Dagboek van Luc

Het was lang geleden maar gisteren ben ik nog eens langs het ziekenhuis geweest. Ik had een afspraak met mijn chirurg om een mogelijke operatie te bespreken. De boodschap was eerlijk en duidelijk (niet doorspekt met een vloedgolf van medische termen). Het is een complexe operatie met een quasi-zekerheid van complicaties achteraf. De laatste keer zaten mijn darmen na 3 weken reeds vergroeid en de kans op scheuren, hechtingen, ontstekingen, … Het schijnt dat mijn binnenwerk één groot zootje is (olé).
Ik was ontgoocheld (je hoopt altijd op een wonder) maar ook gerustgesteld (ik heb alles geprobeerd maar wilde ik echt wel door een “revalidatie” van minimaal 2 maanden met alle miserie van dien). Ik de wagen dacht ik: “kosten op sterfhuis …”.

Grappig is wel dat ik vandaag twee brieven kreeg van het ziekenfonds:
1. 250 EUR éénmalig vergoeding als chronische zieke;
2. een verzoek om me maandag aan te melden bij de controlearts om te zien of ik wel werkonbekwaam ben.

Grappig is dat het nu net die kerels zijn die mijn palliatief dossier beheren. Ik heb een vermoeden dan het een kort onderzoek gaat worden …

Fysieke toestand: na mijn bezoek aan het hospitaal was ik precies even de kluts kwijt. Het was net of ik me hoorde spreken met een seconde vertraging. Een vies gevoel … Net een intercontinentaal gesprek. Ik had die nacht wel slecht geslapen (spanning ?) dus daar zal ik het maar aan wijten.

Vrijdagavond is onze “ieder trekt zijn plan” –avond. Niemand heeft echt zin om “familiaal” te koken tot meerdere glorie van de pizza-boeren en de lokale horeca. Hop, met Karin naar de Marinade in de oude stadsgedeelte van Antwerpen. Lekker, leuk en gemoedelijk. Als hoofdgerecht hebben we beide Tilapia gegeten. Een heel lekker visje dat ik nog ken uit Afrika maar wat ik hier nog nooit op een menu heb zien staan. De wereld wordt klein.

We hebben die avond even onze agenda’s vergeleken en het wordt weer druk. 14 Februari … “Ja, wat is dat ? Valentijn natuurlijk !!! En dan mijn boertige opmerking: “Doen wij daar nog aan mee ?”
Op seksueel vlak stelt het de laatste tijd niet veel voor. Karin zegt dat we als “broer & zus” leven en dat ze “aseksueel” geworden is. Lief dat ze het zo stelt. Zo ligt de schuld bij haar en wordt het bijna een ziekte.

Soit, na mijn romantische “super-killer” uitspraak hebben we besloten voor Valentijn iets te gaan eten in een restaurantje dat ze reeds jaren op het oog heeft: de Villa Doria in Brasschaat. Naar het schijnt heel lekker en exclusief maar door zijn ligging aan een drukke baan werd het door mij omgedoopt tot “het baanrestaurant”. Meer om haar te plagen zijn we er nooit aanbeland. Vlug reserveren en misschien kan ik het zo nog goed maken (:-))

Fysieke toestand: goed – morgen naar de “chirurg” dus een beetje zenuwachtig

Gisteren een telefoontje van mijn zus ontvangen over een mogelijke operatie om van mijn stoma af te geraken. Het begon met: “zit je op een stoel of sta je ?” (??). Ik lag maar het nieuws was nu niet echt om een gat in de lucht te springen. Mijn chirurg wou het wel overwegen maar de mensen die geassisteerd hadden bij mijn laatste operatie (en die ervaring hebben met de “after-care” bij zulk een ingrepen) waren iets meer bezorgd. Het risico blijkt groter te zijn in vergelijking met de vorige operatie en iedereen bleek toch wel geschrokken te zijn over mijn “interne huishouding” tijdens de laatste operatie (vergroeiingen en ik weet niet wat). Soit, ik moet maar eens gaan praten met de chirurg. Ik had een meer positief antwoord gehoopt (maar rationeel eigenlijk niet verwacht).

Het is al een tijdje geleden dat ik nog eens met een “guru” van de medische wereld heb gesproken. Het laatste bezoek aan de oncoloog was ergens in juni.

Luc: “En wat zijn nu de volgende stappen ?”.
Oncoloog: “Euh, we gaan het opvolgen.”.
Luc: “Geregeld een scan of zo ?”
Oncoloog: “Niet echt want op die scans zie je eigenlijk wat je zelf wil zien.”
Luc: “(??) Dus we doen niets meer ?”
Oncoloog: (peinzend) “Euh, nee.”
Luc: “Moet ik dan eens geregeld langs komen ?”
Oncoloog (zucht): “Nee. Allez, misschien is het goed om eens “om de zoveel maanden” langs te komen.”
Luc: “Tja …”

Ik ben niet meer langs gegaan na ons laatste gesprek. Mijn vorige “praatjes” waren steeds correct maar ik had er “psychologisch” nooit veel aan. Eerste vijf minuten was steeds het vergelijkingen van mijn laatste en voorlaatste scans. Tijdens dit “ceremonieel” was de enige informatie die ik kreeg beperkt tot “tja” ‘s, “euh” ‘s, “ah, hier …” –s, … De foto’s zaten ook steeds binnen de minuut hopeloos door elkaar. Ik denk dat dit dient op de spanning een beetje op te bouwen zeker.

Nee, voor zulk een “praatje” kom ik niet “om de zoveel maanden” eens langs. Bijpraten om de zoveel tijd doen we bij vrienden.

Fysieke toestand: vandaag een dag “recupe”.

Nee, deze keer niet over kanker, ongemakken, takenlijstjes, enz.
Vorige week was ik op zoek naar nieuw leesvoer en Karin raadde mij “De Schaduw van de Wind” van de Spaanse schrijver Carlos Ruiz Zafon aan. Het verhaal speelt zich af in Barcelona ten tijde van Franco. Het is schitterend geschreven. Je voelt, je ruikt, … de stad en zijn mensen. Ik ben nu 150 pagina’s ver en ik weet niet in welke richting het verhaal zal gaan maar het is begeesterend. Ik dacht dat we een verborgen schat hadden ontdekt maar gisteren hoorde ik toevallig op de “Slimste Mens” dat het boek reeds maanden op nummer 1 staat in de boekenlijstjes.

Ik heb eigenlijk een speciale band met die stad en zijn Catalanen. Ik heb er gewerkt en privé is het ons favoriete “short-stay”.
Ik heb er gewerkt … Een tiental jaar geleden had mijn toenmalig werkgever een groep overgenomen met een vestiging in Martorell (Barcelona). Deze laatste was een Boardmill (productie van karton uit gerecycleerd papier) met behoorlijk wat financiële problemen. De boodschap van het hoofdkwartier was duidelijk: 4 jaar om winstgevend te worden of we sluiten de fabriek. Dit was een bijna onmogelijke opdracht omdat het bedrijf gedurende jaren laks bestuurd was. Eerste beslissing: vervanging van bijna het volledige management. Ik werd uitgestuurd door het moederbedrijf om hun IT-systemen te integreren en vooral te werken aan de standaardisatie van betalings- en leveringscondities. Dit zijn niet de meest “sexy” onderwerpen maar super-belangrijk voor een bedrijf met een cashflow probleem omdat het reeds 3 maanden, wegens technische probleem, geen facturen meer had uitgestuurd. Met een gemengd team van vier man hadden we reeds een viertal dagen heel intensief gezocht naar een oplossing. Het waren moeilijke, inspannende vergaderingen en geregeld viel er wel eens een hard woord. Zeer laat op de vierde dag hadden we een principeakkoord bereikt over de belangrijkste zaken. Een enorme druk viel weg en iedereen was moe maar ook tevreden. De lokale financieel directeur (een jonge, maar geniale interim manager) en de commercieel directeur (een oude rot met jaren ervaring) nodigden ons uit om nog wat te gaan eten. Mijn collega was uitgeput en sloeg het aanbod af maar ik zag het wel zitten. Hoe moe ik ook was, had ik toch nood aan wat ontspanning.
Het werd een avond die ik niet zal vergeten. Het restaurant was gelegen in een wijk die ik nooit meer heb teruggevonden (… en ik heb gezocht). Het was een wijk met oude, monumentale paleizen gebouwd rond de eeuwwisseling. Ze waren eigendom geweest van textielmagnaten die toen hun “gouden eeuw” beleefden. Hopen geld en hiermee werden megalomane paleizen gebouwd. Er bestond een bijna Amerikaans opbod om duidelijk te maken wie er de rijkste, meest succesvolle was.
Het restaurant was gelegen in één van die huizen. Indrukwekkend, sprookjesachtig, apart. De maaltijd was eenvoudig en zeker niet overdadig. Het paste perfect in het kader. Ik herinner me Pata Negra (beste ham ter wereld), een lamsbout en veel Cava (de lokale “bubbels”).
Tot in de late (of vroege) uurtjes hebben we gefilosofeerd over zowat alles in het leven. Alle reservaties van de vorige dagen vielen weg. Taal, cultuur, achtergrond, leeftijd, ambities, wantrouwen, … speelden geen rol meer. Ieder van ons gaf zich bloot op een manier die, denk ik, niemand van ons gewoon was. Te moe om reserves te tonen. We waren geen collega’s meer maar vrienden.
De volgende dag was de sfeer heel speciaal. Ieder van ons had er duidelijk van genoten maar besefte ook dat “vriendschap” onmogelijk is tijdens moeilijke onderhandelingen. Ieder van ons moest terug zijn rol spelen, zijn standpunten “begriploos” verdedigen, …
We hebben steeds een speciale band behouden alhoewel niemand van ons ooit op die openhartige, bijna mythische avond is terugkomen. Ik heb het restaurant proberen terug te vinden maar misschien wilde ik het niet echt (één telefoontje naar Carlos of Juanjo had voldaan). Het is eigenlijk de sfeer die ik terug voel wanneer ik het boek lees.

P.S. De fabriek bestaat nog steeds en werd niet gesloten of verkocht. Mooi werk van die jongens (en ik ben er eigenlijk ook nog altijd trots op).

Fysieke toestand: vol energie, maar het “lijf” wil niet mee.

Hier zijn we weer. Ik heb de “blog” enkele dagen verwaarloosd omdat het iets te druk was. Genoeg zaken om over te schrijven maar gewoon geen tijd. Ik had nooit gedacht dat ik dit nog eens kon zeggen.

Twee belangrijke gebeurtenissen:
a. Zaterdag had Dominique een “taxi” nodig om haar naar het “Amerikaantje” te voeren. Volgende vrijdag vieren ze op school “Chrysostomos” (feest n.a.v. de laatste 100 dagen) en ze had wat legerspulletjes nodig. 70 kilometer in de wagen met ons Dom: dat is getetter van het begin tot het einde: de Jan, stomme Ellen, Mijnheer Bruys, judo, gymnastiek, op kot in Gent, … Karin wordt er meestal gek van omdat ze zo “van de hak op de tak” springt. Ikzelf heb een meer selectief gehoor en mijn tussenkomsten beperken zich meestal tot “ja, ja, …”, “allez” en “’t is toch niet waar”. Dan is het nog wel een beproeving maar draagbaar.
Eén van de onderwerpen die ze aansneed was het “rijbewijs”. Ze is geboren op het einde van het jaar en al haar vrienden/vriendinnen zijn reeds druk bezig met het behalen van dit gegeerd documentje. Ik geloof niet dat ik haar leraar zal zijn (ziekte en gebrek aan geduld) maar toch dacht ik haar even te verrassen. Snel een industrieterrein opgezocht en dan met een zeer ernstig gezicht: “Eerste rijles !”. Dominique is een durver (wat ze misschien wel van mij heeft). Je moet weten dat ik met een grote Jeep rij (Toyota Landcruiser) en dat is nu niet echt een typische wagen voor je eerste lesje. Na een half uurtje was ze nog steeds dolgelukkig. Ze heeft zelfs één keer de wagen geparkeerd (OK – een parkeerplaats voorzien voor een vrachtwagen). Ik ga later toch kunnen zeggen dat ik “de eerste” was.

b. Mijn schoonmoeder heeft een nieuwe appartementje. In meer dan behoorlijke staat, lage huurprijs en bij ons in de buurt (oops !). Karin heeft dit allemaal geregeld in is daar terecht behoorlijk trots op.
Ik heb waarschijnlijk weer een nieuwe hobby want er moet natuurlijk wel wat geschilderd, etc. worden.
De verhuis is gepland begin maart en ik hoop dat we daarmee een mindere periode kunnen afsluiten met een nieuwe start. Let’s see.

Fysieke toestand: zondag nog het Autosalon bezocht met een collega. Achteraf merkte ik dat mijn hand weer aan het beven was (bij het drinken van een koffie). Gisterenavond was ik ook niet echt 100 %. Ik heb deze dag even als rustdag ingepland.

Eindresultaat van mijn takenlijstje voor deze week:
Gepland = 18
Beëindigd = 8
Gestart = 4

Als professioneel projectmanager ben ik niet echt gelukkig met dit resultaat. Te ambitieuze planning, gebrek aan buffers voor onvoorziene omstandigheden, enz. In realiteit ben ik wel tevreden met al wat ik gerealiseerd heb en ik denk dat ik het volgende week weer een lijstje ga maken (geen paniek – ik ga er jullie verder niet met vervelen …). Ik heb de indruk dat ik weer “vertrokken” ben en dat ik over mijn “depressie” ben.

Ik heb wel enkele excuses voor mijn slechte performantie:
1. Poetsvrouw heeft ons deze week weer in de steek gelaten;
2. Afwikkeling n.a.v. het overlijden van mijn schoonvader.

In verband met dit laatste heb ik vanmorgen met mijn schoonbroer Jeroen o.a. het OCMW bezocht. Er moet eens iets van mijn lever. Iets waar ik me nooit van bewust was en wat me de laatste maanden meer en meer is opgevallen. Het zogezegde “ambtenarenapparaat” is geen bende “Collega’s”, geen bende uitgebluste “Jomme Docks’sen”. Al de mensen die ik de laatste maanden ontmoet heb in het ziekenhuis, het ziekenfonds, de thuisverzorging, … en nu, i.v.m. mijn schoenmoeder, de belasting, de post, het OCMW, … zijn behulpzame,klantvriendelijke, begrijpende mensen. Zelfs wanneer ik deze week naar het recyclagepark ging werd ik geholpen door mensen die hun job serieus nemen en trots zijn op hun werk. Chapeau !
Ik zei vroeger tegen mijn mensen “dat het hier geen ambtenarij was” maar ik denk dat ik ze in de toekomst als voorbeeld ga nemen. Veel duur betaalde, opgeblazen, zelfingenomen, … potentaten (zoals ikzelf) kunnen hier nog een lesje van leren.

Morgen is het vergadering met de familie om te overleggen hoe het verder moet met mijn schoonmoeder. Ikzelf (noch Jeroen) gaan hieraan deelnemen omdat we willen vermijden dat de aangetrouwden het voortouw nemen. We zijn eens benieuwd wat het resultaat zal zijn. Er moeten een aantal dringende knopen worden doorgehakt en het zeker geen “goed nieuws show”. Normaal was ik vanavond met wat collega’s naar het Autosalon gegaan (plus etentje + plus pintje achteraf). Ik heb afgezegd om de situatie even met Karin te overlopen. Het zal een evenwichtsoefening worden en dat is niet altijd mijn sterkste zijde.

Fysieke toestand: eigenlijk goed

Gisteren heb ik een artikel in ‘De Morgen’:

Kinderen zullen hier heel blij mee zijn
.“Leerlingen van de iederswijsschool in het Nederlandse Sommeren werken sinds enkele weken aan een bijzonder project: de doodskist van hun eigen juf. De juf van deze Nederlandse kinderen, die les krijgen volgens de alternatieve iederswijsmethode, heeft terminale kanker. Haar leerlingen timmerden al honderden plankjes in elkaar. De kist is bijna klaar om versierd te worden. Als ze niet aan de kist werken, gebruiken de kinderen ze als speeltuig.”

De foto laat een typische kleuterklas zien die gezellig aan het knutselen is. Yves Desmet, hoofdredacteur van krant, was ook geraakt door dit feit. In zijn editoriaal schreef hij het volgende:

“Moet je ten alle prijze een kind een kind laten, of toch wat wij van een kind voorstellen ? Beschermen tegen het leven, en dus ook de dood ? Of is het wenselijk en nuttig ze ook op jonge leeftijd te confronteren met de eindigheid van het bestaan, en hun manieren aan te reiken om dat verlies te verwerken. Al is het door de kist van hun juf in elkaar te knutselen.”

Het is volgens mij de eerste keer dat Desmet geen uitgesproken mening heeft over iets. Hij weet ook niet of dit initiatief nu echt zinvol is en geen typisch vorm van Nederlandse hang naar sensatie. Zelf weet ik het ook niet. Volgens mij gaat dit een beetje te ver.
Ik herinner me dat wij vroeger rond de tijd van Allerzielen steeds een kerkhof moesten tekenen. Eigenlijk was dit één van mijn favoriete onderwerpen daar mijn tekenkunsten eerder beperkt waren (en zijn) en een grafsteen niet zo moeilijk te tekenen is.
Een doodskist knutselen gaat te ver maar hoe pak je het anders aan ?
Vandaag ga ik mijn “Wat te doen als …” –dossier actualiseren (zie takenlijst). Eén van de zaken die nog moet worden toegevoegd is mijn “euthanasie” –akkoord. Een emotioneel moment ? Eigenlijk niet. Ik stel me wel de vraag hoe het in de praktijk zal gaan. Ik kan mij er niets bij voorstellen en ik weet eigenlijk niet of ik er al te lang wil over piekeren.

Vandaag SOEPDAG: Tomatensoep met ballekes !

Fysieke toestand: een beetje moe, maar vol “energie”.

Amai, het is hier druk. Takenlijst: 5 OK's, 2 begonnen (morgen Soepdag: tomaten met ballekes, vrijdag Autosalon met een collega, … Daarnaast heb ik gisteren nog wat nuttig werk geleverd voor mijn schoonmoeder. Ik had de indruk daar ze gelukkig was. Sterke vrouw eigenlijk.

Mijn "takenlijstje" was nog niet zo'n slecht idee. Alles klaar deze week ? Waarschijnlijk niet maar dat is niet echt een probleem. Mijn dochters zouden zeggen: "goe bezig, papaaa ...".

Ik heb deze week ook nog eens naar mijn zuster gebeld i.v.m. met wat medisch advies (zij is gynaecologe). Sinds de zomer ben ik opgescheept met een stoma en ik ben die zo "beu als kouwe pap". In December heb ik reeds nagevraagd of een reconstructie mogelijk was maar toen kreeg ik als antwoord (frons, frons, …): “daar kunnen we misschien volgend jaar eens over spreken”. Met alle complicaties van deze zomer is het misschien geen goed idee (medisch) maar ik zou me een heel pak beter voelen mentaal. Afwachten nu. Volgende week moet ze met “mijn” chirurg opereren en ze gaat het eens aankaarten. Cross my fingers …

Vandaag heb ik mijn bureau eens grondig opgeruimd en het was of heel mijn leven aan mij voorbijging. Grappig was ook dat ik een tiental minuten heb nagedacht wat ik ging doen met al die presentaties, enz. die ik door de jaren heen professioneel heb gemaakt. Ik had al eens zwaar geschift maar hier waren diegene waar ik trots op was. Bewaren voor het nageslacht ? Nee, vuilbak in.
Later heb ik heel de wagen volgeladen en alles naar het recyclagepark gebracht. De container was bijna vol en er stond behoorlijk wat wind. Binnen de vijf minuten lag heel het terrein vol met al “mijn wijsheid”. “Words, words, words in the wind …”.

Fysieke toestand: goed (en mentaal ook niet zo slecht)

Gisteren heb ik 4 van de 18 taken beëindigd. Naar mijn mening niet slecht (alhoewel ik heel typisch eerst de “gemakkelijke” zaken heb opgenomen …).
Ik heb ook gekookt (plan = 2 * deze week). Toch wel even vermelden dat ik niet kan koken (alleen met veel smaak eten). Het was een spaghetti-saus met veel verse groentjes (bestaat er echt geen “machine” om dat allemaal in kleine stukjes te snijden ?). Naar mijn maatstaven was het een succes. Niemand heeft ostentatief gezegd “dat hij wel een boterham zou eten” (zie mijn laatste WOK-avontuur, genre Jamie Oliver, zo’n 2 jaar geleden).
Ondertussen heb ik er ook nog eens 5 nieuwe taken bijgekregen zodat ik waarschijnlijk ga eindigen met tijdsgebrek. Niet echt een probleem.

Vannacht had ik darmproblemen en hierdoor werd ik weer eens frontaal geconfronteerd met mijn toestand en beperkingen. Soms zou je willen dat alles probleemloos zou verlopen. “Carpe Diem” maar dan moet mijn lichaam wel meewerken.

Fysieke toestand: “serieuze dip” wegens vannacht maar ik ga me vandaag weer op mijn taken werpen.

Gisteren stond alles in het teken van de eerste ACROGYM wedstrijd van Dominique. Ze had plaats in Kruibeke-Basel en ze hebben het met hun trio uitstekend gedaan: 1ste plaats in hun categorie. Dominique was heel blij en haar ouders heel trots.

Vanmorgen ben ik begonnen met mijn takenlijstje voor de rest van de week (kwestie van terug wat doelstellingen en organisatie te hebben in mijn leven).

Takenlijst
1 Opzoeken infobronnen Centraal Station A'pen (Caroline)
2 VN Mandaat + ROE nav Arusha Akkoorden (scriptie Dom)
3 Vervangen band wagen
4 Overdracht dossier "bomen" aan nieuwe advokaat (Christel)
5 Schilderen plafond Douche/ Sauna
6 Reinigen stenen vloer sauna
7 Bezoek Vrijdagse Markt
8 Dagelijkse blog
9 Restitutie prior-zegels uitvaart (late levering)
10 Vervangen afsluiting douche scherm (versleten)
11 2 -maal avondmaal bereiden
12 Actualiseren persoonlijk dossier (levensverzekering, …)
13 Bezoek Autosalon met Frans
14 Inventarisatie glaswerk Viviane (veilinghuis Bernaerts ?)
15 Opzoeken contactinformatie Dirk & Sophie (huwelijk)
16 Administratie (betalingen)
17 Opruim Bureau (extra plaats voor boeken ?)
18 BLOG - waarom "duikt" mijn blog af en toe naar beneden ?


Niet al te ambitieus maar toch … We beginnen eraan.

Fysieke toestand: eigenlijk goed