31-01-07

Noppes ...

Het was lang geleden maar gisteren ben ik nog eens langs het ziekenhuis geweest. Ik had een afspraak met mijn chirurg om een mogelijke operatie te bespreken. De boodschap was eerlijk en duidelijk (niet doorspekt met een vloedgolf van medische termen). Het is een complexe operatie met een quasi-zekerheid van complicaties achteraf. De laatste keer zaten mijn darmen na 3 weken reeds vergroeid en de kans op scheuren, hechtingen, ontstekingen, … Het schijnt dat mijn binnenwerk één groot zootje is (olé).
Ik was ontgoocheld (je hoopt altijd op een wonder) maar ook gerustgesteld (ik heb alles geprobeerd maar wilde ik echt wel door een “revalidatie” van minimaal 2 maanden met alle miserie van dien). Ik de wagen dacht ik: “kosten op sterfhuis …”.

Grappig is wel dat ik vandaag twee brieven kreeg van het ziekenfonds:
1. 250 EUR éénmalig vergoeding als chronische zieke;
2. een verzoek om me maandag aan te melden bij de controlearts om te zien of ik wel werkonbekwaam ben.

Grappig is dat het nu net die kerels zijn die mijn palliatief dossier beheren. Ik heb een vermoeden dan het een kort onderzoek gaat worden …

Fysieke toestand: na mijn bezoek aan het hospitaal was ik precies even de kluts kwijt. Het was net of ik me hoorde spreken met een seconde vertraging. Een vies gevoel … Net een intercontinentaal gesprek. Ik had die nacht wel slecht geslapen (spanning ?) dus daar zal ik het maar aan wijten.

11:06 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-01-07

Romantische flaters ...

Vrijdagavond is onze “ieder trekt zijn plan” –avond. Niemand heeft echt zin om “familiaal” te koken tot meerdere glorie van de pizza-boeren en de lokale horeca. Hop, met Karin naar de Marinade in de oude stadsgedeelte van Antwerpen. Lekker, leuk en gemoedelijk. Als hoofdgerecht hebben we beide Tilapia gegeten. Een heel lekker visje dat ik nog ken uit Afrika maar wat ik hier nog nooit op een menu heb zien staan. De wereld wordt klein.

We hebben die avond even onze agenda’s vergeleken en het wordt weer druk. 14 Februari … “Ja, wat is dat ? Valentijn natuurlijk !!! En dan mijn boertige opmerking: “Doen wij daar nog aan mee ?”
Op seksueel vlak stelt het de laatste tijd niet veel voor. Karin zegt dat we als “broer & zus” leven en dat ze “aseksueel” geworden is. Lief dat ze het zo stelt. Zo ligt de schuld bij haar en wordt het bijna een ziekte.

Soit, na mijn romantische “super-killer” uitspraak hebben we besloten voor Valentijn iets te gaan eten in een restaurantje dat ze reeds jaren op het oog heeft: de Villa Doria in Brasschaat. Naar het schijnt heel lekker en exclusief maar door zijn ligging aan een drukke baan werd het door mij omgedoopt tot “het baanrestaurant”. Meer om haar te plagen zijn we er nooit aanbeland. Vlug reserveren en misschien kan ik het zo nog goed maken (:-))

Fysieke toestand: goed – morgen naar de “chirurg” dus een beetje zenuwachtig

10:57 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-01-07

Telefoontje ...

Gisteren een telefoontje van mijn zus ontvangen over een mogelijke operatie om van mijn stoma af te geraken. Het begon met: “zit je op een stoel of sta je ?” (??). Ik lag maar het nieuws was nu niet echt om een gat in de lucht te springen. Mijn chirurg wou het wel overwegen maar de mensen die geassisteerd hadden bij mijn laatste operatie (en die ervaring hebben met de “after-care” bij zulk een ingrepen) waren iets meer bezorgd. Het risico blijkt groter te zijn in vergelijking met de vorige operatie en iedereen bleek toch wel geschrokken te zijn over mijn “interne huishouding” tijdens de laatste operatie (vergroeiingen en ik weet niet wat). Soit, ik moet maar eens gaan praten met de chirurg. Ik had een meer positief antwoord gehoopt (maar rationeel eigenlijk niet verwacht).

Het is al een tijdje geleden dat ik nog eens met een “guru” van de medische wereld heb gesproken. Het laatste bezoek aan de oncoloog was ergens in juni.

Luc: “En wat zijn nu de volgende stappen ?”.
Oncoloog: “Euh, we gaan het opvolgen.”.
Luc: “Geregeld een scan of zo ?”
Oncoloog: “Niet echt want op die scans zie je eigenlijk wat je zelf wil zien.”
Luc: “(??) Dus we doen niets meer ?”
Oncoloog: (peinzend) “Euh, nee.”
Luc: “Moet ik dan eens geregeld langs komen ?”
Oncoloog (zucht): “Nee. Allez, misschien is het goed om eens “om de zoveel maanden” langs te komen.”
Luc: “Tja …”

Ik ben niet meer langs gegaan na ons laatste gesprek. Mijn vorige “praatjes” waren steeds correct maar ik had er “psychologisch” nooit veel aan. Eerste vijf minuten was steeds het vergelijkingen van mijn laatste en voorlaatste scans. Tijdens dit “ceremonieel” was de enige informatie die ik kreeg beperkt tot “tja” ‘s, “euh” ‘s, “ah, hier …” –s, … De foto’s zaten ook steeds binnen de minuut hopeloos door elkaar. Ik denk dat dit dient op de spanning een beetje op te bouwen zeker.

Nee, voor zulk een “praatje” kom ik niet “om de zoveel maanden” eens langs. Bijpraten om de zoveel tijd doen we bij vrienden.

Fysieke toestand: vandaag een dag “recupe”.

08:26 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-01-07

Barcelona ...

Nee, deze keer niet over kanker, ongemakken, takenlijstjes, enz.
Vorige week was ik op zoek naar nieuw leesvoer en Karin raadde mij “De Schaduw van de Wind” van de Spaanse schrijver Carlos Ruiz Zafon aan. Het verhaal speelt zich af in Barcelona ten tijde van Franco. Het is schitterend geschreven. Je voelt, je ruikt, … de stad en zijn mensen. Ik ben nu 150 pagina’s ver en ik weet niet in welke richting het verhaal zal gaan maar het is begeesterend. Ik dacht dat we een verborgen schat hadden ontdekt maar gisteren hoorde ik toevallig op de “Slimste Mens” dat het boek reeds maanden op nummer 1 staat in de boekenlijstjes.

Ik heb eigenlijk een speciale band met die stad en zijn Catalanen. Ik heb er gewerkt en privé is het ons favoriete “short-stay”.
Ik heb er gewerkt … Een tiental jaar geleden had mijn toenmalig werkgever een groep overgenomen met een vestiging in Martorell (Barcelona). Deze laatste was een Boardmill (productie van karton uit gerecycleerd papier) met behoorlijk wat financiële problemen. De boodschap van het hoofdkwartier was duidelijk: 4 jaar om winstgevend te worden of we sluiten de fabriek. Dit was een bijna onmogelijke opdracht omdat het bedrijf gedurende jaren laks bestuurd was. Eerste beslissing: vervanging van bijna het volledige management. Ik werd uitgestuurd door het moederbedrijf om hun IT-systemen te integreren en vooral te werken aan de standaardisatie van betalings- en leveringscondities. Dit zijn niet de meest “sexy” onderwerpen maar super-belangrijk voor een bedrijf met een cashflow probleem omdat het reeds 3 maanden, wegens technische probleem, geen facturen meer had uitgestuurd. Met een gemengd team van vier man hadden we reeds een viertal dagen heel intensief gezocht naar een oplossing. Het waren moeilijke, inspannende vergaderingen en geregeld viel er wel eens een hard woord. Zeer laat op de vierde dag hadden we een principeakkoord bereikt over de belangrijkste zaken. Een enorme druk viel weg en iedereen was moe maar ook tevreden. De lokale financieel directeur (een jonge, maar geniale interim manager) en de commercieel directeur (een oude rot met jaren ervaring) nodigden ons uit om nog wat te gaan eten. Mijn collega was uitgeput en sloeg het aanbod af maar ik zag het wel zitten. Hoe moe ik ook was, had ik toch nood aan wat ontspanning.
Het werd een avond die ik niet zal vergeten. Het restaurant was gelegen in een wijk die ik nooit meer heb teruggevonden (… en ik heb gezocht). Het was een wijk met oude, monumentale paleizen gebouwd rond de eeuwwisseling. Ze waren eigendom geweest van textielmagnaten die toen hun “gouden eeuw” beleefden. Hopen geld en hiermee werden megalomane paleizen gebouwd. Er bestond een bijna Amerikaans opbod om duidelijk te maken wie er de rijkste, meest succesvolle was.
Het restaurant was gelegen in één van die huizen. Indrukwekkend, sprookjesachtig, apart. De maaltijd was eenvoudig en zeker niet overdadig. Het paste perfect in het kader. Ik herinner me Pata Negra (beste ham ter wereld), een lamsbout en veel Cava (de lokale “bubbels”).
Tot in de late (of vroege) uurtjes hebben we gefilosofeerd over zowat alles in het leven. Alle reservaties van de vorige dagen vielen weg. Taal, cultuur, achtergrond, leeftijd, ambities, wantrouwen, … speelden geen rol meer. Ieder van ons gaf zich bloot op een manier die, denk ik, niemand van ons gewoon was. Te moe om reserves te tonen. We waren geen collega’s meer maar vrienden.
De volgende dag was de sfeer heel speciaal. Ieder van ons had er duidelijk van genoten maar besefte ook dat “vriendschap” onmogelijk is tijdens moeilijke onderhandelingen. Ieder van ons moest terug zijn rol spelen, zijn standpunten “begriploos” verdedigen, …
We hebben steeds een speciale band behouden alhoewel niemand van ons ooit op die openhartige, bijna mythische avond is terugkomen. Ik heb het restaurant proberen terug te vinden maar misschien wilde ik het niet echt (één telefoontje naar Carlos of Juanjo had voldaan). Het is eigenlijk de sfeer die ik terug voel wanneer ik het boek lees.

P.S. De fabriek bestaat nog steeds en werd niet gesloten of verkocht. Mooi werk van die jongens (en ik ben er eigenlijk ook nog altijd trots op).

Fysieke toestand: vol energie, maar het “lijf” wil niet mee.

10:13 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-01-07

Eerste rijles ...

Hier zijn we weer. Ik heb de “blog” enkele dagen verwaarloosd omdat het iets te druk was. Genoeg zaken om over te schrijven maar gewoon geen tijd. Ik had nooit gedacht dat ik dit nog eens kon zeggen.

Twee belangrijke gebeurtenissen:
a. Zaterdag had Dominique een “taxi” nodig om haar naar het “Amerikaantje” te voeren. Volgende vrijdag vieren ze op school “Chrysostomos” (feest n.a.v. de laatste 100 dagen) en ze had wat legerspulletjes nodig. 70 kilometer in de wagen met ons Dom: dat is getetter van het begin tot het einde: de Jan, stomme Ellen, Mijnheer Bruys, judo, gymnastiek, op kot in Gent, … Karin wordt er meestal gek van omdat ze zo “van de hak op de tak” springt. Ikzelf heb een meer selectief gehoor en mijn tussenkomsten beperken zich meestal tot “ja, ja, …”, “allez” en “’t is toch niet waar”. Dan is het nog wel een beproeving maar draagbaar.
Eén van de onderwerpen die ze aansneed was het “rijbewijs”. Ze is geboren op het einde van het jaar en al haar vrienden/vriendinnen zijn reeds druk bezig met het behalen van dit gegeerd documentje. Ik geloof niet dat ik haar leraar zal zijn (ziekte en gebrek aan geduld) maar toch dacht ik haar even te verrassen. Snel een industrieterrein opgezocht en dan met een zeer ernstig gezicht: “Eerste rijles !”. Dominique is een durver (wat ze misschien wel van mij heeft). Je moet weten dat ik met een grote Jeep rij (Toyota Landcruiser) en dat is nu niet echt een typische wagen voor je eerste lesje. Na een half uurtje was ze nog steeds dolgelukkig. Ze heeft zelfs één keer de wagen geparkeerd (OK – een parkeerplaats voorzien voor een vrachtwagen). Ik ga later toch kunnen zeggen dat ik “de eerste” was.

b. Mijn schoonmoeder heeft een nieuwe appartementje. In meer dan behoorlijke staat, lage huurprijs en bij ons in de buurt (oops !). Karin heeft dit allemaal geregeld in is daar terecht behoorlijk trots op.
Ik heb waarschijnlijk weer een nieuwe hobby want er moet natuurlijk wel wat geschilderd, etc. worden.
De verhuis is gepland begin maart en ik hoop dat we daarmee een mindere periode kunnen afsluiten met een nieuwe start. Let’s see.

Fysieke toestand: zondag nog het Autosalon bezocht met een collega. Achteraf merkte ik dat mijn hand weer aan het beven was (bij het drinken van een koffie). Gisterenavond was ik ook niet echt 100 %. Ik heb deze dag even als rustdag ingepland.

11:44 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-01-07

Ambtenaren ...

Eindresultaat van mijn takenlijstje voor deze week:
Gepland = 18
Beëindigd = 8
Gestart = 4

Als professioneel projectmanager ben ik niet echt gelukkig met dit resultaat. Te ambitieuze planning, gebrek aan buffers voor onvoorziene omstandigheden, enz. In realiteit ben ik wel tevreden met al wat ik gerealiseerd heb en ik denk dat ik het volgende week weer een lijstje ga maken (geen paniek – ik ga er jullie verder niet met vervelen …). Ik heb de indruk dat ik weer “vertrokken” ben en dat ik over mijn “depressie” ben.

Ik heb wel enkele excuses voor mijn slechte performantie:
1. Poetsvrouw heeft ons deze week weer in de steek gelaten;
2. Afwikkeling n.a.v. het overlijden van mijn schoonvader.

In verband met dit laatste heb ik vanmorgen met mijn schoonbroer Jeroen o.a. het OCMW bezocht. Er moet eens iets van mijn lever. Iets waar ik me nooit van bewust was en wat me de laatste maanden meer en meer is opgevallen. Het zogezegde “ambtenarenapparaat” is geen bende “Collega’s”, geen bende uitgebluste “Jomme Docks’sen”. Al de mensen die ik de laatste maanden ontmoet heb in het ziekenhuis, het ziekenfonds, de thuisverzorging, … en nu, i.v.m. mijn schoenmoeder, de belasting, de post, het OCMW, … zijn behulpzame,klantvriendelijke, begrijpende mensen. Zelfs wanneer ik deze week naar het recyclagepark ging werd ik geholpen door mensen die hun job serieus nemen en trots zijn op hun werk. Chapeau !
Ik zei vroeger tegen mijn mensen “dat het hier geen ambtenarij was” maar ik denk dat ik ze in de toekomst als voorbeeld ga nemen. Veel duur betaalde, opgeblazen, zelfingenomen, … potentaten (zoals ikzelf) kunnen hier nog een lesje van leren.

Morgen is het vergadering met de familie om te overleggen hoe het verder moet met mijn schoonmoeder. Ikzelf (noch Jeroen) gaan hieraan deelnemen omdat we willen vermijden dat de aangetrouwden het voortouw nemen. We zijn eens benieuwd wat het resultaat zal zijn. Er moeten een aantal dringende knopen worden doorgehakt en het zeker geen “goed nieuws show”. Normaal was ik vanavond met wat collega’s naar het Autosalon gegaan (plus etentje + plus pintje achteraf). Ik heb afgezegd om de situatie even met Karin te overlopen. Het zal een evenwichtsoefening worden en dat is niet altijd mijn sterkste zijde.

Fysieke toestand: eigenlijk goed

16:59 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

18-01-07

Timmeren in Nederland ...

Gisteren heb ik een artikel in ‘De Morgen’:

Kinderen zullen hier heel blij mee zijn

.“Leerlingen van de iederswijsschool in het Nederlandse Sommeren werken sinds enkele weken aan een bijzonder project: de doodskist van hun eigen juf. De juf van deze Nederlandse kinderen, die les krijgen volgens de alternatieve iederswijsmethode, heeft terminale kanker. Haar leerlingen timmerden al honderden plankjes in elkaar. De kist is bijna klaar om versierd te worden. Als ze niet aan de kist werken, gebruiken de kinderen ze als speeltuig.”

De foto laat een typische kleuterklas zien die gezellig aan het knutselen is. Yves Desmet, hoofdredacteur van krant, was ook geraakt door dit feit. In zijn editoriaal schreef hij het volgende:

“Moet je ten alle prijze een kind een kind laten, of toch wat wij van een kind voorstellen ? Beschermen tegen het leven, en dus ook de dood ? Of is het wenselijk en nuttig ze ook op jonge leeftijd te confronteren met de eindigheid van het bestaan, en hun manieren aan te reiken om dat verlies te verwerken. Al is het door de kist van hun juf in elkaar te knutselen.”

Het is volgens mij de eerste keer dat Desmet geen uitgesproken mening heeft over iets. Hij weet ook niet of dit initiatief nu echt zinvol is en geen typisch vorm van Nederlandse hang naar sensatie. Zelf weet ik het ook niet. Volgens mij gaat dit een beetje te ver.
Ik herinner me dat wij vroeger rond de tijd van Allerzielen steeds een kerkhof moesten tekenen. Eigenlijk was dit één van mijn favoriete onderwerpen daar mijn tekenkunsten eerder beperkt waren (en zijn) en een grafsteen niet zo moeilijk te tekenen is.
Een doodskist knutselen gaat te ver maar hoe pak je het anders aan ?
Vandaag ga ik mijn “Wat te doen als …” –dossier actualiseren (zie takenlijst). Eén van de zaken die nog moet worden toegevoegd is mijn “euthanasie” –akkoord. Een emotioneel moment ? Eigenlijk niet. Ik stel me wel de vraag hoe het in de praktijk zal gaan. Ik kan mij er niets bij voorstellen en ik weet eigenlijk niet of ik er al te lang wil over piekeren.

Vandaag SOEPDAG: Tomatensoep met ballekes !

Fysieke toestand: een beetje moe, maar vol “energie”.

08:33 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-01-07

Dag 2 - 3

Amai, het is hier druk. Takenlijst: 5 OK's, 2 begonnen (morgen Soepdag: tomaten met ballekes, vrijdag Autosalon met een collega, … Daarnaast heb ik gisteren nog wat nuttig werk geleverd voor mijn schoonmoeder. Ik had de indruk daar ze gelukkig was. Sterke vrouw eigenlijk.

Mijn "takenlijstje" was nog niet zo'n slecht idee. Alles klaar deze week ? Waarschijnlijk niet maar dat is niet echt een probleem. Mijn dochters zouden zeggen: "goe bezig, papaaa ...".

Ik heb deze week ook nog eens naar mijn zuster gebeld i.v.m. met wat medisch advies (zij is gynaecologe). Sinds de zomer ben ik opgescheept met een stoma en ik ben die zo "beu als kouwe pap". In December heb ik reeds nagevraagd of een reconstructie mogelijk was maar toen kreeg ik als antwoord (frons, frons, …): “daar kunnen we misschien volgend jaar eens over spreken”. Met alle complicaties van deze zomer is het misschien geen goed idee (medisch) maar ik zou me een heel pak beter voelen mentaal. Afwachten nu. Volgende week moet ze met “mijn” chirurg opereren en ze gaat het eens aankaarten. Cross my fingers …

Vandaag heb ik mijn bureau eens grondig opgeruimd en het was of heel mijn leven aan mij voorbijging. Grappig was ook dat ik een tiental minuten heb nagedacht wat ik ging doen met al die presentaties, enz. die ik door de jaren heen professioneel heb gemaakt. Ik had al eens zwaar geschift maar hier waren diegene waar ik trots op was. Bewaren voor het nageslacht ? Nee, vuilbak in.
Later heb ik heel de wagen volgeladen en alles naar het recyclagepark gebracht. De container was bijna vol en er stond behoorlijk wat wind. Binnen de vijf minuten lag heel het terrein vol met al “mijn wijsheid”. “Words, words, words in the wind …”.

Fysieke toestand: goed (en mentaal ook niet zo slecht)

18:17 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-01-07

Dag 1 ...

Gisteren heb ik 4 van de 18 taken beëindigd. Naar mijn mening niet slecht (alhoewel ik heel typisch eerst de “gemakkelijke” zaken heb opgenomen …).
Ik heb ook gekookt (plan = 2 * deze week). Toch wel even vermelden dat ik niet kan koken (alleen met veel smaak eten). Het was een spaghetti-saus met veel verse groentjes (bestaat er echt geen “machine” om dat allemaal in kleine stukjes te snijden ?). Naar mijn maatstaven was het een succes. Niemand heeft ostentatief gezegd “dat hij wel een boterham zou eten” (zie mijn laatste WOK-avontuur, genre Jamie Oliver, zo’n 2 jaar geleden).
Ondertussen heb ik er ook nog eens 5 nieuwe taken bijgekregen zodat ik waarschijnlijk ga eindigen met tijdsgebrek. Niet echt een probleem.

Vannacht had ik darmproblemen en hierdoor werd ik weer eens frontaal geconfronteerd met mijn toestand en beperkingen. Soms zou je willen dat alles probleemloos zou verlopen. “Carpe Diem” maar dan moet mijn lichaam wel meewerken.

Fysieke toestand: “serieuze dip” wegens vannacht maar ik ga me vandaag weer op mijn taken werpen.

08:39 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-01-07

Takenlijst ...

Gisteren stond alles in het teken van de eerste ACROGYM wedstrijd van Dominique. Ze had plaats in Kruibeke-Basel en ze hebben het met hun trio uitstekend gedaan: 1ste plaats in hun categorie. Dominique was heel blij en haar ouders heel trots.

Vanmorgen ben ik begonnen met mijn takenlijstje voor de rest van de week (kwestie van terug wat doelstellingen en organisatie te hebben in mijn leven).

Takenlijst
1 Opzoeken infobronnen Centraal Station A'pen (Caroline)
2 VN Mandaat + ROE nav Arusha Akkoorden (scriptie Dom)
3 Vervangen band wagen
4 Overdracht dossier "bomen" aan nieuwe advokaat (Christel)
5 Schilderen plafond Douche/ Sauna
6 Reinigen stenen vloer sauna
7 Bezoek Vrijdagse Markt
8 Dagelijkse blog
9 Restitutie prior-zegels uitvaart (late levering)
10 Vervangen afsluiting douche scherm (versleten)
11 2 -maal avondmaal bereiden
12 Actualiseren persoonlijk dossier (levensverzekering, …)
13 Bezoek Autosalon met Frans
14 Inventarisatie glaswerk Viviane (veilinghuis Bernaerts ?)
15 Opzoeken contactinformatie Dirk & Sophie (huwelijk)
16 Administratie (betalingen)
17 Opruim Bureau (extra plaats voor boeken ?)
18 BLOG - waarom "duikt" mijn blog af en toe naar beneden ?


Niet al te ambitieus maar toch … We beginnen eraan.

Fysieke toestand: eigenlijk goed

09:13 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-01-07

Nieuwe start ...

Gisteren heb ik eigenlijk niet veel meer gedaan dan rusten (en nadenken). Jullie hebben gelijk dat ik:
1. Mijn hoofd niet mag laten hangen ;
2. Op zoek moet gaan naar nieuwe uitdagingen (pieken)

Mijn persoonlijke voorkeur zou gaan naar “op reis gaan”. Realistisch ? De reis die ik in gedachte had was een trip naar Schotland met de wagen (ferry naar Hull of Edinburgh, dan naar het Westen (Islands), Iverness en dan Zuid-Oost terug naar Edinburgh). In totaal meer dan 3.000 km. Gezien de huidige omstandigheden zou het zeker een “uitdaging” zijn maar ik denk dat ik iedereen vreselijke ongerust zou maken. Ik denk dat ik het fysisch ook niet aankan, laat staan er dan nog van genieten.
Wachten dus op wat beter weer en richting Italië ? (P.S. Ik haat “all-in formules)

Ik heb op dit moment geen duidelijk alternatief en ik heb dus besloten om voor volgende week een “to do” –lijstje te maken met 5 taken. Niet al te ambitieus, maar wel buiten de normale routine van de dag. Tijdens die week kan ik dan wat nadenken en toch de indruk hebben dat ik “nuttig” bezig ben.

We zijn weer vertrokken.

Fysieke toestand: moe – ik geraak niet echt bijgeslapen

11:25 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-01-07

De uitvaart ...

Gisteren was de uitvaart van mijn schoonvader. Ze was mooi, intens en heel persoonlijk. Veel eigen teksten door de familie. De mooiste waren van Karin, mijn schoonmoeder en mijn schoonzus. Het was een waardig afscheid.

’s Avonds was er nog een etentje met de familie. De bedoeling was mijn schoonmoeder gezelschap te houden op deze moeilijke dag maar ik denk dat iedereen nood had aan wat steun. Eigenlijk was het wel leuk.
Rond middernacht waren we weer thuis. Het “nog wat napraten” is helemaal uit de hand gelopen. Het was of er op een bepaald moment bij mij een sluis openging. Alle frustraties, angsten, … heb ik eruit gegooid. Niet op een mooie manier. Niet op een manier die past bij zo een dag. Niet de steun die ik moest geven en die ze verdiend had.
Ik heb er heel van spijt van en ik had dit niet gewild. Ik was mezelf niet.

Veel heb ik niet geslapen. Het begint mij te dagen dat er iets veranderd is dit jaar. Ik heb de laatste maanden liggen “pieken” naar het einde van het jaar. Dat ging ik “statistisch” nooit halen. Het was zoals iemand die “voor de zomer 5 kilo wil vermageren”. Ik heb het gehaald door waarschijnlijk stom geluk en toeval. Ik had geen magische truuk die dit heeft mogelijk gemaakt.
Nu is de zomer begonnen en ik ben over de piek. Ik zwalp naar beneden en er is geen nieuwe piek of doel. Ik leef van dag tot dag. Ik vraag mij af wat het nut er nog van is. Ik geloof dat het voor ons allemaal beter achter de rug zou zijn. Korte pijn.
Ik wil niet pathetisch klinken maar ik weet ook niet hoe het verder moet.
Ik heb mij reeds verontschuldigd naar Karin maar soms is dat niet voldoende. Een mens kan klein zijn.

Mentale toestand: ik wou dat ik hier niet was, ik wou dat ik mezelf niet was

11:20 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-01-07

Anneke ...

Gisteren las ik na het schrijven van mijn dagelijkse verslagje nog even het laatste bericht op de blog van Ellys. Ze meldde het recente verlies van Anneke. Het was voor mij de eerste keer dan ik bij Anneke terecht kwam en haar relaas heeft me sterk aangegrepen. Misschien moet je zelf maar eens gaan kijken i.p.v. mijn dagelijkse trivia te aanhoren.
Ik wens haar mooie familie alle sterkte toe in deze moeilijke dagen.

11:18 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

09-01-07

Gezondheidsbulletin ....

Ik kreeg een mailtje van mijn baas “Hoe het met mij was ?”. Hij is Franstalig maar toch was het berichtje opgesteld in het Nederlands. Er stonden misschien wel 5 taalfouten in maar toch apprecieer ik de geste.
Iedere patiënt (kankerlijder, kankeraar, …) krijgt die vraag wel een tiental maal per week (minstens). Ik maak me er altijd af met een kort antwoord: beter, goed gezien de omstandigheden, etc. Nu zal ik iets uitgebreider moeten zijn anders wordt het maar een heel kort antwoord.Er is goed nieuws en slecht nieuws. Daar je altijd moet afsluiten met een positieve noot begin ik met het “slechte”.

Negatief: Ik heb metastasen over heel mijn lichaam en men heeft de behandeling stopgezet. De enige medicatie is Cortisone (Medrol) om een gezwel in mijn hersenen een beetje in bedwang te houden. Voor de rest blijk ik af en toe wat aan geheugenverlies te lijden maar dat probleem heb ik volgens mij al heel mijn leven.Ik heb de indruk dat ik in een bushokje sta te wachten op het onvermijdelijke. Het tijdschema ken ik niet en voor mij mag de bus iets te laat komen.

Positief: In September was ik nog “bedlegerig”. Ik kon niets meer (spieratrofie) en iedere week ging er wel iets fout. In Oktober ben ik geleidelijk weer “opgestart” (Karin had zich eens kwaad gemaakt) en ik heb de indruk dat ik een tweede adem heb gevonden. Ik herinner me nog dat ik die maand voor het eerst weer in de tuin heb gewerkt. Ik wou wat onkruid uittrekken en ik viel. Ik lag daar hulpeloos en Karin moest me weer op de been helpen. We hebben er eigenlijk op dat moment nog goed met gelachen.
Ik denk dat mijn meter nu op 75 % staat (kan meer of minder zijn naargelang waar je de lat legt).
Ik ben reeds een paar maal geschrokken wanneer ik oude foto’s vergeleek met meer recente. Mijn hoofd en buik zijn opgeblazen, mijn haar heb ik terug (iets grijzer, iets pluiziger). Grappig is dat iedereen zegt dat ik er goed uit zie (bedankt !).
Psychologisch lijd ik niet aan depressies maar ik heb mijn “manische periodes”: teveel hooi op de vork, onrealistische plannetjes, impulsief handelen, …
Ik mag eigenlijk niet meer rijden met de wagen (kans op epileptische aanvallen) maar korte ritjes naar “de winkel” kan ik niet laten. Een beetje vrijheid, a.u.b.Af en toe drink ik teveel (vrijdag !) en dan heb ik de volgende dag een kater.

Ik voel mij soms schuldig dat het zo goed gaat. Iedereen is gewaarschuwd dat het verkeerd gaat aflopen en soms heb ik de indruk dat ik hen “ontgoochel”. De grote bedrieger ?
Dit laatste is moeilijk te verklaren en waarschijnlijk ook belachelijk.

Fysieke toestand: gisteren slaappil vergeten en ontwaakt om 3:30. “Schaapjes geteld”, te slaperig om een pil te pakken maar te wakker om terug te vertrekken.

10:06 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-01-07

De loopgraven ...

De rust is teruggekeerd in ons huis. Karin is weer aan het werk en de vakantie van de kids zit erop. Gemengde gevoelens: ik ben terug “kapitein” op mijn schip maar ik denk dat ik de drukte snel ga missen. Ik heb dringend iets nieuws nodig om me bezig te houden …

Gisteren hadden we ons “familiaal” nieuwjaarsfeestje. Je weet wel: nieuwjaarsbrieven en massa’s beste wensen. Het was het eerste feestje zonder mijn schoonvader en het is eigenaardig te zien hoe die leegte bijna fysiek voelbaar is maar ook hoe deze leegte schijnbaar moeiteloos wordt opgevuld. We zijn waarschijnlijk niet de meest representatieve familie qua uitten van gevoelens maar toch geloof ik in het “survival instinct” van de mens. We blijven drijven.
Het gaat een mooie begrafenis worden: heel persoonlijk. Het gebrek aan openlijke emoties tijdens de normale omgang wordt goedgemaakt door de gevoelens die gelegd worden in de keuze van de teksten en de muziek. Iedereen heeft hem net iets anders ervaren en dat maakt dat het moeilijk om een “aanvaardbaar gemiddelde” te vinden. De één wil wat jazz (hij hield niet van jazz …), de ander wil alleen maar het positieve in zijn persoon belichten (hij was zeker niet onfeilbaar …), … Uiteindelijk gaat het toch voor ieder van ons een catharsis zijn, een vluchtig moment dat, denk ik, nog lang gaat bijblijven. Maar wat dan ? Wordt er dan een blad omgeslagen of gaat de uiteindelijke verwerking nog komen ? Als de viering het einde is dan wil ik er voor tekenen. Iedereen gaat verder met zijn leven of begint een nieuw hoofdstuk.
Gisterenavond las ik nog in een boek “dat er in de loopgraven geen atheïsten zijn”. Dit is een dilemma dat me reeds jaren fascineert. Ik ben katholiek opgevoed maar ik heb eigenlijk geen voeling met “een geloof”. Ik vereenzelvig de kerk met veel te oude mannen, gedrein van teksten, slechte muziek, anachronistische liturgie, … maar ook met een voor mij onbegrijpbare begeestering door een groep van mensen. Zij beweren steun te vinden in hun geloof maar hoe is dat te verklaren ? Ik zou het willen begrijpen zoals ik ook wil begrijpen waarom mijn “wireless network” soms hapert.
Oktober 2005 was ik in Rwanda: een klein land waar in ’94 op honderd dagen tijd een miljoen mensen werden omgebracht. Een genocide qua “efficiency” groter dan de jodenvervolging in de 2de wereldoorlog. Het is treffend te zien hoe de mensen teruggrijpen naar hun geloof. Meestal in één of andere exotische vorm maar blijkbaar heeft de mens iets “onfeilbaars” nodig om sommige zaken te verwerken.
Wat ben ik zelf ? Ik ben niet “gelovig” want ik begrijp dit geloof niet. Ik ben geen atheïst want ik heb geen noodzaak om mij af te zetten tegen de overtuiging van anderen. Zeggen dat ik “niets” ben is dan weer zo minimaal. Misschien hebben veel mensen de nood om alles te kunnen begrijpen en verklaren. Ik heb dat eigenlijk niet. Noem mij dan maar een “koppige” fatalist.

Fysieke toestand: onveranderd.

08:50 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-01-07

Schotland ...

Mijn nieuw project is gisteren “in extremis” afgeblazen. Ik was reeds vroeg uit bed maar zag aan Karin haar houding dat er iets schortte. Contact opnemen met het OCMW voor het oplossen van haar moeders problemen kan enkel met het fiat van alle broers en zussen. Ik begrijp dat wel maar inlichtingen inwinnen kan nooit geen kwaad. Als gevolg wil ik er natuurlijk (mijn slecht karakter …) niets meer met te maken hebben. Kinderachtig eigenlijk.

’s Avonds hebben we lekker ge-cocooned (visschelpje & zalmhaasje met lekker Italiaans wijntje). Om één of andere reden heb ik het in mijn hoofd gestoken om nog eens op reis te vertrekken. Desnoods alleen (wat geen goed idee is en niet in goede aarde valt).
Er zijn twee mogelijke bestemmingen: het zuiden van Italie (Napels, Capri, Amalfische Kust, …) of Schotland. Eigenlijk wil ik naar Schotland. Ik bezocht reeds alle landen in Europa behalve dit laatste. OK, het is geen echt land maar het heeft toch iets mythisch, sprookjesachtig, ruw, desolaat, avontuurlijk, …
In betere tijden hadden we een reis uitgestippeld naar het hoge noorden maar die is nooit doorgegaan. Het kwam niet uit met de behandelingen of ik was te ziek. Ik weet het niet echt meer.
Karin wil wel mee maar heeft niet echt tijd voor de Paasvakantie. Ze heeft me voorgesteld om het idee eens aan te kaarten bij mijn schoonbroer Jeroen. Die heeft nu wat tijd en met hem heb ik twee jaar geleden een geslaagd reisje naar Rwanda gemaakt. Eigenlijk vind ik het na een nachtje slapen een maf idee. Maar maffe ideeën zijn ook ideeën … We zullen wel zien.

Fysieke toestand: moe

09:41 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04-01-07

Alles went ...

Weer een nieuwe dag. Het is opmerkelijk te zien hoe iedereen het verlies van mijn schoonvader verwerkt. Alles went blijkbaar. Soms vraag ik me af of dit ook met mij het geval zal zijn. Gaan er ook familiebijeenkomsten zijn waar er na een tijdje gelachen wordt ? Waarom ook niet ? Het is wel een heel, bijna irreëel gevoel.

De uitvaart zal worden opgeluisterd door mensen van “Rent-a-Priest”. Vreselijke naam maar we hebben ze reeds enkele malen ingeschakeld voor doopplechtigheden, enz. en het was steeds een aangename ervaring. Zij doen eigenlijk wat de officiële kerk reeds jaren had moeten doen: de liturgie of het beleven aanpassen aan de moderne tijd. Dominique en Caronline (en Karin) gaan (tot mijn verwondering) een tekstje voordragen. Ik ben trots op hen en kijk er naar uit.

Ik heb zelf ook een nieuw “project”. De financiële situatie van mijn schoonmoeder is een rommeltje: geen inkomsten meer, geen pensioen, huizenhoge schulden, geen activa, geen aansluiting bij een ziekenfonds, etc. Er is voldoende solidariteit tussen de kinderen om de noden te lenigen maar we hebben een oplossing op lange termijn nodig. Het is allemaal heel complex omdat we, om ons te beschermen tegen schuldeisers, afstand hebben gedaan van de “erfenis”. Dit was de enige optie maar het laat ons niet meer toe om enige “handelingen” te stellen.
Wanneer je te veel geld hebt is er nooit een probleem. Banken, enz. zijn steeds bereid om je te helpen. Wanneer er geen middelen en enkel problemen zijn wordt het iets moeilijker. Ik heb morgen een afspraak gemaakt met het lokale OCMW om me eens in te lichten over een aantal mogelijkheden. Ik weet niet hoe de rest van de familie over dit initiatief denkt. We zijn allemaal redelijk bemiddeld en we schamen ons om zulk een “caritatieve” instelling in te schakelen. Ik vrees echter dat we hen nodig hebben omdat het zulk een kluwen is. Eens kijken of we ons nuttig kunnen maken.

Fysieke toestand: beter – gisteren eens op tijd in mijn bedje gekropen

17:52 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-01-07

Geen onderwerp ...

Soms stel je je de vraag waar je morgen over gaat “bloggen”. Geen onderwerp. Gisteren was zo een dag. Relaxen, kleine klusjes, wat winkelen, … niets speciaals. ’s Avonds lui in de zetel, verstand op nul, “Kaat & co” op de buis. Plots telefoon, mijn schoonzuster aan de lijn: “Is alles OK met Karin want ik heb slecht nieuws. Papa is vanmiddag overleden.”
Een donderslag bij heldere hemel. Eergisteren hadden we nog met hem gesproken en we hadden niets abnormaals gemerkt. Karin was de lieveling van haar vader. Een opmerkelijk figuur die ik een paar blogs geleden nog een narcist heb genoemd. Hij is even spectaculair gestorven als hij geleefd heeft. Waarschijnlijk een hartaanval tijdens het rijden door Brussel. Hij leefde niet meer toen hij nog een geparkeerde bus en wagen ramde.

Voor we naar mijn schoonmoeder vertrokken heb ik nog even snel de kinderen gesproken. Iedereen reageert anders op zulk een nieuws. Dominique ging Karin onmiddellijk troosten, Caroline wist zich geen houding en begon te lachen. Mensen blijven mensen.

Thuis bij mijn schoonmoeder was iedereen reeds aanwezig. Ongeloof, shock, alle soorten van verdriet.
Het is eigenlijk ongelooflijk wat er op zulk en moment allemaal moet gebeuren. Eigenlijk is dat goed. Het leidt de aandacht af van het verlies en geeft je de indruk dat je iets zinvol doet. Soms was iemand super-zakelijk maar een minuut later liep hij buiten om even alleen te zijn. Karin had het moeilijk maar ik denk dat deze avond haar heeft geholpen. Ze is niet de grote organisator maar ze is pragmatisch genoeg om af en toe iemand terug op het juiste spoor te zetten.

Rond 11:00 h huiswaarts. Mijn schoonmoeder was gezien de omstandigheden redelijk kalm dus we konden met een gerust hart vertrekken. De toekomst is niet gemakkelijk voor haar. Meer dan 40 jaar samen en nu alleen met behoorlijk wat financiële problemen.

Onze kinderen waren nog wakker. Dominique was gerustgesteld en ging slapen. Caroline heeft nog lang met ons gepraat. Ze kon het niet vatten. Ze kon niet geloven dat het waar was. Kinderen kunnen hard zijn maar ze hebben ook niet de geremdheid en slagen af en toe de nagel op de kop. Het gesprek heeft Karin veel geholpen. Weer veel te laat zijn we gaan slapen. Om 08:30 weer iedereen op appel bij mijn schoonmoeder.

Vandaag hebben we reeds veel zaken kunnen regelen. Een oplossing voor de financiële problemen wordt iets moeilijker maar we zullen wel een uitweg vinden. De klop voor Karin gaat nog komen maar de eerste schok heeft ze denk ik reeds verwerkt. Knap en sterk !

Eigenlijk heeft het iets van een generale repetitie. Veel familie dacht dat er iets met mij was gebeurd toen ze hoorden dat er “slecht nieuws” was. Misschien is wat er nu gebeurt nog niet zo’n slechte voorbereiding. Ik weet het niet.

Fysieke toestand: vanmiddag thuisgekomen en gecrasht. Karin heeft me nog nodig de volgende dagen.

19:18 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-01-07

2007

Al het beste voor 2007 ! Een goede gezondheid, alle dingen waar je van droomt, al het beste !

Het einde van het jaar hebben we eerder sober gevierd. Noch Karin, noch ikzelf zijn grote fans van het oudejaarsfeest. Meestal is het veel te gedwongen, pieken naar middernacht en dan volhouden tot een “aanvaardbaar” uur. We hadden dit jaar besloten het met ons viertjes te vieren. Geen grootse maaltijd maar een heleboel hapjes (veel te veel).
Dominique ging na twaalf uur nog naar een feestje maar ze had besloten de overgang met ons te vieren. Om één of andere reden, die mij nog altijd onduidelijk is, is onze jongste dochter Caroline die avond “toegeklapt”. Ze liep zonder aanleiding weg en ze was onaanspreekbaar. We hebben alles gedaan om haar er weer bij te betrekken. Nu eens lief en begrijpend, maar ook kwaad en ontgoocheld.
Wat was het ? Was het het feit dat haar zuster die avond nog uitging en zij moest thuisblijven, was het de overdaad aan kerst en andere feestjes, de verveling, de puberteit, was het mijn toestand, … ? We weten het nog altijd niet.
Karin in tranen en de avond stond op springen. We hebben haar dan maar laten doen en wij zijn “Trivial Pursuit” beginnen spelen. Na een tijdje werd het eigenlijk heel plezant, niettegenstaande het gedrag van Caroline bleef wegen op de avond. 12 uur ! In vergelijking met andere jaren was er eigenlijk weinig volk op straat. Dit had waarschijnlijk te maken met het slechte weer dus wij snel terug binnen (nadat we Dominique in een taxi hadden gedropt).
Om 01:30 zijn we gaan slapen. Niet echt onze gewoonte maar ik was er blij mee.

De volgende dag was Caroline nog steeds in dezelfde “mood”. Weer heb ik getracht te begrijpen wat het probleem was maar zonder succes. Misschien is ze gewoon koppig en wil ze niet toegeven dat ze zich ”misdragen” heeft.
De kerstboom heb ik vanmorgen afgebroken. Iedereen heeft terug nood aan wat routine. “Trop” is soms “Trop”.

Fysieke toestand: volgens de dokter is mijn bloeddruk wat hoog (positief zeker, want enkele maanden geleden had ik problemen met een te lage bloeddruk …)

15:18 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |