03-04-07

Lang geleden

Zoals een groot deel van jullie al zullen weten, gaat het niet goed met Luc. Ik ben Karin, de vrouw van Luc. Meer dan een uur geleden heb ik Luc in zijn bed gelegd, en ben dan op zoek gegaan naar zijn blog. Zoals gezegd in mijn reactie ga ik proberen zijn blog wat voort te zetten. Ik ben niet de beste schrijfster, maar daar zullen jullie het maar mee moeten doen. Ik kan ook niet de gevoelens van Luc vertolken, want dat is door zijn toestand niet meer mogelijk. Momenteel is hij niet meer in staat om een normale conversatie te onderhouden. Luc is een hele trotse persoon, zoals jullie wel zullen gemerkt hebben in zijn blog. Hij heeft zijn ziekte altijd afgedaan als niet bestaande. Wonder boven wonder heeft hij er ook heel lang geen last van gehad. Nu is het wel ernstig, maar zelfs dan nog relateert hij het aan de medicatie en niet aan de kanker. Vorige week zijn we bij de neuroloog geweest. Zij heeft bloedonderzoek laten doen om te zien of de symptomen gerelateerd zijn aan de medicatie? Ze zou ons bellen moest dit inderdaad zo zijn. Uiteraard hebben we geen telefoontje gehad. Luc blijft geloven in genezing en dat is zijn groot recht. Ondertussen moet ik voort met mijn kinderen. Hij wil niet dat ik ze iets vertel, maar ze zijn verdorie 15 en bijna 18. Zij zien ook dat hij iets meer alleen kan, dat hij moet overgeven, dat hij niet meer eet. Ik weet het ook niet meer. Het is zo spijtig dat zijn hersenen zijn aangetast, want dat maakt communicatie moeilijk. Ik heb er gewoon een klein kind bij. Hij kan ons soms aanstaren met van die grote ogen en dan weten we echt niet wat te doen. Hij is altijd zo'n trotse man geweest. Verschrikkelijk wat er nu gebeurt. En het ergste zijn een aantal mensen die niet weten hoe ze moeten reageren en dan maar volledig verkeerd reageren. In deze tijden hebben we onze echte vrienden leren kennen, maar met familie ligt dat natuurlijk anders. Als ik het even bekijk, lijkt het helemaal niet op het dagboek van Luc. Neem het me even niet kwalijk, voor mij is het ook niet makkelijk. Maar ik hoop volgende keren een iets geanimeerde boodschap achter te kunnen laten. Mijn eerste boodschap was nu vooral dat het niet goed gaat met Luc en dat ik een poging wil doen zijn dagboek over te nemen. Niet echt geslaagd, maar alles kan beter...Groetjes,Karin

00:39 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Bedankt om iets te schrijven... ik kom hier regelmatig lezen. Heel jammer te horen dat het momenteel slechter met hem gaat.
Ik wens jullie allemaal veel sterkte.

Gepost door: christine | 03-04-07

Het hoeft niet op het dagboek van Luc te lijken Karin. Jij neemt het over en doet dat op jouw manier, niet beter of niet slechter, alleen maar anders. Erg moedig dat je dat wil doen!
Ik heb zelf uitgezaaide kanker en denk te begrijpen waarom Luc reageert zoals hij doet. Het ontkennen is volgens mij niet alleen zijn trots, maar een soort zelfbescherming en als ik al zijn vroegere berichten herlees ook een manier om jullie, zijn gezin, te beschermen en te "sparen".
Het is erg jammer dat er mensen in je omgeving zijn die nu afhaken, net nu je ze zo nodig hebt.

Gepost door: Elly | 03-04-07

dag Karin Bedankt om iets te laten weten. We vreesden al wel zoiets natuurlijk... en het is een schok om te horen dat het inderdaad zo slecht gaat. Dit moet voor jou en de kinderen aartsmoeilijk zijn : zo'n man die je helemaal niet meer herkent als de man die hij altijd was, hulpeloos en afhankelijk... En de kinderen die zijn aftakeling moeten meemaken... En mensen in je omgeving die niet weten hoe ze hier moeten mee omgaan en je teleurstellen door je dan maar te laten stikken uit angst voor hun eigen onbeholpenheid.
Hij ontkent, ja, en dat is zijn manier om ermee om te gaan. En wij hadden hem ook zo graag willen geloven hé, dat alles wel goed komt. Dit is een pijnlijke confrontatie met de harde realiteit. Ik wens je heel veel sterkte. Zorg goed voor hem, en vergeet vooral ook niet goed voor jezelf te zorgen af en toe... jij moet nu alle lasten dragen, loodzwaar is dat.
En als je af en toe even tijd vindt om hier wat te schrijven, in je eigen stijl, dan apprecieren we dat heel erg. Hou je taai, Karin.

Gepost door: Cancer Chick | 03-04-07

Ik vind het erg moedig van je dat je dit blog wil verderzetten. Maar inderdaad op je eigen manier. En alleen als je het zelf wil.
Met twee grote kinderen die wel zien dat er iets aan de hand is is zwijgen niet evident. Stellen ze zelf soms vragen? Of vertellen ze hoe ze zich voelen? Het kan misschien een invalshoek voor een gesprek zijn, als zij praten en jij gaten invult. Ik denk ook dat Luc in zijn laatste post schreef: hoe moet ik? veel praten zeker?

Gepost door: heidi | 03-04-07

Ik vind dat je dit héél knap gedaan hebt en doet.
Elkeen heeft zijn eigen stijl, en dat is maar goed ook.
Vergeet niet alles mag niets moet op een blog.
Even geen zin of moed, dan is dat zo. Daar is alle begrip voor.
Ik blijf jullie volgen.
Groetjes en veel sterkte.

Gepost door: Katy | 03-04-07

De commentaren zijn gesloten.