03-01-07

Geen onderwerp ...

Soms stel je je de vraag waar je morgen over gaat “bloggen”. Geen onderwerp. Gisteren was zo een dag. Relaxen, kleine klusjes, wat winkelen, … niets speciaals. ’s Avonds lui in de zetel, verstand op nul, “Kaat & co” op de buis. Plots telefoon, mijn schoonzuster aan de lijn: “Is alles OK met Karin want ik heb slecht nieuws. Papa is vanmiddag overleden.”
Een donderslag bij heldere hemel. Eergisteren hadden we nog met hem gesproken en we hadden niets abnormaals gemerkt. Karin was de lieveling van haar vader. Een opmerkelijk figuur die ik een paar blogs geleden nog een narcist heb genoemd. Hij is even spectaculair gestorven als hij geleefd heeft. Waarschijnlijk een hartaanval tijdens het rijden door Brussel. Hij leefde niet meer toen hij nog een geparkeerde bus en wagen ramde.

Voor we naar mijn schoonmoeder vertrokken heb ik nog even snel de kinderen gesproken. Iedereen reageert anders op zulk een nieuws. Dominique ging Karin onmiddellijk troosten, Caroline wist zich geen houding en begon te lachen. Mensen blijven mensen.

Thuis bij mijn schoonmoeder was iedereen reeds aanwezig. Ongeloof, shock, alle soorten van verdriet.
Het is eigenlijk ongelooflijk wat er op zulk en moment allemaal moet gebeuren. Eigenlijk is dat goed. Het leidt de aandacht af van het verlies en geeft je de indruk dat je iets zinvol doet. Soms was iemand super-zakelijk maar een minuut later liep hij buiten om even alleen te zijn. Karin had het moeilijk maar ik denk dat deze avond haar heeft geholpen. Ze is niet de grote organisator maar ze is pragmatisch genoeg om af en toe iemand terug op het juiste spoor te zetten.

Rond 11:00 h huiswaarts. Mijn schoonmoeder was gezien de omstandigheden redelijk kalm dus we konden met een gerust hart vertrekken. De toekomst is niet gemakkelijk voor haar. Meer dan 40 jaar samen en nu alleen met behoorlijk wat financiële problemen.

Onze kinderen waren nog wakker. Dominique was gerustgesteld en ging slapen. Caroline heeft nog lang met ons gepraat. Ze kon het niet vatten. Ze kon niet geloven dat het waar was. Kinderen kunnen hard zijn maar ze hebben ook niet de geremdheid en slagen af en toe de nagel op de kop. Het gesprek heeft Karin veel geholpen. Weer veel te laat zijn we gaan slapen. Om 08:30 weer iedereen op appel bij mijn schoonmoeder.

Vandaag hebben we reeds veel zaken kunnen regelen. Een oplossing voor de financiële problemen wordt iets moeilijker maar we zullen wel een uitweg vinden. De klop voor Karin gaat nog komen maar de eerste schok heeft ze denk ik reeds verwerkt. Knap en sterk !

Eigenlijk heeft het iets van een generale repetitie. Veel familie dacht dat er iets met mij was gebeurd toen ze hoorden dat er “slecht nieuws” was. Misschien is wat er nu gebeurt nog niet zo’n slechte voorbereiding. Ik weet het niet.

Fysieke toestand: vanmiddag thuisgekomen en gecrasht. Karin heeft me nog nodig de volgende dagen.

19:18 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ik had jullie graag mijn deelneming aangeboden en veel sterkte voor de komende zware dagen.

Gepost door: Katy | 03-01-07

mijn oprechte deelneming aan jullie allemaal...

Gepost door: eveline | 04-01-07

De commentaren zijn gesloten.