 jaar geleden maar het kan niet blijven duren. Het is helemaal niet romantisch. Een “Afscheid” is het “Einde” van een relatie maar ook het “Begin” van iets nieuws. Ze heeft nog heel haar leven voor zich en ik sta eigenlijk in de weg. Dit is heel cru (en heel hard, en moeilijk te aanvaarden, …) maar ook een realiteit. Het belangrijkste voor mij is dat zij en de kinderen het zo snel mogelijk verwerken en dan weer beginnen te bouwen aan hun toekomst. Wisten we maar wat er komen zal ….

Fysieke toestand: goed

19:47 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hoi Luc Ik ben Danny, 40 jaar uit Merksem en ook toevallig getrouwd met een Karin. Het is de eerste keer dat ik op je blog terecht kom en .... ik ben er heel stil van geworden. Ik wens je nog veel moed toe en kan je alleen maar het allerbeste toewensen. Groetjes,

Gepost door: danny | 13-12-06

lieve Luc....
Ik verloor mijn mama toen ik 13 was en begin dit jaar mijn enig kind van 29...
Zoiets verwerk je misschien, alhoewel, maar vergeten NOOIT!!!
Denk niet dat jij in de weg staat!!! Akkoord, ooit ben jij er niet meer en gaat het leven zonder jou ook verder maar ondertussen, en dat weet ik zeker, sta jij NIET in de weg...
en eerlijk gezegd, moest ik in jouw schoenen staan, ik zou toch GRAAG hebben dat "men" zo nu en dan eens aan mij terugdenkt...

Gepost door: Talleke | 20-12-06

De commentaren zijn gesloten.