14-03-07

Rare tijden ....

Het zijn rare tijden. Ben ik “genezen” ? Niet echt. Ik heb een hele week barstende hoofdpijn gehad. Mijn maag was geregeld totaal ontregeld (braken). Ik was hondsmoe (’s morgens, ’s middags, ’s avonds, ’s nachts). Ik zwalpte, ik zag soms dubbel, … Ik ben “dronken”.
Gisteren op controle naar de oncoloog en de neuroloog. Geen van beiden kan een klinische reden identificeren van al mijn ongemakken. De MRI van mijn hersenen is schijnbaar OK dus men vermoedt dat het de cocktail van al de medicamenten is. Een pilletje meer tegen de maag, Dafalgan tegen de hoofdpijn, een pilletje & dranken tegen de hoest, …
Positief nieuws ? Al heel de week had ik geen aanval van Afalsie. Niet te luid roepen. Gisteren verlieten we het ziekenhuis en ik wou iets zeggen over de neuroloog. Karin vroeg mij: “Wat bedoel jij met nazidoctor ?” Lap, ik had het weer vlaggen. Geen zware aanval maar het is vervelend. Je kan het niet indenken. Ik ben een controlefreak en ik voel mij hulpeloos in zulk een toestand.

Mijn “nieuwe” oncoloog is open een eerlijk. Op onze vraag of het zinvol was om nog eens een CTG van de longen te nemen gaf hij als antwoord dat het in oktober zinloos was. Mijn had mij toen nog maar 1-2 maand gegeven. Het komt nog steeds hard aan. Ik kan het niet aanvaarden. Ik heb iets nodig om tegen te vechten en ik misleid Karin met mijn houding. Ze wil dat ik haar hulp inroep, mijn situatie deel maar liefst van al zou ik het zelfstandig dragen;

De kinderen voelen ook dat er wat gaande is. Caroline is superaanhankelijk, goed gezind, altijd lachen, … Ze is begonnen met “start to run”, ze willen een jogging van “desperate housewives”, …. Dit is niet haar normale doen, overreageren. Hoe moeten wij daar op reageren ?

Dominique is met honderd en één zaken bezig. Voor Wiskunde had ze laatst rapport 98,5 % (zeker niet haar papa), dit weekend gaat ze voor haar Judo zwarte gordel, ik help haar met haar scriptie (niet slecht), volgende jaar burgerlijk ingenieur in Gent (huisje in het Patershol), ….

Hoe moet ik hen ? Veel praten zeker ?

Fysieke toestand: Ik heb de indruk dat het bijsturen van de medicatie gisteren geholpen heeft. Even afwachten zeken.

10:35 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (30) |  Facebook |

08-03-07

Ziekenhuis ...

Ik zou eens graag goed nieuws willen brengen maar het zit met niet echt goed mee. Deze week had een Afasie aanval op maandag tijdens het bezoek van mijn huisarts (het is nu in de mode na een artikel in Humo – ik was eerst !).
Dinsdag moest ik een bezoekje brengen aan mijn oncoloog. Iets was verkeerd gegaan dus maar een E.E.G.en daarna een bezoekje aan mijn neuroloog. Na +/- 5 minuten bij hem ging het helemaal verkeerd. Ik sloeg wartaal uit en de arts was (voor mij) niet veel beter.
Karin was gelukkig mijn “gezelschapsschapsdame” en op het bepaald moment vroeg ze me over ik begreep dat ik een nachtje in het hospitaal moest blijven. “Euh ? Nee, wat moet ik godsnaam hier doen” (uitspraak = bezopen).) Van de uitleg begreep ik ook niks. 24 hr. in een kamer aan een baxter om een nieuw medicament op te starten en noch wat echootjes. Aftellen, aftellen, … ik haat ziekenhuizen.
Ik heb de moeilijke klant uitgehangen want ik had de indruk dat ze me noch een nachtje gingen houden. Weet wat de oorzaak is ? Nee. Men weet wat het allemaal niet is maar niet wat het wat is …. Men heeft me lading pillen gegeven maar weet niet of ze wel zullen werken.

Vandaag moest ik (hou u vast) naar de Neus-Keel-Oor specialist. Dit stond al een tijdje vast en het was mijn eerste bezoek. Fantastische ervaring ! Ik begreep (bijna) alles wat mij werd uitgelegd op een menselijke manier. Mijn oncoloog eergisteren zat voor mij met zijn portable, te typen en ondertussen een samenvatting te geven van zijn collegiaal rapport. Voor mij was het Chinees, voor Karin was het Oezbekstaans, wij waren onder de indruk (sarcactisch).
Er is geen enkel beroep dat waar menselijk contact zo belangrijk is maar er is ook geen enkel beroep dat zich zo verstopt achter onverstaanbare termen en attitudes.

Fysieke toestand: Ik wil terug naar een “normaal” leven. Ik haat hospitalen, dokters, medicamenten, bezorgde blikken, …

14:35 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

05-03-07

De verhuis ....

Eindelijk dit weekend de lang verwachte verhuis van mijn schoonmoeder naar het nieuwe appartementje. Voor haar de start van een nieuw leven, voor ons het einde van een maand hard labeur. Zij is gelukkig en wij dus ook.

Ik was niet zinnens om mij gedurende het verhuisweekend hard in te zetten. Verhuizen is veel gesleur, trap op trap af, … Niet direct mijn sterkste kant de laatste tijd.
Zaterdag rond 10:00h kregen we een seintje dat de verhuiswagen bijna was ingeladen en dat hij binnen een uurtje op zijn bestemming zou zijn. Ik was niet helemaal 100 % maar dit ging wel overgaan. Op het appartement zelf ging het van kwaad naar erger. Alles begon “wazig” te worden en 10 minuten voor de aankomst van de truck kreeg ik het weer: Afasie. Voor Karin was het de eerste keer dat ze het “live” kon meemaken. Ze zag dat er iets ernstig aan de hand was, ik had moeite om haar te begrijpen en ikzelf was compleet onbegrijpbaar. Op het moment dat de “verhuizers” het pand binnenkwamen zijn wij terug vertrokken naar huis. Alles bijeen heeft de aanval iets meer dan een uur geduurd. Karin is (op mijn aanraden) terug gegaan en ik heb beloofd de rest van de dag te rusten.

’s Avonds hadden we een etentje met vrienden in Mechelen. Karin wou het eerst afzeggen maar ik heb aangedrongen om toch te gaan. Het was leuk maar ik was duidelijk nog geen 100 %.

Zondag was het beter en ik besloot deel te nemen aan de “grote opkuis” van het “oude huis”. Ik zwijmelde uit de wagen (lage bloeddruk) en ik was lijkbleek. Na een half uurtje weer naar huis (rusten !).

We zijn beiden serieus geschrokken en ik heb op mijn eerste communiezieltje beloofd om vandaag geen fysieke inspanning te leveren. Morgen moet ik (toevallig) naar de oncoloog en hopelijk kan hij dit alles verklaren.

Fysieke toestand: ik had gehoopt dat die nieuwe pillen alles gingen oplossen. Ik vrees dat dit duidelijk niet het geval was.

09:37 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |