24-12-06

Kerstfeest ...

Het is al laat en ik ben eigenlijk dronken (4 whiskeys). Dit is waarschijnlijk niet het beste moment maar ik denk dat ik het moet doen. De laatste weken ben ik beginnen "bloggen" en het heeft me eigenlijk veel geholpen. Ik kan mijn gevoelens, twijfels, ... meedelen aan een anoniem publiek. Ik ken jullie eigenlijk niet en daarom zijn jullie geen echte bedreiging voor mij. Hierdoor ben ik in staat om mij gedachten te formuleren op een zo eerlijk mogelijke wijze. Zonder angst om iemand te kwetsen of onrecht aan te doen. Het is mijn waarheid of ervaring wat rondom mij gebeurt. Ik heb niet de pretentie om te beweren dat dit de enige waarheid is. Andere mensen zullen het anders beleven maar toch probeer ik zo open mogelijk te zijn.

Vandaag hadden we ons eerste kerstfeest met de familie van Karin. Ik keek er naar uit. Vorig jaar was ik zeker dat het mijn laatste kerstfeestje was maar gelukkig kunnen we er nog ééntje bijtellen. Dit is moeilijk voor mij. Toen we op weg waren vanmorgen naar het feestje pakte Karin mijn hand. Ik voelde de liefde en ik werd er zacht van. Dit was lang geleden omdat ik steeds afstand probeer te nemen van emotie om dit alles te doorstaan. Ik zag deze week een film waar er werd gezegd "dat je omgeving pas gelukkig kon zijn wanneer jezelf gelukkig bent". Ik geloof hier niet in. Je word pas gelukkig wanneer je naasten zich goed in hun vel voelen. Ik weet dat dit niet gemakkelijk is in mijn situatie maar dit is mijn opperste betrachting.

Mijn schoonvader is een narcist die heel zijn omgeving in de afgrond heeft gesleurd. Mijn schoonmoeder is een alcoholieker, het ergste slachtoffer van mijn schoonvader. Karin lijdt onder deze situatie. Het beheerst een groot deel van haar leven. Waarom eindigt een vader die alles heeft om succesvol te zijn als een zielig karikatuur van zichzelf. Hij had alles om een ster te zijn maar op een bijna masochistische wijze heeft hij alle kansen de nek omgedraaid. Mijn schoonmoeder heeft steeds ten dienste gestaan van iedereen en eindigt nu als een hopeloos wrak. Slachtoffer van het egoïsme van haar man.
Karin heeft 4 broers en zusters. Iedereen verwerkt de situatie op zijn eigen manier. Ogenschijnlijk is iedereen succesvol maar in realiteit laat het ook bij iedereen sporen achter. Karin lijdt er nog het meeste onder.

Het feestje begon vandaag eigenlijk perfect. Eerst een bosspel voor de kleinsten dat echt waar heel leuk was en door iedereen gesmaakt werd. Het feest dat er op volgde was eerder chaotisch daar mijn schoonvader op eigen initiatief nog 10 familieleden had uitgenodigd. Niet echt verkeerd maar hij was niet gastheer en hij verstoorde het geplande schema.

Het uitdelen van de cadeautjes begon veel te laat en de aandacht was al ver zoek. Mijn schoonmoeder werd dronken en daar ging de sereniteit van ons feestje ( ... even wiskey #5 inschenken). Alles escaleerde en Karin werd ongemakkelijk en begon ook te drinken.

Karin wou ook een ideaal kerstfeestje maar dit werd verstoord door waarschijnlijk een schaamte voor haar ouders en het niet inlossen van haar verwachtingen. Het feestje eindigde wanneer ze naar mij riep "dat we naar huis vertrokken". Zonder enige voor mij duidelijke aanleiding. Ik was me eigenlijk naar de omstandigheden nog goed aan het amuseren. De kinderen waren gechoqueerd maar ik kon in de wagen niet echt met Karin praten over de aanleiding van dit plotse vertrek. Thuis gekomen gingen de kinderen onmiddellijk naar hun kamer en ik kon dit hele geval even doorpraten met Karin voor ze naar bed ging. Blijkbaar had Dominique tegen Karin gezegd dat ze "strontzat was" en "dat ze voor niets deugde". Ik kan dit niet echt indenken maar ik heb het ook niet echt gehoord.Ik had echt gehoopt dat dit een waarachtig kerstfeest ging worden maar het is dramatisch afgelopen. Iedereen ligt te slapen en ik zit voor mijn PC met mijn whiskeys. In de boekjes is het "afscheid nemen" altijd iets moois, "mellow yellow", ... Ik heb het gevoel dat ik niet meer de "master of the universe" ben. Ik heb het gevoel dat ik mijn kinderen kan helpen maar bij Karin voel ik mij hulpeloos. Ze is lief, ze is talentvol en we verdient een mooi leven. Met mij heeft ze het ook al niet getroffen en wat er staat aan te komen belooft ook al niet al niet veel moois.

Eerlijk gezegd weet ik het niet vanavond. Eén plus één is nooit twee in het echte leven. Hoe kan ik in godsnaam helpen zodat ik een propere lei achterlaat ?
>br>Morgen heb ik waarschijnlijk spijt van dit berichtje maar ja …. Ik ga slapen.

01:20 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Praten Praten, praten en nog een praten.
Ik denk dat het enige is wat je kan doen.
Toch nog een Prettige Kerst

Gepost door: katy | 25-12-06

Hoe moeilijk de eerste stap ook is, toch proberen met elkaar te praten.
Gevoelens blootgeven is niet gemakkelijk maar als je tegenover je naatsen maar half zo open bent als in deze blog, sta je al heel ver.
Ik heb grote bewondering voor de manier waarop je alles kan verwoorden...

Gepost door: eveline | 25-12-06

heb geen spijt van dit berichtje Luc... als je dit schrijft is het dat je het nodig hebt om dit op te schrijven... je voelt je op dit moment machteloos; je zou voor minder.
Wat jullie misschien nodig hebben is een kerstfeest voor jullie alleen; dat heb ik ook gedaan deze keer... alleen met onze kinderen en kleinkind. Had eerst ook wel een schuldgevoel dat ik er niet de ganse familie bijnam maar heb er nu een heel goed gevoel aan overgehouden.
Geniet van elkaar deze dagen...
Groetjes en knuffel

Gepost door: lucretia | 27-12-06

De commentaren zijn gesloten.