27-02-07

Reünie ...

Ik sta nog alle dagen versteld hoe moedig ik omga met mijn ziekte. Gisterenavond had ik reünie met een aantal oude klasgenoten. Volgend jaar zijn we 25 jaar afgestudeerd en we willen iets speciaal organiseren. We hadden afgesproken in brasserie Berlin om iets te eten en vooral iets te drinken. Dilemma: de meeste van die kerels had ik al lang niet meer gezien dus moest ik hen “spontaan” vertellen dat ik ziek ben. De hele dag had ik erover gepeinsd hoe ik dat moest doen en uiteindelijk had ik besloten om “het moment te laten beslissen”.

Waarover spreek je op zulk een avond ? Schoolse herinneringen ophalen, de familie (kinderen, …), hobby’s, professionele bezigheden, etc. De opener was al direct raak. “Amai Luc, jij bent het laatste jaar stevig bijgekomen. Ik had je bijna niet herkend.”. Dit is natuurlijk het gevolg van de cortisone. Mijn antwoord: “Ja, ja”.
“Zeg Luc, werk jij nog bij dat Japans bedrijf ?” Ik ben nog altijd in dienst maar ik ben er al maar dan ½ jaar niet meer geweest. Mijn antwoord: “Yep”
“En wat doe je daar eigenlijk ?” Nu wordt het moeilijker. Officieel heb ik al mijn verantwoordelijkheden behouden maar ik begin me vast te praten. Ik kan niet meer terug dus ik begin maar wat te lullen over mijn oude verantwoordelijkheden. Meestal bereidt Karin het “gezelschap” voor en kan ik gewoon inpikken. Hier moet ik het zelf zeggen en dat kan ik nog steeds niet. Waarom ? Schaamte, zwakte, … ik weet het niet.
“Zeg Luc, ik heb gehoord dat jij ernstig ziek bent geweest ?” Boem ! De bedrieger bedrogen. Ik heb het dan maar toegegeven maar ik kon er niet snel genoeg van af zijn. “Ben je dan nu helemaal genezen ?” “Euh ja, na de chemo en bestralingen was het een pak beter maar het is nog niet 100 % weg.”

De situatie werd voor iedereen ongemakkelijk dus werd al snel een ander onderwerp aangesneden. Ik voelde mij klein en ik besef weer dat ik het nog steeds niet kan. Ik kan erover spreken met mensen die mijn situatie kennen maar gisterenavond ging ik af als een gieter. Het is niet het einde van de wereld maar ik heb bewondering voor mensen die hun kanker zien als een integraal deel van hun leven: iets waarmee je leeft en dat niet verborgen moet worden gehouden voor de omgeving. In vergelijking met die mensen ben ik maar een zwakke lul.

Fysieke toestand: een beetje vermoeid want het was weer laat (niet toegeven dat ik beter op tijd ga slapen).

08:49 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

26-02-07

Een nieuwe week ...

Dit is weer een tijdje geleden. Maak ik geen interessante dingen meer mee of ben ik gewoon "blog-moe" ? Waarschijnlijk is het een combinatie van beide ?

De laatste week heb ik vooral gewerkt in het appartement van mijn schoonmoeder: alles is geschilderd, overal ligt er nieuw laminaatparket, morgen komt de poetsvrouw en is alles kraaknet. Eigenlijk ben ik wel trots op het resultaat.

Het volgende probleem zijn nu haar inkomsten. Vorige vrijdag heeft ze de berekening van haar pensioen ontvangen en dat blijkt EUR 530,- per maand te zijn. Hoe kan je daar met leven ? Ze heeft ook nooit gespaard en tot nu toe hebben wij bijna alles betaald (met de andere kinderen). De solidariteit is groot maar dit gaat niet blijven duren.
Een ander probleem is dat we het "oude" huis na de verhuis dit week-end nog moeten leegmaken en opruimen. Iedereen is van mening dat ik reeds voldoende heb gedaan maar ik ben benieuwd wie dan de leiding gaat nemen. Ik heb me opzettelijk op de achtergrond gehouden bij de organisatie van de eigenlijke verhuis en ik vrees voor een zekere chaos. Het zal wel lukken maar het kan veel beter. Hier komt de "project manager" in mij boven. Normalerwijze zou ik onder zulke omstandigheden het democratische proces stoppen en als kapitein het stuur overnemen. In familiale omstandigheden is dit vragen voor problemen dus zullen we maar wat van de kant toekijken en me niet al te kritisch opstellen. Positief is dat we de laatste twee maanden enorm veel werk hebben verzet.

Vanavond ga ik iets eten en drinken met wat studiegenoten van het middelbaar onderwijs. Wij hadden eigenlijk een heel goede relatie maar het is ook al 25 jaar geleden. De meesten kennen mijn toestand niet dus ik ben benieuwd naar hun reactie. Waarschijnlijk zal ik het onderwerp niet uit de weg gaan maar waarschijnlijk zal ik het ook minimaliseren.

Fysieke toestand: vreselijk slecht geslapen en ik blijf maar hoesten. Vandaag eens een rustige dag inbouwen.

08:20 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-02-07

Even verwerken ....

Dit is weer een tijdje geleden. Ik heb het druk gehad met laminaatparket leggen en schilderen in het nieuwe appartementje van mijn schoonmoeder. Alles is zo goed als klaar. Verhuis 3/03 en ik denk dat we collectief een hoop werk hebben verzet.

De reden waarom ik al enkele dagen niet meer geschreven heb is ook psychologisch. Eigenlijk was de positieve uitslag vorige vrijdag een soort van anticlimax. Ik vrees dat je het moet meegemaakt hebben om dat te begrijpen. Je bereid je (met de hulp van je dokters) steeds voor op “slecht nieuws” en dan blijkt uiteindelijk dat je een extra pilletje moet nemen. Het is natuurlijk belachelijk maar soms voel je je een bedrieger.

Gisteren las ik in een boek: “Wachten is als roest op de ziel”. Ik begrijp niet 100 % wat de schrijver hier met bedoelt maar ik denk dat hij gelijk heeft (begrijpt u ?).

Fysieke toestand: goed (behalve die hardnekkige verkoudheid)

08:25 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-02-07

Goed nieuws ...

Gezien de omstandigheden was het goed nieuws. Vrijdag rond het middaguur binnen voor een MRI. Het is niet mijn geliefd onderzoek omdat ik geen grote fan ben van house-muziek. Een half uur in trance en dan de boodschap dat ik de volgende week (vandaag) eens langs kon komen voor de foto’s. Dat was buiten mijn zuster gerekend die haar troepen al had gemobiliseerd. Na de onderzoeken gingen we ergens in de buurt lunchen en bij de koffie kregen we het verlossende nieuws:
Geen nieuwe metastasen, eigenlijk niets te zien aan de hersenen behalve het oude letsel van de bestralingen. Wat was dan de oorzaak van die aanval ? Even geduld …

Rond 5 uur een verlossend telefoontje: mijn oude en nieuwe oncoloog + mijn zuster hadden de foto’s besproken en dit was heel waarschijnlijk een epileptische aanval geweest te wijten aan het letsel en een vochtophoping ter hoogte van mijn sinussen.
Wat nu ? Medrol (cortisone) onmiddellijk terug op oorspronkelijk (laag) niveau, anti-epileptica blijven nemen, z.s.m. naar die vochtophoping laten kijken en terug regelmatig de (nieuwe) oncoloog bezoeken.
Ik was op het ergste voorbereid dus dit was positief, positief nieuws. We hebben de kanker weer een hak gezet.
De dag ervoor hadden we nog eens de praktische zaken overlopen (vooral de financiële) en het hele noodscenario begint zich te verfijnen. Het eigenaardige is dat ik dit vrij emotieloos kan brengen. Karin is blij dat dit behoorlijk geregeld is maar ligt natuurlijk van andere zaken wakker.

We zijn terug vertrokken !

Fysieke toestand: behoorlijk verkouden

08:07 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-02-07

Wachten ...

Morgen een MRI onderzoek en onmiddelijk een evaluatie door de oncoloog. Een zusje in de medische wereld is toch wel een voordeel. Mijn enige doel vandaag is de dag doorspartelen.

Gisteren hebben we samen Valentijn doorgebracht en het hoofdonderwerp kan je natuurlijk raden. Het zijn natuurlijk allemaal variaties op een “oud” thema maar het is nodig. We (Karin) hebben het ook aan dekinderen gezegd: ze waren geschrokken maar papa zal het wel weer oplossen …

Karin: “Heb je geen schrik voor vrijdag ?” “Natuurlijk wel maar het zou onrealistisch zijn om positief nieuws te verwachten. Eerder gradaties van slecht nieuws.” Laten we hopen voor een “beetje” slecht nieuws.

Grappig was wel dat ze deze week (in tempo non suspecto) met een collega had gepraat die het toch wel eigenaardig vond dat ik het zolang trok. Was ik misschien genezen ? Misschien moest de wetenschap mijn lichaam eens onderzoeken en, wie weet, vinden ze één of ander super-middeltje dat de wereld ging redden.
Luc als BV in talkshows, VIP feestjes, Man van het Jaar, handtekeningen, Baron Luc, groupies, … Maar ik denk dat het naar de boem is nu.

Fysieke toestand: goed maar onzeker door die laatste aanval. Wat als het gebeurt wanneer ik helemaal ben ? Ik wil zeker niet “gecontroleerd” worden. Een beetje vrijheid a.u.b.

09:52 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-02-07

Afasie ...

Slecht nieuws vandaag. Gisteren was ik mijn zuster op uitstap naar de Westhoek. Rond het middaguur hadden we eerst iets gegeten en daarna het “Flanders Fields Museum” in Ieper bezocht. Op het einde van het bezoek begon ik me “slecht” te voelen. Terug in de wagen bleek ik mij niet meer te kunnen uitdrukken. Ik wist wat ik wou zeggen maar het kwam er niet uit. Het bleek “Afasie” te zijn:
Onvermogen juist te spreken, hoewel de spiertjes die nodig zijn voor de uitvoering van de spraakbewegingen en hun zenuwvoorziening intact zijn. Afasie is een taalfunctiestoornis ten gevolge van een hersenbeschadiging bij iemand die voordien over een normale taalvaardigheid beschikte. De beschadiging bevindt zich in de zogenoemde taalgebieden van de dominante hersenhemisfeer (voor rechtshandigen vrijwel altijd de linker hersenhemisfeer).
Receptieve afasie: Afasie gepaard gaande met een stoornis in de gearticuleerde spraak, terwijl de actieve spraak incorrect en grammaticaal onjuist kan zijn. Soms is de taalexpressie zo ernstig gestoord dat deze volledig onbegrijpelijk wordt.

De aanval heeft drie kwartier geduurd en toen kreeg ik geleidelijk aan weer de controle over mijn spraak. Mijn zuster is gynaecologe en ik was dus in goed gezelschap. Telefoontje naar het ziekenhuis en recht naar Antwerpen. Ik was gefrustreerd maar redelijk kalm.
Onmiddellijk bij de oncoloog en hij vermoedt dat dit te maken heeft met een hersenletsel na de bestraling deze zomer (of nieuwe metastasen). Medrol (cortisone) werd verhoogd met een factor 5 en hop, naar de neurologe. Ze vermoedt dat het soort van epileptische aanval is geweest (dus nog wat extra pillen) Vrijdag een MRI en onmiddellijk een bespreking met een andere oncoloog.

Nu zeker geen wagen meer rijden, geen inspanningen, wat liggen wachten thuis tot vrijdag. Het moest er eens van komen. Shit !

Fysieke: redelijke goed alhoewel de verhoogde Medrol reeds voelbaar is.

10:16 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-02-07

Het weekend ...

Even een kleine update:

1. Dominique heeft gisteren een bronzen medaille gehaald op het provinciale Judo kampioenschap. Een pluim voor madame en volgende week naar het Vlaams kampioenschap !

2. Het appartement voor mijn schoonmoeder is nu helemaal geschilderd en het begint er leuk uit te zien. Deze week ga ik proberen laminaatparket te leggen in alle kamers. Het wordt weer een drukke week en het is ook duidelijk dat voor iedereen “de laatste loodjes” zwaar beginnen te wegen. Verhuis op 3-maart.

3. Zaterdag hebben we Valentijn gevierd: eerst een restaurantje (lekker eten, te snelle bediening en teveel Brasschaatse chi-chi) en dan een plaatselijke lounge-bar. Voor mij was het niet echt een leuke avond. Karin mist haar vader hard en reageert dit op mij af. Op het einde was ze mij doelgericht aan het kwetsen: de kinderen hangen teveel aan mij, ik moet terug onderzoeken ondergaan want het kan niet dat ik nog zo actief ben, als ik kook dan lust er niemand mijn eten, … Ik weet niet echt wat ze er probeert met te bereiken maar ik had me toch wel iets anders voorgesteld van die avond. Ik fungeerde als pispaal voor al haar frustraties. De volgende dag was het weer alsof er niets gebeurd was.

4. Net een nieuwe (firma)wagen gekregen (LClc 4x4). De “oude” was einde lease en automatisch wordt die dan vervangen. Grappig voor iemand die eigenlijk niet meer mag rijden maar waarom ook niet ? Ik heb eigenlijk wel zin om nog eens offroad te rijden.

Fysieke toestand: een stevige snotvalling (zoals zovelen, zeker)

10:31 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-02-07

Taxi !!

Ik heb eens nagedacht wat “angst” of “schrik”eigenlijk betekend. Volgens mij (of voor mij) is het het gevoel dat je ervaart wanneer je geen controle meer hebt over omstandigheden of wanneer je in een vreemde, onbekende omgeving terechtkomt.

Ik heb niet snel schrik. Ik ben meer dan 1m80, 90 kg, brutaal en meestal zelfzeker. Ik herinner me nog wel een gebeurtenis toen ik behoorlijk “angstig” was. Ik bezocht in het verleden ieder jaar voor een weekje de East Coast van de Verenigde Staten. Ik vertrok steeds op zaterdag om zondag de hele dag de toerist uit te hangen in New York. Prachtige stad. Er gebeurt altijd wel wat. Die keer vertrok ik zondagnamiddag met de trein naar Philadelphia waar ik maandag mijn eerste ontmoeting had. Men had mij geboekt in een hotel aan de Delaware River. Het was 20:00 en de jetlag was na die vermoeiende dag op zijn hoogtepunt. Mijn truuk tegen jetlag is onmiddellijk bij het vertrek je horloge aanpassen aan de plaatselijke tijd en proberen te “leven” volgens het nieuwe ritme. Ik moest dus nog 2-3 uur proberen wakker te blijven. De bar ? Nee. Ik had beweging nodig.
Het hotel was gelegen in één van de betere wijken en ik begon dus te wandelen langs de oevers van de Delaware. Het was in mei en het was een zalige lenteavond. Philadelphia is één van de oudste steden van N-Amerika en heeft naar Amerikaanse normen heel wat oude gebouwen. Na een tijdje besliste ik de rivieroever te verlaten om de stad te verkennen. Ik had geen kaartje bij maar ik hoopte op één of andere manier het oude stadscentrum te vinden.
Het was een willekeurige straat, één van de velen maar er was behoorlijk wat beweging. Na een meter of 50 begon er mij iets op te vallen. Er waren alleen maar zwarten … Blikkende wagens reden traag met loeiende “rap”-muziek door de straat, mensen met duidelijk een overdaad aan anabole steroïden stonden voor hun huis te kletsen, … Ik was de enige blanke !
Ik was duidelijk verkeerd en ik was niet de enige die dit besefte. Wat nu ? Omdraaien en de straat weer uitlopen ? Nee, ik heb geen “schrik” en ze zouden mij wel eens collectief kunnen beginnen uitlachen ! Plan B: eerste rechts, eerste rechts, blokje om en we zijn weer aan de rivier. Hartslag 120 ! Ik loop verloren in een exclusief zwarte wijk. Wat nu, wat nu, … ? Plots zie ik een taxi en luidkeels en impulsief roep ik, arm gestrekt in de lucht, TAXI !!! Impulsief want ik had moeten zien dat hij reeds “bezet” was. Daar stond ik te brullen en de taxi reed traag door. Iedereen keek nu naar mij. Die “whity” was duidelijk verdwaald en niet op zijn gemak. Ik had de indruk dat de hele straat met heel veel leedvermaak naar mij keek. Mijn temperatuur ging de hoogte in en ik kreeg een behoorlijk rood hoofd (redneck ?). Toen drong het tot me door hoe “belachelijk” de hele situatie was en ik werd ineens terug kalm. Que sera, que sera !
Na een kwartiertje wandelen (het leken wel enkele uren) zag ik in de verte de rivier en wat later was ik terug « veilig ». Vlug naar de bar van het hotel en een stevige bourbon om te bekomen. Was ik ooit in gevaar geweest ? Waarschijnlijk niet. Had ik me al ooit zo “klein gevoeld” ? Waarschijnlijk ook niet. Een “cowboyverhaal” rijker ging ik die avond zalig slapen.

Fysieke toestand: goed. Ik heb gisteren met mijn huisarts gesproken over mijn “verwardheid” vorige week. Hij vermoedt niet dat het iets te maken heeft met het “doorstoten” van de metastasen in mijn hersenen maar dat het meer te maken heeft met vermoeidheid en stress. Hop, ik heb de rivieroever weer in zicht !

09:46 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-02-07

Feesten als de beesten ...

Op mijn vorig “blogje” kreeg ik een reactie van Christine dat me toch wel even aan het denken heeft gezet. Vrij vertaald: “Welke idioot begint nu te schilderen, het “huishouden te runnen”, etc. wanneer hij zijn einde voelt naderen ?”

Eigenlijk is dat wel waar. Ik heb vroeger ook “tussen pot en pint” gefilosofeerd wat ik de zou doen wanneer ik nog maar enkele maanden te leven had. Eigenlijk zou ik er maar eens lekker aan moeten beginnen. Alle verantwoordelijkheden overboord gooien, een “fuck you” aan de maatschappij, ikke ikke ikke, champagne, …
Ik vraag me eigenlijk af hoeveel mensen dit eigenlijk doen ? In 2000 bezocht ik een arts in het Universitair Ziekenhuis in Leuven en toen kwam de eerste maal de “harde boodschap” dat ik nog 1 tot 1 ½ jaar te leven had. Als ik toen aan mijn “IK”-project begonnen was dan was ik nu een uitgeput, alcoholisch wrak. Waarschijnlijk ook platzak en heel alleen.

Wat is het alternatief ? Flirten met de statistieken, Carpe Diem, bewijzen dat je sterker bent dan het “beest”. Af en toe lees je over “het gevecht tegen de Kanker”. Laten we eerlijk zijn: met “gevecht” bedoelen we het lijden, het afzien, de dag dat je haar uitvalt, die keer dat je behandeld word als een klein kind, … Het is geen gevecht tegen de ziekte maar tegen jezelf en je omgeving. Het gevecht tegen de ziekte berust louter op toeval. Waarom werkt een behandeling bij de één en niet bij de ander ? Waarom verdwijnt “het beestje” soms om dan weer in vol ornaat weer op te duiken ? De Lotto van het leven …

Waar schep je dan wel genoegen in ? Je omgeving bewijzen dat je nog “de oude” bent, dat je anders bent dan “de rest” (de film-kankeraars van Hollywood), de kleine dingen van het leven, …

Misschien is dit allemaal “gelul” en moet ik dit overlaten aan professionele psychologen. Ik speel mijn spel en soms voel ik mij goed, soms voel ik mij slecht. In plaats van verre reizen, wilde nachten, … ga ik straks wat schilderen. Geen beter gevoel dan iemand “gelukkig” te maken. Geen beter gevoel dan “anders te zijn dan de rest”.

“Make a wish” ? Het bericht dat ik nog exact X dagen te leven heb, een miraculeuze (tijdelijke) genezing gedurende die X dagen (helemaal de oude, misschien zelfs 20 jaar jonger) en dan … “feesten als de beesten”. Olé.

09:23 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

02-02-07

Me and my Mother-in-Law

Het gaat terug beter met mij. Gisterenavond was de hoofdpijn over en mijn “stereo-zicht” grotendeels verdwenen. Vermoeidheid, teveel gelezen, … ? Ik weet het niet maar ik ben er weer bovenop.

Waarschijnlijk zou ik iets meer moeten rusten maar wanneer ik niet slaap verveel ik me stierlijk. Ik heb nog voldoende boeken om te lezen maar er zijn ook genoeg zaken te doen om me “nuttig” te voelen.

Nuttig ? Mijn schoonvader is overleden en wat hebben we reeds gedaan:
- een nieuw appartement gevonden (huurcontract, verzekering, …);
- renovatie appartement plannen & organiseren;
- opkuis « oud » huis (reeds 5 m2 oud papier verzameld …);
- pensioen, belastingen, etc. (etc, etc, ….);
- … en eigenlijk ook behoorlijk wat afgelachen met mijn schoonmoeder .

In het verleden waren we niet altijd de beste maatjes maar “door omstandigheden” zijn we nu bijna “brothers in arms” geworden. De wonderen zijn de wereld nog niet uit …

Iets helemaal anders. Onze poetsvrouw was de laatste weken afwezig. Ze had slecht nieuws ontvangen over haar tienerzoon die autistisch is. Hij zal nooit het verstandelijk niveau van iemand van negen overstijgen. Later zelfstandig wonen is bijna uitgesloten. Het was hard bij haar aangekomen en ze moet het nog steeds verwerken.
Ik heb vanmorgen vrij lang met haar gepraat maar ik weet niet of ik wel alle “juiste” dingen heb gezegd. Vroeger was dit allemaal aan mij voorbijgegaan (nooit thuis !) maar nu ben ik de “nieuwe man”. Karin had me dit vroeger misschien zijdelings gemeld en mijn reactie was dan waarschijnlijk geweest: “ … dan moeten ze maar voor vervanging zorgen.”. Allez, misschien is er toch nog hoop voor hopeloze gevallen zoals ikzelf.

Fysieke toestand: goed

15:53 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-02-07

Schemeren ....

Vandaag had Karin gevraagd het eens rustig aan te doen. Ik heb me vooral bezig gehouden met wat administratie. Rond de middag begon het te schemeren voor mijn ogen. Een lichte hoofdpijn, een lichte misselijkheid maar ik zag vooral alles dubbel. Toevallig was Caroline ziek thuis (een hoestje, maar vooral een baaldag) en Karin belde om te weten hoe het met haar was. Ik heb ook gezegd dat ik niet 100 % was.
Het is nu beter maar ik heb angst en misschien had ik het wel nooit aan haar gezegd. Het struisvogel-syndroom ….

Fysieke toestand: morgen hopelijk beter …

15:26 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |