04-04-07

Moeilijke tijden

Vandaag is de dag moeilijk begonnen. Gisteren kon hij nog met enige hulp de trap op en neer, maar vanmorgen was ook dat gedaan. Hij kon niet meer op zijn benen staan. Na een valpartij heb ik de huisarts gebeld die in de loop van de voormiddag is gekomen. Deze stelde voor om opnieuw een ziekenhuisbed te gaan halen, want trappen lopen ging echt niet meer. Gelukkig kwam mijn broer vanmiddag langs en zijn we samen dat bed gaan halen. Hoe alles zelfs op één nacht kan evolueren. We hebben Luc beneden gekregen, ik snap zelfs nu nog niet hoe dat gelukt is. Wij hebben zo'n ronddraaiende, eigenlijk levensgevaarlijke trap. Aangezien het vrij moeilijk is om steeds via Luc's portable aan te loggen, heb ik deze morgen mijn eigen blog gemaakt. Ik zal daar het dagboek proberen voort te zetten. Je kan hem terug vinden op http://karinp.skynetblogs.beGroetjes,Karin

20:40 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

03-04-07

Lang geleden

Zoals een groot deel van jullie al zullen weten, gaat het niet goed met Luc. Ik ben Karin, de vrouw van Luc. Meer dan een uur geleden heb ik Luc in zijn bed gelegd, en ben dan op zoek gegaan naar zijn blog. Zoals gezegd in mijn reactie ga ik proberen zijn blog wat voort te zetten. Ik ben niet de beste schrijfster, maar daar zullen jullie het maar mee moeten doen. Ik kan ook niet de gevoelens van Luc vertolken, want dat is door zijn toestand niet meer mogelijk. Momenteel is hij niet meer in staat om een normale conversatie te onderhouden. Luc is een hele trotse persoon, zoals jullie wel zullen gemerkt hebben in zijn blog. Hij heeft zijn ziekte altijd afgedaan als niet bestaande. Wonder boven wonder heeft hij er ook heel lang geen last van gehad. Nu is het wel ernstig, maar zelfs dan nog relateert hij het aan de medicatie en niet aan de kanker. Vorige week zijn we bij de neuroloog geweest. Zij heeft bloedonderzoek laten doen om te zien of de symptomen gerelateerd zijn aan de medicatie? Ze zou ons bellen moest dit inderdaad zo zijn. Uiteraard hebben we geen telefoontje gehad. Luc blijft geloven in genezing en dat is zijn groot recht. Ondertussen moet ik voort met mijn kinderen. Hij wil niet dat ik ze iets vertel, maar ze zijn verdorie 15 en bijna 18. Zij zien ook dat hij iets meer alleen kan, dat hij moet overgeven, dat hij niet meer eet. Ik weet het ook niet meer. Het is zo spijtig dat zijn hersenen zijn aangetast, want dat maakt communicatie moeilijk. Ik heb er gewoon een klein kind bij. Hij kan ons soms aanstaren met van die grote ogen en dan weten we echt niet wat te doen. Hij is altijd zo'n trotse man geweest. Verschrikkelijk wat er nu gebeurt. En het ergste zijn een aantal mensen die niet weten hoe ze moeten reageren en dan maar volledig verkeerd reageren. In deze tijden hebben we onze echte vrienden leren kennen, maar met familie ligt dat natuurlijk anders. Als ik het even bekijk, lijkt het helemaal niet op het dagboek van Luc. Neem het me even niet kwalijk, voor mij is het ook niet makkelijk. Maar ik hoop volgende keren een iets geanimeerde boodschap achter te kunnen laten. Mijn eerste boodschap was nu vooral dat het niet goed gaat met Luc en dat ik een poging wil doen zijn dagboek over te nemen. Niet echt geslaagd, maar alles kan beter...Groetjes,Karin

00:39 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |