26-01-07

Telefoontje ...

Gisteren een telefoontje van mijn zus ontvangen over een mogelijke operatie om van mijn stoma af te geraken. Het begon met: “zit je op een stoel of sta je ?” (??). Ik lag maar het nieuws was nu niet echt om een gat in de lucht te springen. Mijn chirurg wou het wel overwegen maar de mensen die geassisteerd hadden bij mijn laatste operatie (en die ervaring hebben met de “after-care” bij zulk een ingrepen) waren iets meer bezorgd. Het risico blijkt groter te zijn in vergelijking met de vorige operatie en iedereen bleek toch wel geschrokken te zijn over mijn “interne huishouding” tijdens de laatste operatie (vergroeiingen en ik weet niet wat). Soit, ik moet maar eens gaan praten met de chirurg. Ik had een meer positief antwoord gehoopt (maar rationeel eigenlijk niet verwacht).

Het is al een tijdje geleden dat ik nog eens met een “guru” van de medische wereld heb gesproken. Het laatste bezoek aan de oncoloog was ergens in juni.

Luc: “En wat zijn nu de volgende stappen ?”.
Oncoloog: “Euh, we gaan het opvolgen.”.
Luc: “Geregeld een scan of zo ?”
Oncoloog: “Niet echt want op die scans zie je eigenlijk wat je zelf wil zien.”
Luc: “(??) Dus we doen niets meer ?”
Oncoloog: (peinzend) “Euh, nee.”
Luc: “Moet ik dan eens geregeld langs komen ?”
Oncoloog (zucht): “Nee. Allez, misschien is het goed om eens “om de zoveel maanden” langs te komen.”
Luc: “Tja …”

Ik ben niet meer langs gegaan na ons laatste gesprek. Mijn vorige “praatjes” waren steeds correct maar ik had er “psychologisch” nooit veel aan. Eerste vijf minuten was steeds het vergelijkingen van mijn laatste en voorlaatste scans. Tijdens dit “ceremonieel” was de enige informatie die ik kreeg beperkt tot “tja” ‘s, “euh” ‘s, “ah, hier …” –s, … De foto’s zaten ook steeds binnen de minuut hopeloos door elkaar. Ik denk dat dit dient op de spanning een beetje op te bouwen zeker.

Nee, voor zulk een “praatje” kom ik niet “om de zoveel maanden” eens langs. Bijpraten om de zoveel tijd doen we bij vrienden.

Fysieke toestand: vandaag een dag “recupe”.

08:26 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

dokters ik wens je veel moed.
Dokters kunnen soms heel cru zijn in het mededelen van diagnose, nochtans op zo een ogenblik heeft een mens nood aan een vriendelijk woord, en vooral uitleg over wat komen gaat; maar blijkbaar zien zij enkel de technische kant

Gepost door: emily | 27-01-07

De commentaren zijn gesloten.