08-01-07

De loopgraven ...

De rust is teruggekeerd in ons huis. Karin is weer aan het werk en de vakantie van de kids zit erop. Gemengde gevoelens: ik ben terug “kapitein” op mijn schip maar ik denk dat ik de drukte snel ga missen. Ik heb dringend iets nieuws nodig om me bezig te houden …

Gisteren hadden we ons “familiaal” nieuwjaarsfeestje. Je weet wel: nieuwjaarsbrieven en massa’s beste wensen. Het was het eerste feestje zonder mijn schoonvader en het is eigenaardig te zien hoe die leegte bijna fysiek voelbaar is maar ook hoe deze leegte schijnbaar moeiteloos wordt opgevuld. We zijn waarschijnlijk niet de meest representatieve familie qua uitten van gevoelens maar toch geloof ik in het “survival instinct” van de mens. We blijven drijven.
Het gaat een mooie begrafenis worden: heel persoonlijk. Het gebrek aan openlijke emoties tijdens de normale omgang wordt goedgemaakt door de gevoelens die gelegd worden in de keuze van de teksten en de muziek. Iedereen heeft hem net iets anders ervaren en dat maakt dat het moeilijk om een “aanvaardbaar gemiddelde” te vinden. De één wil wat jazz (hij hield niet van jazz …), de ander wil alleen maar het positieve in zijn persoon belichten (hij was zeker niet onfeilbaar …), … Uiteindelijk gaat het toch voor ieder van ons een catharsis zijn, een vluchtig moment dat, denk ik, nog lang gaat bijblijven. Maar wat dan ? Wordt er dan een blad omgeslagen of gaat de uiteindelijke verwerking nog komen ? Als de viering het einde is dan wil ik er voor tekenen. Iedereen gaat verder met zijn leven of begint een nieuw hoofdstuk.
Gisterenavond las ik nog in een boek “dat er in de loopgraven geen atheïsten zijn”. Dit is een dilemma dat me reeds jaren fascineert. Ik ben katholiek opgevoed maar ik heb eigenlijk geen voeling met “een geloof”. Ik vereenzelvig de kerk met veel te oude mannen, gedrein van teksten, slechte muziek, anachronistische liturgie, … maar ook met een voor mij onbegrijpbare begeestering door een groep van mensen. Zij beweren steun te vinden in hun geloof maar hoe is dat te verklaren ? Ik zou het willen begrijpen zoals ik ook wil begrijpen waarom mijn “wireless network” soms hapert.
Oktober 2005 was ik in Rwanda: een klein land waar in ’94 op honderd dagen tijd een miljoen mensen werden omgebracht. Een genocide qua “efficiency” groter dan de jodenvervolging in de 2de wereldoorlog. Het is treffend te zien hoe de mensen teruggrijpen naar hun geloof. Meestal in één of andere exotische vorm maar blijkbaar heeft de mens iets “onfeilbaars” nodig om sommige zaken te verwerken.
Wat ben ik zelf ? Ik ben niet “gelovig” want ik begrijp dit geloof niet. Ik ben geen atheïst want ik heb geen noodzaak om mij af te zetten tegen de overtuiging van anderen. Zeggen dat ik “niets” ben is dan weer zo minimaal. Misschien hebben veel mensen de nood om alles te kunnen begrijpen en verklaren. Ik heb dat eigenlijk niet. Noem mij dan maar een “koppige” fatalist.

Fysieke toestand: onveranderd.

08:50 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Vette shittt

Gepost door: mamma | 08-10-08

De commentaren zijn gesloten.