25-01-07

Barcelona ...

Nee, deze keer niet over kanker, ongemakken, takenlijstjes, enz.
Vorige week was ik op zoek naar nieuw leesvoer en Karin raadde mij “De Schaduw van de Wind” van de Spaanse schrijver Carlos Ruiz Zafon aan. Het verhaal speelt zich af in Barcelona ten tijde van Franco. Het is schitterend geschreven. Je voelt, je ruikt, … de stad en zijn mensen. Ik ben nu 150 pagina’s ver en ik weet niet in welke richting het verhaal zal gaan maar het is begeesterend. Ik dacht dat we een verborgen schat hadden ontdekt maar gisteren hoorde ik toevallig op de “Slimste Mens” dat het boek reeds maanden op nummer 1 staat in de boekenlijstjes.

Ik heb eigenlijk een speciale band met die stad en zijn Catalanen. Ik heb er gewerkt en privé is het ons favoriete “short-stay”.
Ik heb er gewerkt … Een tiental jaar geleden had mijn toenmalig werkgever een groep overgenomen met een vestiging in Martorell (Barcelona). Deze laatste was een Boardmill (productie van karton uit gerecycleerd papier) met behoorlijk wat financiële problemen. De boodschap van het hoofdkwartier was duidelijk: 4 jaar om winstgevend te worden of we sluiten de fabriek. Dit was een bijna onmogelijke opdracht omdat het bedrijf gedurende jaren laks bestuurd was. Eerste beslissing: vervanging van bijna het volledige management. Ik werd uitgestuurd door het moederbedrijf om hun IT-systemen te integreren en vooral te werken aan de standaardisatie van betalings- en leveringscondities. Dit zijn niet de meest “sexy” onderwerpen maar super-belangrijk voor een bedrijf met een cashflow probleem omdat het reeds 3 maanden, wegens technische probleem, geen facturen meer had uitgestuurd. Met een gemengd team van vier man hadden we reeds een viertal dagen heel intensief gezocht naar een oplossing. Het waren moeilijke, inspannende vergaderingen en geregeld viel er wel eens een hard woord. Zeer laat op de vierde dag hadden we een principeakkoord bereikt over de belangrijkste zaken. Een enorme druk viel weg en iedereen was moe maar ook tevreden. De lokale financieel directeur (een jonge, maar geniale interim manager) en de commercieel directeur (een oude rot met jaren ervaring) nodigden ons uit om nog wat te gaan eten. Mijn collega was uitgeput en sloeg het aanbod af maar ik zag het wel zitten. Hoe moe ik ook was, had ik toch nood aan wat ontspanning.
Het werd een avond die ik niet zal vergeten. Het restaurant was gelegen in een wijk die ik nooit meer heb teruggevonden (… en ik heb gezocht). Het was een wijk met oude, monumentale paleizen gebouwd rond de eeuwwisseling. Ze waren eigendom geweest van textielmagnaten die toen hun “gouden eeuw” beleefden. Hopen geld en hiermee werden megalomane paleizen gebouwd. Er bestond een bijna Amerikaans opbod om duidelijk te maken wie er de rijkste, meest succesvolle was.
Het restaurant was gelegen in één van die huizen. Indrukwekkend, sprookjesachtig, apart. De maaltijd was eenvoudig en zeker niet overdadig. Het paste perfect in het kader. Ik herinner me Pata Negra (beste ham ter wereld), een lamsbout en veel Cava (de lokale “bubbels”).
Tot in de late (of vroege) uurtjes hebben we gefilosofeerd over zowat alles in het leven. Alle reservaties van de vorige dagen vielen weg. Taal, cultuur, achtergrond, leeftijd, ambities, wantrouwen, … speelden geen rol meer. Ieder van ons gaf zich bloot op een manier die, denk ik, niemand van ons gewoon was. Te moe om reserves te tonen. We waren geen collega’s meer maar vrienden.
De volgende dag was de sfeer heel speciaal. Ieder van ons had er duidelijk van genoten maar besefte ook dat “vriendschap” onmogelijk is tijdens moeilijke onderhandelingen. Ieder van ons moest terug zijn rol spelen, zijn standpunten “begriploos” verdedigen, …
We hebben steeds een speciale band behouden alhoewel niemand van ons ooit op die openhartige, bijna mythische avond is terugkomen. Ik heb het restaurant proberen terug te vinden maar misschien wilde ik het niet echt (één telefoontje naar Carlos of Juanjo had voldaan). Het is eigenlijk de sfeer die ik terug voel wanneer ik het boek lees.

P.S. De fabriek bestaat nog steeds en werd niet gesloten of verkocht. Mooi werk van die jongens (en ik ben er eigenlijk ook nog altijd trots op).

Fysieke toestand: vol energie, maar het “lijf” wil niet mee.

10:13 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Leuk dat boek en die surrealistische ervaring in Barcelona.
groetjes

Gepost door: christine | 25-01-07

Prachtig verhaal. Dat zijn zo van die momenten om te koesteren, zo maak je er meestal niet echt veel mee in je leven.

Gepost door: Cancer Chick | 27-01-07

De commentaren zijn gesloten.