13-01-07

De uitvaart ...

Gisteren was de uitvaart van mijn schoonvader. Ze was mooi, intens en heel persoonlijk. Veel eigen teksten door de familie. De mooiste waren van Karin, mijn schoonmoeder en mijn schoonzus. Het was een waardig afscheid.

’s Avonds was er nog een etentje met de familie. De bedoeling was mijn schoonmoeder gezelschap te houden op deze moeilijke dag maar ik denk dat iedereen nood had aan wat steun. Eigenlijk was het wel leuk.
Rond middernacht waren we weer thuis. Het “nog wat napraten” is helemaal uit de hand gelopen. Het was of er op een bepaald moment bij mij een sluis openging. Alle frustraties, angsten, … heb ik eruit gegooid. Niet op een mooie manier. Niet op een manier die past bij zo een dag. Niet de steun die ik moest geven en die ze verdiend had.
Ik heb er heel van spijt van en ik had dit niet gewild. Ik was mezelf niet.

Veel heb ik niet geslapen. Het begint mij te dagen dat er iets veranderd is dit jaar. Ik heb de laatste maanden liggen “pieken” naar het einde van het jaar. Dat ging ik “statistisch” nooit halen. Het was zoals iemand die “voor de zomer 5 kilo wil vermageren”. Ik heb het gehaald door waarschijnlijk stom geluk en toeval. Ik had geen magische truuk die dit heeft mogelijk gemaakt.
Nu is de zomer begonnen en ik ben over de piek. Ik zwalp naar beneden en er is geen nieuwe piek of doel. Ik leef van dag tot dag. Ik vraag mij af wat het nut er nog van is. Ik geloof dat het voor ons allemaal beter achter de rug zou zijn. Korte pijn.
Ik wil niet pathetisch klinken maar ik weet ook niet hoe het verder moet.
Ik heb mij reeds verontschuldigd naar Karin maar soms is dat niet voldoende. Een mens kan klein zijn.

Mentale toestand: ik wou dat ik hier niet was, ik wou dat ik mezelf niet was

11:20 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ik bezef dat ik gemakkelijk kan praten, ik zit niet in jouw situatie. Maar ik denk dat het verhaal van je schoonvader en niet op zijn minst van Anneke je gedachtengang bepalen. Probeer je gedachten te verzetten naar aangename zaken en te genieten van de mooie kleine dingen die elke toch heeft.
Groetjes

Gepost door: Katy | 13-01-07

De gebeurtenissen en emoties van de laatste tijd en uiteindelijk de begrafenis van je schoonpapa zijn ongetwijfeld een trigger geweest voor je uitbarsting. Ik vind niet dat iemand je dat kwalijk kan nemen. Je moet het maar doen, elke dag leven met de wetenschap dat je leven eindig is. Ik denk dat alleen mensen die in hetzelfde schuitje zitten dat kunnen begrijpen.
Denk echter niet dat er geen nut meer is, elke dag is een overwinning (sorry als jij dat niet vindt, maar zo zie ik het toch) op die fu*&+g cellen. Zou je nu het nieuwe jaar er is misschien niet een volgende mijlpaal kunnen zoeken waaraan je jezelf kunt optrekken en waarnaar je kunt uitkijken?
Sterkte Luc!

Gepost door: Elly | 13-01-07

De commentaren zijn gesloten.