Dagboek van Luc

Nu ben ik kapot ! Batterij leeg wegens structureel nachtbraken … Moe maar redelijk voldaan.

Het begon eigenlijk 2 avonden geleden. Karin had geen zin om te koken en wij dus naar ons favoriete Italiaanse restaurant (http://www.zone03.be/resto/detail/nl/2176/La%20Tavola%20Italiana.html). Lekker eten en een warme sfeer. Wij hadden het best naar onze zin niettegenstaande alles maar dan ook alles misliep in de keuken. Wij konden alleen maar lachen met hun “miserie”. Terug thuis zijn we beginnen te praten en praten. Geen enkel onderwerp werd gemeden en al snel was het 5 uur ’s morgens. Niet echt wat men bedoeld met “veel rusten”.
We hebben het o.a. gehad over mijn “angsten”. Ik heb steeds gezegd dat ik er twee heb: verlies van zelfrespect en de schrik voor een langdurig lijden. Volgens Karin moest ik er twee aan toevoegen: verlatingsangst en gebrek aan waardering. Die eerste kan ik nog steeds niet goed plaatsen maar gebrek aan waardering is waarschijnlijk heel waar. Ik heb het nodig dat af en toe iemand zegt “Goed gedaan, Luc” en dit is iets wat je niet bereikt door in je bed te liggen en te “kankeren”.
Ook werd het mij duidelijk dat ik toch wel heel grote gaten in mijn geheugen heb, waarschijnlijk door de inname van morfine gedurende de hectische zomermaanden. Het bizarre is dat je denkt dat je alles nog weet omdat je de “gaten” vergeten bent (wat een logica …). Sommige stukken komen terug, andere zijn volledig zwarte gaten.
Ook wordt het me meer en meer duidelijk dat heel veel zaken voor mij verborgen werden gehouden. Ik moest beschermd worden tegen mijzelf zeker ?

We hebben dus gepraat. Over Karin haar angst om geen tweede leven te kunnen opbouwen met een nieuwe man. “Waar ga ik hem vinden ? Niet die kerels op café, niet via internet, … maar waar dan.” Karin is nog steeds een heel knappe vrouw, intelligent, gedreven maar ook heel onzeker. Een onzekerheid die gemakkelijk uitmondt in uitbarstingen van emoties die ze niet altijd onder controle heeft.
De volgende dag heb ik om te bekomen naar de U2 dvd “18” geluisterd en gekeken. Eén zinnetje bleef hangen: “I cannot live with or without you”. Ik zie Karin (meestal) heel graag.

Vrijdagavond avond zijn we er nog maar eens ingevlogen. Etentje met de schoonbroers (5) afgerond in een cafeetje in Antwerpen. Het was weer 3 uur voor ik in mijn bed lag. Leuk, veel vrijblijvende praat, discussies om de discussies (politiek, films, “ik hou niet van modern ballet”, …). Moet ook eens kunnen om als mannen onderéén te lullen en (al dan niet) stomme praat te verkopen. Wel viel er die avond de voor mij meest sarcastische opmerking van het jaar. Ze kwam heel onverwacht, paste niet in het gesprek en werd volgens mij enkel door mij gehoord. Niemand reageerde.“Verliefdheid bestaat niet. Er bestaan maar 2 soorten mensen: zij die scheiden en de anderen die niet door de poes-pas van een scheiding willen gaan”.
Ik was er echt niet goed van. De wereld is niet ideaal maar 2 mensen kunnen toch wel iets samen hebben dat waarde heeft. Soit, een mens die wat gedronken heeft zegt wel eens stommiteiten.

Vandaag veel te moe en ik denk dat ik mijn omgeving behoorlijk op de zenuwen werk (stomme mopjes: Wie is sneller ? Een haas of een krokodil ? Een haas, want die moet ’s morgens maar 2 tandjes poetsen ! (sorry, kon het niet laten)
.Vanavond een DVD’tje en voor de rest niets.

Fysieke toestand: ja, wat moet ik nu zeggen ? Allemaal mijn eigen schuld zeker.

Enkele weken geleden heb ik de laatste CD van Prince als pré-Kerst cadeautje gekregen van een collega. Gisteren heb ik er eens aandachtig naar geluisterd. Ik zal steeds van hem blijven houden sinds het memorabele concert in Vorst Nationaal nu bijna 10 jaar geleden.Het was een zwoele dag en we waren op vakantie aan de kust. Ik had afgesproken met een 10-tal vrienden (alleen mannen …) om die avond naar het concert te gaan luisteren. De hele dag lui bakken in de zon (huidkanker heeft een oorzaak …) en rond 5 uur richting Antwerpen. Ik herinner dat ik een vriendin een lift gaf naar huis en dat ze later borstkanker heeft gekregen. Een kankermobiel in opbouw …

In Antwerpen hebben we iedereen opgepikt en “full speed” richting Brussel. Mannen worden op slag terug adolescenten wanneer ze in een groep zijn van meer dan twee. Daar de BOB-campagnes nog niet op volle toeren draaiden, waren de wagens volgestouwd met de nodige drank. Het was nog tropisch heet en we hadden dorst. Midden in Brussel konden we ons puberaal gedrag niet meer bedwingen en hebben we een collectieve plaspauze ingelast op één van de drukste avenues. Aan de reactie van het achterliggende verkeer en de omstaanders hadden de concerten voor verdraagzaamheid (0110) duidelijk nog niet plaatsgevonden. Wij hadden “fun”.
Net op tijd in de zaal voor het begin van het concert. Wat er toen gebeurde was bijna magisch. Prince heeft non-stop 3 ½ uur gespeeld. Af en toe gaf hij zijn begeleidingsgroep wat rust maar hij bleef doorgaan. Na één nummer zat niemand nog op zijn stoel. Het was luid, heet, zweterig, … Ik denk dat iedereen die avond in een soort van trance was. Het einde van het optreden was abrupt en dan pas voelde je hoe uitgeput je was. Het was net of je een marathon had gelopen … (nooit gedaan maar het lijkt mij behoorlijk vermoeiend). Iedereen in de zaal was als in een roes.
‘s Avonds ben ik nog terug naar de zee gereden. Waarschijnlijk niet verantwoord maar immens gelukkig.

Ik heb hem later nog gezien maar nooit heeft hij mij op dezelfde manier kunnen begeesteren. Zijn laatste CD is zoals de meeste van zijn vorige niet bepaald goed. Af en toen ontdek je nog eens de meester maar dit gebeurt nog maar zelden. Ik blijf eeuwig fan na dat éne concert. Enkel vraag ik me of ik nog naar één van zijn concerten zou gaan wanneer hij weer in het land is. Ik zou waarschijnlijk op een stoeltje moeten gaan zitten en zo goed als die avond acht ik niet voor mogelijk. Gelukkig heeft hij nu naar het schijnt een dagelijkse show in een club in Vegas. Prince tussen Celine Dion en Elton John ?

Fysieke toestand: goed

Gisteren hadden we een lekker luie dag om te bekomen van al het Kerst-geweld. “La Meglio Gioventu” stond op het programma: een schitterende Italiaanse film over 30 jaar uit het leven van een Italiaanse familie. 6 uur non-stop, tragisch, komisch, heftig, zacht, … Je word meegesleurd door het verhaal en blijft kijken. Kwaliteit … zo verschillend aan de “fastfood” die we rond deze tijd van het jaar voorgeschoteld krijgen in de bioscopen.

Ik hou van Italië. Het is een land van ongekende schoonheid en klasse. Zelfs de bomen daar (de cipressen in Toscanië) hebben iets gracieus en onwezenlijk. Waar ik jaloers op ben is hun taal en manier van communiceren. Als je naar het Nederlands luistert zonder op de woorden te letten dan hoor je een monotone stroom van keelklanken, zonder uitschuivers. Het Italiaans is bijna een gezang. Een auto is een “machina” (niet uitgesproken zoals “machien” maar met een zachte “gg”), een schoonheid een “bella donna” (Bella is in het Nederlands meestal een koe), …. De emotie druipt er van af en zelfs zonder de taal te kennen heb je het gevoel dat je hen begrijpt. Een Italiaan gebruikt ook heel zijn lichaam om zich uit te drukken. Voor alles hebben ze een gebaar om hun “statement” kracht bij te zetten. Is er iets mooier dan een Italiaanse chauffeur in actie te zien ?

Vlamingen communiceren op een heel andere manier. Wij zijn niet in staat tot plotse gevoelswissels zonder dat er iets “wrangs” blijft hangen. Een Vlaming is te veel op zijn hoede om emoties te tonen. We zijn zoals een radio met maar enkele, voorgeprogrammeerde volume-standen. Waarschijnlijk heeft het iets te maken met het klimaat, misschien met de cultuur. Voer voor antropologen.

Praten is belangrijk Professioneel heb ik zelf enkele cursussen “Negotiatie Technieken”, “Conflict Management”, enz. gevolgd. Ik denk dat ik de trucks ken om een gesprek te beïnvloeden en te sturen in de richting die ik wil, om te bereiken wat ik wil. Stiltes inbouwen, zaken herhalen om op tegenstrijdigheden te wijzen, positie innemen, “good cop, bad cop”, … Het is puur techniek en manipulatie. Het valt mij op dat ik echt mijn best moet doen om niet in die routines te vervallen wanneer ik het over gevoelens, twijfels, verwachtingen, … heb met mijn “niet-professionele” omgeving. Het wordt te eenvoudig een wedstrijd, een strijd, … die je nooit wint.
Soms zou ik willen dat ik iets meer Italiaans bloed had om er eens lekker en ongedwongen op los te gaan.

Fysieke toestand: iets gerecupereerd

Het is al laat en ik ben eigenlijk dronken (4 whiskeys). Dit is waarschijnlijk niet het beste moment maar ik denk dat ik het moet doen. De laatste weken ben ik beginnen "bloggen" en het heeft me eigenlijk veel geholpen. Ik kan mijn gevoelens, twijfels, ... meedelen aan een anoniem publiek. Ik ken jullie eigenlijk niet en daarom zijn jullie geen echte bedreiging voor mij. Hierdoor ben ik in staat om mij gedachten te formuleren op een zo eerlijk mogelijke wijze. Zonder angst om iemand te kwetsen of onrecht aan te doen. Het is mijn waarheid of ervaring wat rondom mij gebeurt. Ik heb niet de pretentie om te beweren dat dit de enige waarheid is. Andere mensen zullen het anders beleven maar toch probeer ik zo open mogelijk te zijn.

Vandaag hadden we ons eerste kerstfeest met de familie van Karin. Ik keek er naar uit. Vorig jaar was ik zeker dat het mijn laatste kerstfeestje was maar gelukkig kunnen we er nog ééntje bijtellen. Dit is moeilijk voor mij. Toen we op weg waren vanmorgen naar het feestje pakte Karin mijn hand. Ik voelde de liefde en ik werd er zacht van. Dit was lang geleden omdat ik steeds afstand probeer te nemen van emotie om dit alles te doorstaan. Ik zag deze week een film waar er werd gezegd "dat je omgeving pas gelukkig kon zijn wanneer jezelf gelukkig bent". Ik geloof hier niet in. Je word pas gelukkig wanneer je naasten zich goed in hun vel voelen. Ik weet dat dit niet gemakkelijk is in mijn situatie maar dit is mijn opperste betrachting.

Mijn schoonvader is een narcist die heel zijn omgeving in de afgrond heeft gesleurd. Mijn schoonmoeder is een alcoholieker, het ergste slachtoffer van mijn schoonvader. Karin lijdt onder deze situatie. Het beheerst een groot deel van haar leven. Waarom eindigt een vader die alles heeft om succesvol te zijn als een zielig karikatuur van zichzelf. Hij had alles om een ster te zijn maar op een bijna masochistische wijze heeft hij alle kansen de nek omgedraaid. Mijn schoonmoeder heeft steeds ten dienste gestaan van iedereen en eindigt nu als een hopeloos wrak. Slachtoffer van het egoïsme van haar man.
Karin heeft 4 broers en zusters. Iedereen verwerkt de situatie op zijn eigen manier. Ogenschijnlijk is iedereen succesvol maar in realiteit laat het ook bij iedereen sporen achter. Karin lijdt er nog het meeste onder.

Het feestje begon vandaag eigenlijk perfect. Eerst een bosspel voor de kleinsten dat echt waar heel leuk was en door iedereen gesmaakt werd. Het feest dat er op volgde was eerder chaotisch daar mijn schoonvader op eigen initiatief nog 10 familieleden had uitgenodigd. Niet echt verkeerd maar hij was niet gastheer en hij verstoorde het geplande schema.

Het uitdelen van de cadeautjes begon veel te laat en de aandacht was al ver zoek. Mijn schoonmoeder werd dronken en daar ging de sereniteit van ons feestje ( ... even wiskey #5 inschenken). Alles escaleerde en Karin werd ongemakkelijk en begon ook te drinken.

Karin wou ook een ideaal kerstfeestje maar dit werd verstoord door waarschijnlijk een schaamte voor haar ouders en het niet inlossen van haar verwachtingen. Het feestje eindigde wanneer ze naar mij riep "dat we naar huis vertrokken". Zonder enige voor mij duidelijke aanleiding. Ik was me eigenlijk naar de omstandigheden nog goed aan het amuseren. De kinderen waren gechoqueerd maar ik kon in de wagen niet echt met Karin praten over de aanleiding van dit plotse vertrek. Thuis gekomen gingen de kinderen onmiddellijk naar hun kamer en ik kon dit hele geval even doorpraten met Karin voor ze naar bed ging. Blijkbaar had Dominique tegen Karin gezegd dat ze "strontzat was" en "dat ze voor niets deugde". Ik kan dit niet echt indenken maar ik heb het ook niet echt gehoord.Ik had echt gehoopt dat dit een waarachtig kerstfeest ging worden maar het is dramatisch afgelopen. Iedereen ligt te slapen en ik zit voor mijn PC met mijn whiskeys. In de boekjes is het "afscheid nemen" altijd iets moois, "mellow yellow", ... Ik heb het gevoel dat ik niet meer de "master of the universe" ben. Ik heb het gevoel dat ik mijn kinderen kan helpen maar bij Karin voel ik mij hulpeloos. Ze is lief, ze is talentvol en we verdient een mooi leven. Met mij heeft ze het ook al niet getroffen en wat er staat aan te komen belooft ook al niet al niet veel moois.

Eerlijk gezegd weet ik het niet vanavond. Eén plus één is nooit twee in het echte leven. Hoe kan ik in godsnaam helpen zodat ik een propere lei achterlaat ?
>br>Morgen heb ik waarschijnlijk spijt van dit berichtje maar ja …. Ik ga slapen.

Kerstmis begint met rasse schreden te naderen en het is echt hectisch hier. Ons eerste feestje hebben we al zaterdag (met de familie van Karin) en dat is ieder jaar een hoogtepunt. We hebben zelfs onze eigen website met praktische informatie en natuurlijk ook de verdeling van de cadeautjes. We beginnen om 11 h met een bosspel voor de kleintjes en ergens midden in het programma ben ik verantwoordelijk voor de “Kerst Quiz”. Ik heb even geteld en ik verwacht dat we op het “hoogtepunt” met 29 man zullen zijn. Vorig jaar was het bij ons thuis en we zijn nog altijd aan het bekomen …

Even wat bullets over de laatste dagen:

1. De bambino’s hun examens zijn achter de rug en beide hebben schitterende resultaten gehaald. Dat betekent hopelijk ook dat ze niet teveel getraumatiseerd zijn door de hele situatie. Tof !
2. Gisteren het huisje van Romi “plechtig” gaan installeren (zie “Cadeautje voor Romi) en iedereen (inclusief mijn petekindje) is superenthousiast. Het is ook wel mooi: een echt huisje (1m x 1m30 x 1m20), twee raampjes en een deurtje, de binnenkant is behangen, foto’s van mama & papa aan de muur, gordijntjes (bedankt mama !), een echt leien dak, binnenverlichting, …. Ik heb reeds de titel “peter van het jaar” ontvangen en daarvoor ben ik heel trots.
3. De laatste dagen rustig en gezellig gekletst met Karin over “van alles en nog wat” en dat doet goed. We hebben echt geen onderwerp uit de weg gegaan behalve misschien hoe ze haar toekomst ziet als ik er niet meer ben. Ik weet dat dat voor haar een serieuze bekommernis is maar ik weet niet of ik haar daar kan of mag met helpen. Ik beperk met tot de praktische (financiële) zaken maar het leven is natuurlijk nog wel wat meer.
4. We hadden enkele weken geleden een fotoreportage laten maken en we hebben net de resultaten ontvangen. Heel leuk maar ook heel confronterend. Niemand krijgt het echt over zijn lippen dat dit ook een deel zal zijn van “de erfenis”.
5. Vandaag moet ik nog gaan shoppen met Caroline: een jas en een broek … Shoppen met haar is steeds een stresstest maar ik kan er ook van genieten.Ik moet ook nog een cadeautje kopen voor Karin. Ik heb haar even gepolst (zonder de indruk te wekken dat ik nog een ideetje nodig had …) en blijkbaar wil ze “een dure, exclusieve handtas”. Niet echt mijn ding (om te kopen) maar we zullen nog eens ons best doen !
6. Caroline merkte eergisteren bezorgd op “dat ik nog eens vroeg moest gaan slapen”. Mijn batterijen zijn zeker niet meer DURACELL en ik hoop nog wat reserves te vinden voor de Kerst. Met wat temporiseren zal het wel lukken.

P.S.
- Iedereen loopt hier binnen en buiten en dat maakt het niet gemakkelijk om te “bloggen”. Niemand hier weet voorlopig over mijn “geheime dagboek” en ik zou het zo nog een tijdje willen houden.
- Vandaag bel ik Johan om te vragen hoe het is met zijn zoontje (zie “Johan”)
- Bedankt voor de leuke geschenktips voor Karin. De videoboodschap intrigeert mij maar ik vind het ook een beetje “spooky”.

REEDS EEN PRETTIG KERSTFEEST !

Ons Dominique heeft gisteren haar verjaardag uitgebreid gevierd. Eén van de cadeautjes die ze heeft gekregen is op zijn minst intrigerend. Een dekbed van de Jan … Jan is één van Dom’s judomaatjes en een toffe gast. Volgens mij is hij heimelijk verliefd op haar maar het is me niet duidelijk of haar “euro” reeds gevallen is (“Wij zijn goede vrienden …”). Waarom een dekbed ? Officieel omdat ze tussen de explosies van energie steeds moe is en in “haar bedje” wil kruipen. Een dekbed is dus wel een functioneel cadeau maar de aandachtige lezer (met iets meer fantasie) vraagt zich af of …

Ook voor mij is het weer cadeautjes-jacht. Ik sta er eigenlijk goed voor dit jaar (zeeën van tijd) maar het moeilijkste moet ik nog kopen. Eéntje voor Karin.
We hebben reeds een plasmatelevisie gekocht voor in de slaapkamer (gezamenlijk cadeau) maar ik wil ook nog iets persoonlijk schenken. Ik ben “in dubio”.

Ik zou één van de ideetjes van “haar lijstje” kunnen pikken maar die zijn zo gewoontjes: parfum, kookboeken, handtas, … (allemaal zo onpersoonlijk en vergankelijk).
Ik zou ook een reis kunnen boeken naar de zon. Ik heb nog een “kant en klaar” reisje liggen naar de Amalfische Kust in Italië (Zuiden (Capri, etc.) – één van de mooiste kusten van Europa) maar ik vrees dat dit niet meer tot de “fysische” mogelijkheden behoort (laatste trip naar Lissabon in augustus hebben me ook "last minute" moeten cancellen). Ik mis het reizen en de zon.
Ik zou ook een mooi juweel kunnen kopen. Een herinnering … Maar ik besef ook dat we elkaar moeten laten gaan en dat zulk een juweel een soort van “ketting” wordt.

Ik weet het niet maar we hebben nog wat tijd. Ideetjes zijn altijd welkom !

Fysieke toestand: gisterenavond een dreun gekregen (batterij leeg) maar de nachtrust heeft me goed gedaan.

Dag allemaal ! Vanmorgen vreselijk goedgezind opgestaan. Volgens mij heeft de apotheker iets in de laatste lading pillen gedraaid. Nog wat bijkomende redenen:

1. Vanmorgen werd er “Beautiful Day” van U2 op de radio gedraaid en ik heb de volumeknop op een kwart gezet (dat is behoorlijk wat – 2 jaar geleden een veel te exclusieve, veel te krachtige, veel te ingewikkelde muziekinstallatie gekocht als onderdeel van mijn “mid-lifecrisis” – voor de kenners: merk NAD met Monitor Audio mini-boxen).
Onze dames, die nog liggen te knorren (geen examens meer !), zullen straks wel weer de nodige commentaar hebben !

2. Vanmorgen ook voor de eerste keer in jaren naar de lokale markt geweest (buitentemperatuur om 07:45h : 2°C – witte Kerst ?). Best leuk en voor herhaling vatbaar …. .

3. Maar het belangrijkste feit is dat Dominique vandaag 17 jaar wordt. Het is een toffe meid waar echt niemand kwaad op kan worden. Ik zie haar vreselijk graag en ik hoop dat ze er vandaag een feest van maakt (vanmiddag met haar vrienden & vriendinnen naar de kerstmarkt – gluhwein & jeneverkes, …). .

Fysieke toestand: Who cares …

Gisteren hebben we met de familie nog eens naar “Het Eiland” gekeken. Schitterende serie en een verademing tussen al die reality shows met nep-BV’s, weirdo’s, huis- en tuinfilosofen, …
Caroline vroeg me of ik op het werk “een Michel Drets of een Bucky Laplasse was”. Goede vraag …

Ik mis mijn werk. De kans dat ik mijn plaats nog terugkeer is minimaal: de behandeling is stopgezet, ik mag me niet meer verplaatsen per wagen (kans op epileptische aanvallen), vermoeidheid, …
Ik was (ben) senior manager op het Europese hoofdkwartier van één van de grootste automobiel concerns. Ik heb een internationale rol en ben verantwoordelijk voor alle informatica activiteiten binnen een aantal business area’s. Mijn collega’s komen van een beetje overal (> 40 nationaliteiten) en we zijn eigenlijk het beste bewijs dat een multiculturele samenleving kan werken en zelfs heel verrijkend is.

Ik heb me al regelmatig afgevraagd waarom ik het zo mis. Nooit meer in de files, geen (professionele) stress, meer dan voldoende inkomsten door een meer dan optimale bijkomende verzekering, …

Het antwoord is dat ik het aanzien en het gevoel van macht mis. Oops … In Amerika (of Rusland, …) zou dit een aanvaardbaar antwoord zijn maar in België …? Het is nochtans in alle eerlijkheid de waarheid. Een hoog salaris is leuk maar het is niet de belangrijkste drijfveer om een workaholic te worden.
De beste beschrijving van het gevoel heb ik ooit gelezen in het boek “Bonfire of Vanities” van de Amerikaanse schrijver Tom Wolfe. Het hoofdpersoon, Sherman MacCoy, is een succesvolle trader en hij voelt zich in het begin van het verhaal een echte “Master of the Universe”. “Als ik op dit knopje druk dan begint daar iets te bewegen, …”. Manipulatie, het gevoel van alles 100 % onder controle te hebben … macht. Pittig detail is dat ook in het boek daarna alles compleet verkeerd loopt voor het centrale personnage.

Ik word door mijn mensen gewaardeerd word voor mijn grote “emotionele intelligentie”. Leuk om te horen maar ik vrees dat dit toch wel iets te veel eer is. Ik leef van nieuwe uitdagingen, crisissituaties, … en ben dus wel genoodzaakt om mijn omgeving mee te sleuren. Ben ik vies van Machiavellistische, manipulatieve praktijken ? Succesvol zijn in een competitieve omgeving is echt niet moeilijk. Er zijn reeds voldoende boeken over geschreven met als twijfelachtig hoogtepunt “The 48 Laws to Power” van Robert Greene en Joost Elffers (extract: www2.tech.purdue.edu/cgt/courses/cgt411/covey/48_laws_of_power.htm). Niet echt voor gevoelige zielen … maar het werkt.

Waarschijnlijk doe ik me te veel onrecht aan en krijgt nu iedereen de indruk dat ik een klein Napoleon ben maar het is waar: ik mis het gevoel van controle, macht en aanzien.

Een tweetal jaren geleden kreeg ik het slechte nieuws dat mijn behandeling nog enkel palliatief was en dat ik geen kans meer had op totale genezing. Mijn reactie was waarschijnlijk niet die van de doorsnee patient (bestaat die wel echt ?). Een crisis vereist rationaliteit en rust. “Wat is uw plan, wat zijn de opties, wat zijn de verwachtingen, … ?” “Geef me de feiten !” Mijn reactie, toen we naar huis reden, was dat ik zo iets van één van mijn project managers nooit zou aanvaarden ! Slechte communicatie, geen opties, geen risico analyse, gevoel dat zaken voor je verborgen worden gehouden, … Crisismanager in actie, “Master of the Universe”, … maar ook het gevoel van heel klein en machteloos te zijn.

Ik mis het gevoel van totale controle en toch heb ik het gevoel dat ik ook rijker ben geworden. Eigenlijk is het allemaal heel verwarrend.

Fysieke toestand: nog steeds verdacht goed (stilte voor de storm ?)

Het is me de laatste tijd opgevallen dat ik geen normaal gesprek meer kan hebben met Caroline (15 jaar). Caroline spreekt niet meer met mij, ze ROEPT. Meest gebruikte zinnen (+/- 50 keer/dag) zijn: “JA MAAR PAAAPAAAAA”, “DA ZIEDE VAN HIER …”, “ … EN DOMINQUE MAG DA WEL …?”. Met haar geschreven taal is het niet veel beter.

Af en toe ontvang ik SMS’jes waarna ik haar spontaan wil inschrijven voor een inburgeringscursus (kgoan w8e en tot lisa gdn eeft goe timmere xxx). Een vrije vertaling van dit laatste is (waarschijnlijk): “Ik heb mijn examen beëindigd maar ik ga even wachten (op mijn “beste vriendin van de week) Lisa. Klus jij maar lekker voort en ik zie je graag (dus straks niet te veel zagen).”

Mijn relatie met mijn dochters is de laatste maanden drastisch veranderd en verbeterd. Dit heeft natuurlijk te maken met het feit dat ze opgroeien en hun eigen persoonlijkheid ontwikkelen, maar ook met het feit dat ik veel meer aanwezig ben. Vroeger kwam ik ten vroegste om 20:00 h thuis en meestal had ik nog even tijd nodig om te acclimatiseren en tot rust te komen. Ik stond er voor bekend dat je een hele uitleg tegen mij kon doen met als enige reactie: “Sorry, zeg het nog eens …”. Niet echt stimulerend voor de tegenpartij …

Al bij al mag Caroline tegen mij blijven roepen. Bij mijn ouders had ik dit nooit moeten proberen maar toen was er nog een echte “generatiekloof”. Nu is er enkel onbegrip voor de toch wel moeilijke situatie van een moderne “puber”. Ik hou wel van rebelse karakters ….

Alle raad van andere ervaringsdeskundigen is steeds welkom !

Fysieke toestand: moe – gisteren weer geforceerd.

Gisteren heb nog eens een telefoontje ontvangen van Johan met wel heel slecht nieuws.
We hebben beiden een tijdje gewerkt voor hetzelfde Consulting bedrijf . Ik heb hem als collega beter leren kennen tijdens een toch wel hectisch project bij een Japans bedrijf. Daarna zijn we ieder onze eigen weg gegaan: Johan “verhuisde” naar een nieuwe klant en ik werd “overgekocht” door de klant (consulting is een slavenstiel …”. Via, via kwam hij te weten dat ik ziek was en hij begon mij op regelmatige basis op te bellen om te weten “hoe het met mij was”.

Professioneel heb ik waarschijnlijk de reputatie om heel joviaal te zijn maar ik bewaar ook steeds de nodige afstand (alle opties ophouden – rekening houden dat je ooit “slecht nieuws” moet brengen - paranoïde manager in actie). Mijn eerste reactie was dus ook heel voorzichtig, ontwijkend, …. Maar Johan bleef bellen en volhouden (eigenlijk verdiende ik dit niet).

Johan heeft een zoontje van 15 jaar die tijdens zijn eerste jaren geleden heeft aan leukemie. Dit was een zeer moeilijke periode maar hij is er doorgesparteld. Vrijdag kreeg hij echter (heel onverwacht) het slechte nieuws dat hij hervallen is.
Dit moet vreselijk zijn voor een jonge kerel van die leeftijd. Weer door al die rotzakkerij van weerstand afbreken, chemo’s, bijwerkingen, twijfel, … Ben ik ooit genezen ? Ik heb al zo veel genoten van het leven maar voor hem moet alles nog beginnen.

Ik heb me voorgenomen om Johan nu ook regelmatig te contacteren en hem ook proberen een hart onder de riem te steken. Dit is niet echt mijn sterkste kant maar hij verdient het en dit is het minste wat ik voor hem kan doen. Voor het jaareinde bel ik hem terug of ik ben een lul !

Fysieke toestand: (verdacht) goed – ik heb zin om te “feesten”