27-12-06

"Onze Beste Jaren" ...

Gisteren hadden we een lekker luie dag om te bekomen van al het Kerst-geweld. “La Meglio Gioventu” stond op het programma: een schitterende Italiaanse film over 30 jaar uit het leven van een Italiaanse familie. 6 uur non-stop, tragisch, komisch, heftig, zacht, … Je word meegesleurd door het verhaal en blijft kijken. Kwaliteit … zo verschillend aan de “fastfood” die we rond deze tijd van het jaar voorgeschoteld krijgen in de bioscopen.

Ik hou van Italië. Het is een land van ongekende schoonheid en klasse. Zelfs de bomen daar (de cipressen in Toscanië) hebben iets gracieus en onwezenlijk. Waar ik jaloers op ben is hun taal en manier van communiceren. Als je naar het Nederlands luistert zonder op de woorden te letten dan hoor je een monotone stroom van keelklanken, zonder uitschuivers. Het Italiaans is bijna een gezang. Een auto is een “machina” (niet uitgesproken zoals “machien” maar met een zachte “gg”), een schoonheid een “bella donna” (Bella is in het Nederlands meestal een koe), …. De emotie druipt er van af en zelfs zonder de taal te kennen heb je het gevoel dat je hen begrijpt. Een Italiaan gebruikt ook heel zijn lichaam om zich uit te drukken. Voor alles hebben ze een gebaar om hun “statement” kracht bij te zetten. Is er iets mooier dan een Italiaanse chauffeur in actie te zien ?

Vlamingen communiceren op een heel andere manier. Wij zijn niet in staat tot plotse gevoelswissels zonder dat er iets “wrangs” blijft hangen. Een Vlaming is te veel op zijn hoede om emoties te tonen. We zijn zoals een radio met maar enkele, voorgeprogrammeerde volume-standen. Waarschijnlijk heeft het iets te maken met het klimaat, misschien met de cultuur. Voer voor antropologen.

Praten is belangrijk Professioneel heb ik zelf enkele cursussen “Negotiatie Technieken”, “Conflict Management”, enz. gevolgd. Ik denk dat ik de trucks ken om een gesprek te beïnvloeden en te sturen in de richting die ik wil, om te bereiken wat ik wil. Stiltes inbouwen, zaken herhalen om op tegenstrijdigheden te wijzen, positie innemen, “good cop, bad cop”, … Het is puur techniek en manipulatie. Het valt mij op dat ik echt mijn best moet doen om niet in die routines te vervallen wanneer ik het over gevoelens, twijfels, verwachtingen, … heb met mijn “niet-professionele” omgeving. Het wordt te eenvoudig een wedstrijd, een strijd, … die je nooit wint.
Soms zou ik willen dat ik iets meer Italiaans bloed had om er eens lekker en ongedwongen op los te gaan.

Fysieke toestand: iets gerecupereerd

12:16 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

"La Meglio Gioventu" is een groot gat in mijn cultuur, ik heb hem nog altijd niet gezien, zou dat toch dringend eens moeten goedmaken.
Ben het eens met je als het over Italianen en Italië gaat. Het eerste land waar ik ooit op vakantie ben geweest, en ben er meteen mijn hart verloren.
Die weten tenminste hoe ze zich moeten uiten. VOlgens mij blijven ze ook met veel minder op hun lever liggen dan wij.

Gepost door: kaatje | 27-12-06

dag luc Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Ik heb nu heel je dagboek doorgelezen en ik word er ook stil van. Hier staat ze dan, het grote bakkes, zelf met haar mond vol tanden, mooi is dat!
Goed dat je de weg naar blogland gevonden hebt. Het helpt, hé. En het werkt bevrijdend om zo verbaal lekker om je heen te slaan in cyberland... I know all about it.
Blijf schrijven.

CC

Gepost door: Cancer Chick | 27-12-06

Die italianen charmant en vol temperament, en zo moeilijk te volgen als ze beginnen discuteren. Het Italiaans is een prachtige taal.
Groetjes

Gepost door: Katy | 27-12-06

De commentaren zijn gesloten.