27-02-07

Reünie ...

Ik sta nog alle dagen versteld hoe moedig ik omga met mijn ziekte. Gisterenavond had ik reünie met een aantal oude klasgenoten. Volgend jaar zijn we 25 jaar afgestudeerd en we willen iets speciaal organiseren. We hadden afgesproken in brasserie Berlin om iets te eten en vooral iets te drinken. Dilemma: de meeste van die kerels had ik al lang niet meer gezien dus moest ik hen “spontaan” vertellen dat ik ziek ben. De hele dag had ik erover gepeinsd hoe ik dat moest doen en uiteindelijk had ik besloten om “het moment te laten beslissen”.

Waarover spreek je op zulk een avond ? Schoolse herinneringen ophalen, de familie (kinderen, …), hobby’s, professionele bezigheden, etc. De opener was al direct raak. “Amai Luc, jij bent het laatste jaar stevig bijgekomen. Ik had je bijna niet herkend.”. Dit is natuurlijk het gevolg van de cortisone. Mijn antwoord: “Ja, ja”.
“Zeg Luc, werk jij nog bij dat Japans bedrijf ?” Ik ben nog altijd in dienst maar ik ben er al maar dan ½ jaar niet meer geweest. Mijn antwoord: “Yep”
“En wat doe je daar eigenlijk ?” Nu wordt het moeilijker. Officieel heb ik al mijn verantwoordelijkheden behouden maar ik begin me vast te praten. Ik kan niet meer terug dus ik begin maar wat te lullen over mijn oude verantwoordelijkheden. Meestal bereidt Karin het “gezelschap” voor en kan ik gewoon inpikken. Hier moet ik het zelf zeggen en dat kan ik nog steeds niet. Waarom ? Schaamte, zwakte, … ik weet het niet.
“Zeg Luc, ik heb gehoord dat jij ernstig ziek bent geweest ?” Boem ! De bedrieger bedrogen. Ik heb het dan maar toegegeven maar ik kon er niet snel genoeg van af zijn. “Ben je dan nu helemaal genezen ?” “Euh ja, na de chemo en bestralingen was het een pak beter maar het is nog niet 100 % weg.”

De situatie werd voor iedereen ongemakkelijk dus werd al snel een ander onderwerp aangesneden. Ik voelde mij klein en ik besef weer dat ik het nog steeds niet kan. Ik kan erover spreken met mensen die mijn situatie kennen maar gisterenavond ging ik af als een gieter. Het is niet het einde van de wereld maar ik heb bewondering voor mensen die hun kanker zien als een integraal deel van hun leven: iets waarmee je leeft en dat niet verborgen moet worden gehouden voor de omgeving. In vergelijking met die mensen ben ik maar een zwakke lul.

Fysieke toestand: een beetje vermoeid want het was weer laat (niet toegeven dat ik beter op tijd ga slapen).

08:49 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Ik vind het al zeer moedig van je, dat je naar de samenkomst bent gegaan. Erover spreken met hen die het weten is een stuk eenvoudiger dan je ziekte te gaan bekend maken aan toevallige passanten is zwaar. Het liefst ontwijk ik het onderwerp, ik ben terug en alles is achter de rug. (is dat zo ???) verder ga ik er mometeel niet op in. Is dat fout ? Ik weet het niet.
Verzorg je,
Groetjes

Gepost door: Katy | 27-02-07

Je moet niet zo streng zijn voor jezelf Luc. Als je er niet aan toe bent om het te bespreken hoeft dat toch helemaal niet, daar is toch niks mis mee.
Ik zit anders in elkaar dan jij. In de meeste situaties gooi ik het wel op tafel, ik heb er geen problemen mee om erover te praten. Ik heb ook gemerkt dat die openheid het voor anderen makkelijker maakt om het onderwerp aan te kaarten. Dat betekent echter helemaal niet dat er altijd over gepraat moet worden. Als ik geen zin heb geef ik dat ook duidelijk aan.
Take care!
Groetjes

Gepost door: Elly | 27-02-07

Ik ben het helemaal met katy en elly eens. Het vergt moed om naar zo'n reunie te gaan, ik weet waarover ik spreek. Ik ken het gevoel van worstelen met jezelf 'hoe ga ik dit aanpakken als ze me vragen stellen?' En ik vind het ook logisch dat je 't niet zomaar op tafel gooit bij mensen die je minder goed kent. Ik ben ervan overtuigd dat het beter is het onderwerp te proberen vermijden in zo'n situatie, om in de eerste plaats die ander en ook jezelf te beschermen. Het blijft schrikken als je zoiets in z'n volle waarheid op je nuchtere maag verneemt op een overigens 'feestelijke' bijeenkomst...

Gepost door: Cancer Chick | 28-02-07

moedig Bij het lezen van dit alles vind ik jullie heeeeeeel moedige mensen.
groetjes

Gepost door: emily | 28-02-07

Dag Luc, inderdaad niet gemakkelijk... meestal bespreek ik het wel maar dan inderdaad met mensen die me kennen... aan een toevallige passant of op feestjes gaat het iets moeilijker; het hangt er een beetje vanaf wie er naar vraagt of hoe het gevraagd wordt. Ik vind ook dat je niet verplicht bent om alles telkens opnieuw uit de doeken te doen; maar het blijft moeilijk omdat je eerlijk wilt zijn met jezelf denk ik.
Groetjes en veel sterkte hoor.

Gepost door: Lucretia | 05-03-07

De commentaren zijn gesloten.