09-01-07

Gezondheidsbulletin ....

Ik kreeg een mailtje van mijn baas “Hoe het met mij was ?”. Hij is Franstalig maar toch was het berichtje opgesteld in het Nederlands. Er stonden misschien wel 5 taalfouten in maar toch apprecieer ik de geste.
Iedere patiënt (kankerlijder, kankeraar, …) krijgt die vraag wel een tiental maal per week (minstens). Ik maak me er altijd af met een kort antwoord: beter, goed gezien de omstandigheden, etc. Nu zal ik iets uitgebreider moeten zijn anders wordt het maar een heel kort antwoord.Er is goed nieuws en slecht nieuws. Daar je altijd moet afsluiten met een positieve noot begin ik met het “slechte”.

Negatief: Ik heb metastasen over heel mijn lichaam en men heeft de behandeling stopgezet. De enige medicatie is Cortisone (Medrol) om een gezwel in mijn hersenen een beetje in bedwang te houden. Voor de rest blijk ik af en toe wat aan geheugenverlies te lijden maar dat probleem heb ik volgens mij al heel mijn leven.Ik heb de indruk dat ik in een bushokje sta te wachten op het onvermijdelijke. Het tijdschema ken ik niet en voor mij mag de bus iets te laat komen.

Positief: In September was ik nog “bedlegerig”. Ik kon niets meer (spieratrofie) en iedere week ging er wel iets fout. In Oktober ben ik geleidelijk weer “opgestart” (Karin had zich eens kwaad gemaakt) en ik heb de indruk dat ik een tweede adem heb gevonden. Ik herinner me nog dat ik die maand voor het eerst weer in de tuin heb gewerkt. Ik wou wat onkruid uittrekken en ik viel. Ik lag daar hulpeloos en Karin moest me weer op de been helpen. We hebben er eigenlijk op dat moment nog goed met gelachen.
Ik denk dat mijn meter nu op 75 % staat (kan meer of minder zijn naargelang waar je de lat legt).
Ik ben reeds een paar maal geschrokken wanneer ik oude foto’s vergeleek met meer recente. Mijn hoofd en buik zijn opgeblazen, mijn haar heb ik terug (iets grijzer, iets pluiziger). Grappig is dat iedereen zegt dat ik er goed uit zie (bedankt !).
Psychologisch lijd ik niet aan depressies maar ik heb mijn “manische periodes”: teveel hooi op de vork, onrealistische plannetjes, impulsief handelen, …
Ik mag eigenlijk niet meer rijden met de wagen (kans op epileptische aanvallen) maar korte ritjes naar “de winkel” kan ik niet laten. Een beetje vrijheid, a.u.b.Af en toe drink ik teveel (vrijdag !) en dan heb ik de volgende dag een kater.

Ik voel mij soms schuldig dat het zo goed gaat. Iedereen is gewaarschuwd dat het verkeerd gaat aflopen en soms heb ik de indruk dat ik hen “ontgoochel”. De grote bedrieger ?
Dit laatste is moeilijk te verklaren en waarschijnlijk ook belachelijk.

Fysieke toestand: gisteren slaappil vergeten en ontwaakt om 3:30. “Schaapjes geteld”, te slaperig om een pil te pakken maar te wakker om terug te vertrekken.

10:06 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

fijn om je berichtjes te lezen hier ik dacht dat mensen die geen behandeling meer krijgen niet veel meer kunnen maar hier hoor ik toch een andere versie van jou. Des te harder om te begrijpen dat ze je niet meer kunnen helpen. groetjes!

Gepost door: christine | 09-01-07

De commentaren zijn gesloten.