08-01-07

De loopgraven ...

De rust is teruggekeerd in ons huis. Karin is weer aan het werk en de vakantie van de kids zit erop. Gemengde gevoelens: ik ben terug “kapitein” op mijn schip maar ik denk dat ik de drukte snel ga missen. Ik heb dringend iets nieuws nodig om me bezig te houden …

Gisteren hadden we ons “familiaal” nieuwjaarsfeestje. Je weet wel: nieuwjaarsbrieven en massa’s beste wensen. Het was het eerste feestje zonder mijn schoonvader en het is eigenaardig te zien hoe die leegte bijna fysiek voelbaar is maar ook hoe deze leegte schijnbaar moeiteloos wordt opgevuld. We zijn waarschijnlijk niet de meest representatieve familie qua uitten van gevoelens maar toch geloof ik in het “survival instinct” van de mens. We blijven drijven.
Het gaat een mooie begrafenis worden: heel persoonlijk. Het gebrek aan openlijke emoties tijdens de normale omgang wordt goedgemaakt door de gevoelens die gelegd worden in de keuze van de teksten en de muziek. Iedereen heeft hem net iets anders ervaren en dat maakt dat het moeilijk om een “aanvaardbaar gemiddelde” te vinden. De één wil wat jazz (hij hield niet van jazz …), de ander wil alleen maar het positieve in zijn persoon belichten (hij was zeker niet onfeilbaar …), … Uiteindelijk gaat het toch voor ieder van ons een catharsis zijn, een vluchtig moment dat, denk ik, nog lang gaat bijblijven. Maar wat dan ? Wordt er dan een blad omgeslagen of gaat de uiteindelijke verwerking nog komen ? Als de viering het einde is dan wil ik er voor tekenen. Iedereen gaat verder met zijn leven of begint een nieuw hoofdstuk.
Gisterenavond las ik nog in een boek “dat er in de loopgraven geen atheïsten zijn”. Dit is een dilemma dat me reeds jaren fascineert. Ik ben katholiek opgevoed maar ik heb eigenlijk geen voeling met “een geloof”. Ik vereenzelvig de kerk met veel te oude mannen, gedrein van teksten, slechte muziek, anachronistische liturgie, … maar ook met een voor mij onbegrijpbare begeestering door een groep van mensen. Zij beweren steun te vinden in hun geloof maar hoe is dat te verklaren ? Ik zou het willen begrijpen zoals ik ook wil begrijpen waarom mijn “wireless network” soms hapert.
Oktober 2005 was ik in Rwanda: een klein land waar in ’94 op honderd dagen tijd een miljoen mensen werden omgebracht. Een genocide qua “efficiency” groter dan de jodenvervolging in de 2de wereldoorlog. Het is treffend te zien hoe de mensen teruggrijpen naar hun geloof. Meestal in één of andere exotische vorm maar blijkbaar heeft de mens iets “onfeilbaars” nodig om sommige zaken te verwerken.
Wat ben ik zelf ? Ik ben niet “gelovig” want ik begrijp dit geloof niet. Ik ben geen atheïst want ik heb geen noodzaak om mij af te zetten tegen de overtuiging van anderen. Zeggen dat ik “niets” ben is dan weer zo minimaal. Misschien hebben veel mensen de nood om alles te kunnen begrijpen en verklaren. Ik heb dat eigenlijk niet. Noem mij dan maar een “koppige” fatalist.

Fysieke toestand: onveranderd.

08:50 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-01-07

Schotland ...

Mijn nieuw project is gisteren “in extremis” afgeblazen. Ik was reeds vroeg uit bed maar zag aan Karin haar houding dat er iets schortte. Contact opnemen met het OCMW voor het oplossen van haar moeders problemen kan enkel met het fiat van alle broers en zussen. Ik begrijp dat wel maar inlichtingen inwinnen kan nooit geen kwaad. Als gevolg wil ik er natuurlijk (mijn slecht karakter …) niets meer met te maken hebben. Kinderachtig eigenlijk.

’s Avonds hebben we lekker ge-cocooned (visschelpje & zalmhaasje met lekker Italiaans wijntje). Om één of andere reden heb ik het in mijn hoofd gestoken om nog eens op reis te vertrekken. Desnoods alleen (wat geen goed idee is en niet in goede aarde valt).
Er zijn twee mogelijke bestemmingen: het zuiden van Italie (Napels, Capri, Amalfische Kust, …) of Schotland. Eigenlijk wil ik naar Schotland. Ik bezocht reeds alle landen in Europa behalve dit laatste. OK, het is geen echt land maar het heeft toch iets mythisch, sprookjesachtig, ruw, desolaat, avontuurlijk, …
In betere tijden hadden we een reis uitgestippeld naar het hoge noorden maar die is nooit doorgegaan. Het kwam niet uit met de behandelingen of ik was te ziek. Ik weet het niet echt meer.
Karin wil wel mee maar heeft niet echt tijd voor de Paasvakantie. Ze heeft me voorgesteld om het idee eens aan te kaarten bij mijn schoonbroer Jeroen. Die heeft nu wat tijd en met hem heb ik twee jaar geleden een geslaagd reisje naar Rwanda gemaakt. Eigenlijk vind ik het na een nachtje slapen een maf idee. Maar maffe ideeën zijn ook ideeën … We zullen wel zien.

Fysieke toestand: moe

09:41 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04-01-07

Alles went ...

Weer een nieuwe dag. Het is opmerkelijk te zien hoe iedereen het verlies van mijn schoonvader verwerkt. Alles went blijkbaar. Soms vraag ik me af of dit ook met mij het geval zal zijn. Gaan er ook familiebijeenkomsten zijn waar er na een tijdje gelachen wordt ? Waarom ook niet ? Het is wel een heel, bijna irreëel gevoel.

De uitvaart zal worden opgeluisterd door mensen van “Rent-a-Priest”. Vreselijke naam maar we hebben ze reeds enkele malen ingeschakeld voor doopplechtigheden, enz. en het was steeds een aangename ervaring. Zij doen eigenlijk wat de officiële kerk reeds jaren had moeten doen: de liturgie of het beleven aanpassen aan de moderne tijd. Dominique en Caronline (en Karin) gaan (tot mijn verwondering) een tekstje voordragen. Ik ben trots op hen en kijk er naar uit.

Ik heb zelf ook een nieuw “project”. De financiële situatie van mijn schoonmoeder is een rommeltje: geen inkomsten meer, geen pensioen, huizenhoge schulden, geen activa, geen aansluiting bij een ziekenfonds, etc. Er is voldoende solidariteit tussen de kinderen om de noden te lenigen maar we hebben een oplossing op lange termijn nodig. Het is allemaal heel complex omdat we, om ons te beschermen tegen schuldeisers, afstand hebben gedaan van de “erfenis”. Dit was de enige optie maar het laat ons niet meer toe om enige “handelingen” te stellen.
Wanneer je te veel geld hebt is er nooit een probleem. Banken, enz. zijn steeds bereid om je te helpen. Wanneer er geen middelen en enkel problemen zijn wordt het iets moeilijker. Ik heb morgen een afspraak gemaakt met het lokale OCMW om me eens in te lichten over een aantal mogelijkheden. Ik weet niet hoe de rest van de familie over dit initiatief denkt. We zijn allemaal redelijk bemiddeld en we schamen ons om zulk een “caritatieve” instelling in te schakelen. Ik vrees echter dat we hen nodig hebben omdat het zulk een kluwen is. Eens kijken of we ons nuttig kunnen maken.

Fysieke toestand: beter – gisteren eens op tijd in mijn bedje gekropen

17:52 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-01-07

Geen onderwerp ...

Soms stel je je de vraag waar je morgen over gaat “bloggen”. Geen onderwerp. Gisteren was zo een dag. Relaxen, kleine klusjes, wat winkelen, … niets speciaals. ’s Avonds lui in de zetel, verstand op nul, “Kaat & co” op de buis. Plots telefoon, mijn schoonzuster aan de lijn: “Is alles OK met Karin want ik heb slecht nieuws. Papa is vanmiddag overleden.”
Een donderslag bij heldere hemel. Eergisteren hadden we nog met hem gesproken en we hadden niets abnormaals gemerkt. Karin was de lieveling van haar vader. Een opmerkelijk figuur die ik een paar blogs geleden nog een narcist heb genoemd. Hij is even spectaculair gestorven als hij geleefd heeft. Waarschijnlijk een hartaanval tijdens het rijden door Brussel. Hij leefde niet meer toen hij nog een geparkeerde bus en wagen ramde.

Voor we naar mijn schoonmoeder vertrokken heb ik nog even snel de kinderen gesproken. Iedereen reageert anders op zulk een nieuws. Dominique ging Karin onmiddellijk troosten, Caroline wist zich geen houding en begon te lachen. Mensen blijven mensen.

Thuis bij mijn schoonmoeder was iedereen reeds aanwezig. Ongeloof, shock, alle soorten van verdriet.
Het is eigenlijk ongelooflijk wat er op zulk en moment allemaal moet gebeuren. Eigenlijk is dat goed. Het leidt de aandacht af van het verlies en geeft je de indruk dat je iets zinvol doet. Soms was iemand super-zakelijk maar een minuut later liep hij buiten om even alleen te zijn. Karin had het moeilijk maar ik denk dat deze avond haar heeft geholpen. Ze is niet de grote organisator maar ze is pragmatisch genoeg om af en toe iemand terug op het juiste spoor te zetten.

Rond 11:00 h huiswaarts. Mijn schoonmoeder was gezien de omstandigheden redelijk kalm dus we konden met een gerust hart vertrekken. De toekomst is niet gemakkelijk voor haar. Meer dan 40 jaar samen en nu alleen met behoorlijk wat financiële problemen.

Onze kinderen waren nog wakker. Dominique was gerustgesteld en ging slapen. Caroline heeft nog lang met ons gepraat. Ze kon het niet vatten. Ze kon niet geloven dat het waar was. Kinderen kunnen hard zijn maar ze hebben ook niet de geremdheid en slagen af en toe de nagel op de kop. Het gesprek heeft Karin veel geholpen. Weer veel te laat zijn we gaan slapen. Om 08:30 weer iedereen op appel bij mijn schoonmoeder.

Vandaag hebben we reeds veel zaken kunnen regelen. Een oplossing voor de financiële problemen wordt iets moeilijker maar we zullen wel een uitweg vinden. De klop voor Karin gaat nog komen maar de eerste schok heeft ze denk ik reeds verwerkt. Knap en sterk !

Eigenlijk heeft het iets van een generale repetitie. Veel familie dacht dat er iets met mij was gebeurd toen ze hoorden dat er “slecht nieuws” was. Misschien is wat er nu gebeurt nog niet zo’n slechte voorbereiding. Ik weet het niet.

Fysieke toestand: vanmiddag thuisgekomen en gecrasht. Karin heeft me nog nodig de volgende dagen.

19:18 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-01-07

2007

Al het beste voor 2007 ! Een goede gezondheid, alle dingen waar je van droomt, al het beste !

Het einde van het jaar hebben we eerder sober gevierd. Noch Karin, noch ikzelf zijn grote fans van het oudejaarsfeest. Meestal is het veel te gedwongen, pieken naar middernacht en dan volhouden tot een “aanvaardbaar” uur. We hadden dit jaar besloten het met ons viertjes te vieren. Geen grootse maaltijd maar een heleboel hapjes (veel te veel).
Dominique ging na twaalf uur nog naar een feestje maar ze had besloten de overgang met ons te vieren. Om één of andere reden, die mij nog altijd onduidelijk is, is onze jongste dochter Caroline die avond “toegeklapt”. Ze liep zonder aanleiding weg en ze was onaanspreekbaar. We hebben alles gedaan om haar er weer bij te betrekken. Nu eens lief en begrijpend, maar ook kwaad en ontgoocheld.
Wat was het ? Was het het feit dat haar zuster die avond nog uitging en zij moest thuisblijven, was het de overdaad aan kerst en andere feestjes, de verveling, de puberteit, was het mijn toestand, … ? We weten het nog altijd niet.
Karin in tranen en de avond stond op springen. We hebben haar dan maar laten doen en wij zijn “Trivial Pursuit” beginnen spelen. Na een tijdje werd het eigenlijk heel plezant, niettegenstaande het gedrag van Caroline bleef wegen op de avond. 12 uur ! In vergelijking met andere jaren was er eigenlijk weinig volk op straat. Dit had waarschijnlijk te maken met het slechte weer dus wij snel terug binnen (nadat we Dominique in een taxi hadden gedropt).
Om 01:30 zijn we gaan slapen. Niet echt onze gewoonte maar ik was er blij mee.

De volgende dag was Caroline nog steeds in dezelfde “mood”. Weer heb ik getracht te begrijpen wat het probleem was maar zonder succes. Misschien is ze gewoon koppig en wil ze niet toegeven dat ze zich ”misdragen” heeft.
De kerstboom heb ik vanmorgen afgebroken. Iedereen heeft terug nood aan wat routine. “Trop” is soms “Trop”.

Fysieke toestand: volgens de dokter is mijn bloeddruk wat hoog (positief zeker, want enkele maanden geleden had ik problemen met een te lage bloeddruk …)

15:18 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-12-06

Praten, praten, ...

Nu ben ik kapot ! Batterij leeg wegens structureel nachtbraken … Moe maar redelijk voldaan.

Het begon eigenlijk 2 avonden geleden. Karin had geen zin om te koken en wij dus naar ons favoriete Italiaanse restaurant (http://www.zone03.be/resto/detail/nl/2176/La%20Tavola%20Italiana.html). Lekker eten en een warme sfeer. Wij hadden het best naar onze zin niettegenstaande alles maar dan ook alles misliep in de keuken. Wij konden alleen maar lachen met hun “miserie”. Terug thuis zijn we beginnen te praten en praten. Geen enkel onderwerp werd gemeden en al snel was het 5 uur ’s morgens. Niet echt wat men bedoeld met “veel rusten”.
We hebben het o.a. gehad over mijn “angsten”. Ik heb steeds gezegd dat ik er twee heb: verlies van zelfrespect en de schrik voor een langdurig lijden. Volgens Karin moest ik er twee aan toevoegen: verlatingsangst en gebrek aan waardering. Die eerste kan ik nog steeds niet goed plaatsen maar gebrek aan waardering is waarschijnlijk heel waar. Ik heb het nodig dat af en toe iemand zegt “Goed gedaan, Luc” en dit is iets wat je niet bereikt door in je bed te liggen en te “kankeren”.
Ook werd het mij duidelijk dat ik toch wel heel grote gaten in mijn geheugen heb, waarschijnlijk door de inname van morfine gedurende de hectische zomermaanden. Het bizarre is dat je denkt dat je alles nog weet omdat je de “gaten” vergeten bent (wat een logica …). Sommige stukken komen terug, andere zijn volledig zwarte gaten.
Ook wordt het me meer en meer duidelijk dat heel veel zaken voor mij verborgen werden gehouden. Ik moest beschermd worden tegen mijzelf zeker ?

We hebben dus gepraat. Over Karin haar angst om geen tweede leven te kunnen opbouwen met een nieuwe man. “Waar ga ik hem vinden ? Niet die kerels op café, niet via internet, … maar waar dan.” Karin is nog steeds een heel knappe vrouw, intelligent, gedreven maar ook heel onzeker. Een onzekerheid die gemakkelijk uitmondt in uitbarstingen van emoties die ze niet altijd onder controle heeft.
De volgende dag heb ik om te bekomen naar de U2 dvd “18” geluisterd en gekeken. Eén zinnetje bleef hangen: “I cannot live with or without you”. Ik zie Karin (meestal) heel graag.

Vrijdagavond avond zijn we er nog maar eens ingevlogen. Etentje met de schoonbroers (5) afgerond in een cafeetje in Antwerpen. Het was weer 3 uur voor ik in mijn bed lag. Leuk, veel vrijblijvende praat, discussies om de discussies (politiek, films, “ik hou niet van modern ballet”, …). Moet ook eens kunnen om als mannen onderéén te lullen en (al dan niet) stomme praat te verkopen. Wel viel er die avond de voor mij meest sarcastische opmerking van het jaar. Ze kwam heel onverwacht, paste niet in het gesprek en werd volgens mij enkel door mij gehoord. Niemand reageerde.“Verliefdheid bestaat niet. Er bestaan maar 2 soorten mensen: zij die scheiden en de anderen die niet door de poes-pas van een scheiding willen gaan”.
Ik was er echt niet goed van. De wereld is niet ideaal maar 2 mensen kunnen toch wel iets samen hebben dat waarde heeft. Soit, een mens die wat gedronken heeft zegt wel eens stommiteiten.

Vandaag veel te moe en ik denk dat ik mijn omgeving behoorlijk op de zenuwen werk (stomme mopjes: Wie is sneller ? Een haas of een krokodil ? Een haas, want die moet ’s morgens maar 2 tandjes poetsen ! (sorry, kon het niet laten)
.Vanavond een DVD’tje en voor de rest niets.

Fysieke toestand: ja, wat moet ik nu zeggen ? Allemaal mijn eigen schuld zeker.

16:29 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

28-12-06

"3121" ...

Enkele weken geleden heb ik de laatste CD van Prince als pré-Kerst cadeautje gekregen van een collega. Gisteren heb ik er eens aandachtig naar geluisterd. Ik zal steeds van hem blijven houden sinds het memorabele concert in Vorst Nationaal nu bijna 10 jaar geleden.Het was een zwoele dag en we waren op vakantie aan de kust. Ik had afgesproken met een 10-tal vrienden (alleen mannen …) om die avond naar het concert te gaan luisteren. De hele dag lui bakken in de zon (huidkanker heeft een oorzaak …) en rond 5 uur richting Antwerpen. Ik herinner dat ik een vriendin een lift gaf naar huis en dat ze later borstkanker heeft gekregen. Een kankermobiel in opbouw …

In Antwerpen hebben we iedereen opgepikt en “full speed” richting Brussel. Mannen worden op slag terug adolescenten wanneer ze in een groep zijn van meer dan twee. Daar de BOB-campagnes nog niet op volle toeren draaiden, waren de wagens volgestouwd met de nodige drank. Het was nog tropisch heet en we hadden dorst. Midden in Brussel konden we ons puberaal gedrag niet meer bedwingen en hebben we een collectieve plaspauze ingelast op één van de drukste avenues. Aan de reactie van het achterliggende verkeer en de omstaanders hadden de concerten voor verdraagzaamheid (0110) duidelijk nog niet plaatsgevonden. Wij hadden “fun”.
Net op tijd in de zaal voor het begin van het concert. Wat er toen gebeurde was bijna magisch. Prince heeft non-stop 3 ½ uur gespeeld. Af en toe gaf hij zijn begeleidingsgroep wat rust maar hij bleef doorgaan. Na één nummer zat niemand nog op zijn stoel. Het was luid, heet, zweterig, … Ik denk dat iedereen die avond in een soort van trance was. Het einde van het optreden was abrupt en dan pas voelde je hoe uitgeput je was. Het was net of je een marathon had gelopen … (nooit gedaan maar het lijkt mij behoorlijk vermoeiend). Iedereen in de zaal was als in een roes.
‘s Avonds ben ik nog terug naar de zee gereden. Waarschijnlijk niet verantwoord maar immens gelukkig.

Ik heb hem later nog gezien maar nooit heeft hij mij op dezelfde manier kunnen begeesteren. Zijn laatste CD is zoals de meeste van zijn vorige niet bepaald goed. Af en toen ontdek je nog eens de meester maar dit gebeurt nog maar zelden. Ik blijf eeuwig fan na dat éne concert. Enkel vraag ik me of ik nog naar één van zijn concerten zou gaan wanneer hij weer in het land is. Ik zou waarschijnlijk op een stoeltje moeten gaan zitten en zo goed als die avond acht ik niet voor mogelijk. Gelukkig heeft hij nu naar het schijnt een dagelijkse show in een club in Vegas. Prince tussen Celine Dion en Elton John ?

Fysieke toestand: goed

13:09 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-12-06

"Onze Beste Jaren" ...

Gisteren hadden we een lekker luie dag om te bekomen van al het Kerst-geweld. “La Meglio Gioventu” stond op het programma: een schitterende Italiaanse film over 30 jaar uit het leven van een Italiaanse familie. 6 uur non-stop, tragisch, komisch, heftig, zacht, … Je word meegesleurd door het verhaal en blijft kijken. Kwaliteit … zo verschillend aan de “fastfood” die we rond deze tijd van het jaar voorgeschoteld krijgen in de bioscopen.

Ik hou van Italië. Het is een land van ongekende schoonheid en klasse. Zelfs de bomen daar (de cipressen in Toscanië) hebben iets gracieus en onwezenlijk. Waar ik jaloers op ben is hun taal en manier van communiceren. Als je naar het Nederlands luistert zonder op de woorden te letten dan hoor je een monotone stroom van keelklanken, zonder uitschuivers. Het Italiaans is bijna een gezang. Een auto is een “machina” (niet uitgesproken zoals “machien” maar met een zachte “gg”), een schoonheid een “bella donna” (Bella is in het Nederlands meestal een koe), …. De emotie druipt er van af en zelfs zonder de taal te kennen heb je het gevoel dat je hen begrijpt. Een Italiaan gebruikt ook heel zijn lichaam om zich uit te drukken. Voor alles hebben ze een gebaar om hun “statement” kracht bij te zetten. Is er iets mooier dan een Italiaanse chauffeur in actie te zien ?

Vlamingen communiceren op een heel andere manier. Wij zijn niet in staat tot plotse gevoelswissels zonder dat er iets “wrangs” blijft hangen. Een Vlaming is te veel op zijn hoede om emoties te tonen. We zijn zoals een radio met maar enkele, voorgeprogrammeerde volume-standen. Waarschijnlijk heeft het iets te maken met het klimaat, misschien met de cultuur. Voer voor antropologen.

Praten is belangrijk Professioneel heb ik zelf enkele cursussen “Negotiatie Technieken”, “Conflict Management”, enz. gevolgd. Ik denk dat ik de trucks ken om een gesprek te beïnvloeden en te sturen in de richting die ik wil, om te bereiken wat ik wil. Stiltes inbouwen, zaken herhalen om op tegenstrijdigheden te wijzen, positie innemen, “good cop, bad cop”, … Het is puur techniek en manipulatie. Het valt mij op dat ik echt mijn best moet doen om niet in die routines te vervallen wanneer ik het over gevoelens, twijfels, verwachtingen, … heb met mijn “niet-professionele” omgeving. Het wordt te eenvoudig een wedstrijd, een strijd, … die je nooit wint.
Soms zou ik willen dat ik iets meer Italiaans bloed had om er eens lekker en ongedwongen op los te gaan.

Fysieke toestand: iets gerecupereerd

12:16 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-12-06

Kerstfeest ...

Het is al laat en ik ben eigenlijk dronken (4 whiskeys). Dit is waarschijnlijk niet het beste moment maar ik denk dat ik het moet doen. De laatste weken ben ik beginnen "bloggen" en het heeft me eigenlijk veel geholpen. Ik kan mijn gevoelens, twijfels, ... meedelen aan een anoniem publiek. Ik ken jullie eigenlijk niet en daarom zijn jullie geen echte bedreiging voor mij. Hierdoor ben ik in staat om mij gedachten te formuleren op een zo eerlijk mogelijke wijze. Zonder angst om iemand te kwetsen of onrecht aan te doen. Het is mijn waarheid of ervaring wat rondom mij gebeurt. Ik heb niet de pretentie om te beweren dat dit de enige waarheid is. Andere mensen zullen het anders beleven maar toch probeer ik zo open mogelijk te zijn.

Vandaag hadden we ons eerste kerstfeest met de familie van Karin. Ik keek er naar uit. Vorig jaar was ik zeker dat het mijn laatste kerstfeestje was maar gelukkig kunnen we er nog ééntje bijtellen. Dit is moeilijk voor mij. Toen we op weg waren vanmorgen naar het feestje pakte Karin mijn hand. Ik voelde de liefde en ik werd er zacht van. Dit was lang geleden omdat ik steeds afstand probeer te nemen van emotie om dit alles te doorstaan. Ik zag deze week een film waar er werd gezegd "dat je omgeving pas gelukkig kon zijn wanneer jezelf gelukkig bent". Ik geloof hier niet in. Je word pas gelukkig wanneer je naasten zich goed in hun vel voelen. Ik weet dat dit niet gemakkelijk is in mijn situatie maar dit is mijn opperste betrachting.

Mijn schoonvader is een narcist die heel zijn omgeving in de afgrond heeft gesleurd. Mijn schoonmoeder is een alcoholieker, het ergste slachtoffer van mijn schoonvader. Karin lijdt onder deze situatie. Het beheerst een groot deel van haar leven. Waarom eindigt een vader die alles heeft om succesvol te zijn als een zielig karikatuur van zichzelf. Hij had alles om een ster te zijn maar op een bijna masochistische wijze heeft hij alle kansen de nek omgedraaid. Mijn schoonmoeder heeft steeds ten dienste gestaan van iedereen en eindigt nu als een hopeloos wrak. Slachtoffer van het egoïsme van haar man.
Karin heeft 4 broers en zusters. Iedereen verwerkt de situatie op zijn eigen manier. Ogenschijnlijk is iedereen succesvol maar in realiteit laat het ook bij iedereen sporen achter. Karin lijdt er nog het meeste onder.

Het feestje begon vandaag eigenlijk perfect. Eerst een bosspel voor de kleinsten dat echt waar heel leuk was en door iedereen gesmaakt werd. Het feest dat er op volgde was eerder chaotisch daar mijn schoonvader op eigen initiatief nog 10 familieleden had uitgenodigd. Niet echt verkeerd maar hij was niet gastheer en hij verstoorde het geplande schema.

Het uitdelen van de cadeautjes begon veel te laat en de aandacht was al ver zoek. Mijn schoonmoeder werd dronken en daar ging de sereniteit van ons feestje ( ... even wiskey #5 inschenken). Alles escaleerde en Karin werd ongemakkelijk en begon ook te drinken.

Karin wou ook een ideaal kerstfeestje maar dit werd verstoord door waarschijnlijk een schaamte voor haar ouders en het niet inlossen van haar verwachtingen. Het feestje eindigde wanneer ze naar mij riep "dat we naar huis vertrokken". Zonder enige voor mij duidelijke aanleiding. Ik was me eigenlijk naar de omstandigheden nog goed aan het amuseren. De kinderen waren gechoqueerd maar ik kon in de wagen niet echt met Karin praten over de aanleiding van dit plotse vertrek. Thuis gekomen gingen de kinderen onmiddellijk naar hun kamer en ik kon dit hele geval even doorpraten met Karin voor ze naar bed ging. Blijkbaar had Dominique tegen Karin gezegd dat ze "strontzat was" en "dat ze voor niets deugde". Ik kan dit niet echt indenken maar ik heb het ook niet echt gehoord.Ik had echt gehoopt dat dit een waarachtig kerstfeest ging worden maar het is dramatisch afgelopen. Iedereen ligt te slapen en ik zit voor mijn PC met mijn whiskeys. In de boekjes is het "afscheid nemen" altijd iets moois, "mellow yellow", ... Ik heb het gevoel dat ik niet meer de "master of the universe" ben. Ik heb het gevoel dat ik mijn kinderen kan helpen maar bij Karin voel ik mij hulpeloos. Ze is lief, ze is talentvol en we verdient een mooi leven. Met mij heeft ze het ook al niet getroffen en wat er staat aan te komen belooft ook al niet al niet veel moois.

Eerlijk gezegd weet ik het niet vanavond. Eén plus één is nooit twee in het echte leven. Hoe kan ik in godsnaam helpen zodat ik een propere lei achterlaat ?
>br>Morgen heb ik waarschijnlijk spijt van dit berichtje maar ja …. Ik ga slapen.

01:20 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-12-06

Xmas is coming ...

Kerstmis begint met rasse schreden te naderen en het is echt hectisch hier. Ons eerste feestje hebben we al zaterdag (met de familie van Karin) en dat is ieder jaar een hoogtepunt. We hebben zelfs onze eigen website met praktische informatie en natuurlijk ook de verdeling van de cadeautjes. We beginnen om 11 h met een bosspel voor de kleintjes en ergens midden in het programma ben ik verantwoordelijk voor de “Kerst Quiz”. Ik heb even geteld en ik verwacht dat we op het “hoogtepunt” met 29 man zullen zijn. Vorig jaar was het bij ons thuis en we zijn nog altijd aan het bekomen …

Even wat bullets over de laatste dagen:

1. De bambino’s hun examens zijn achter de rug en beide hebben schitterende resultaten gehaald. Dat betekent hopelijk ook dat ze niet teveel getraumatiseerd zijn door de hele situatie. Tof !
2. Gisteren het huisje van Romi “plechtig” gaan installeren (zie “Cadeautje voor Romi) en iedereen (inclusief mijn petekindje) is superenthousiast. Het is ook wel mooi: een echt huisje (1m x 1m30 x 1m20), twee raampjes en een deurtje, de binnenkant is behangen, foto’s van mama & papa aan de muur, gordijntjes (bedankt mama !), een echt leien dak, binnenverlichting, …. Ik heb reeds de titel “peter van het jaar” ontvangen en daarvoor ben ik heel trots.
3. De laatste dagen rustig en gezellig gekletst met Karin over “van alles en nog wat” en dat doet goed. We hebben echt geen onderwerp uit de weg gegaan behalve misschien hoe ze haar toekomst ziet als ik er niet meer ben. Ik weet dat dat voor haar een serieuze bekommernis is maar ik weet niet of ik haar daar kan of mag met helpen. Ik beperk met tot de praktische (financiële) zaken maar het leven is natuurlijk nog wel wat meer.
4. We hadden enkele weken geleden een fotoreportage laten maken en we hebben net de resultaten ontvangen. Heel leuk maar ook heel confronterend. Niemand krijgt het echt over zijn lippen dat dit ook een deel zal zijn van “de erfenis”.
5. Vandaag moet ik nog gaan shoppen met Caroline: een jas en een broek … Shoppen met haar is steeds een stresstest maar ik kan er ook van genieten.Ik moet ook nog een cadeautje kopen voor Karin. Ik heb haar even gepolst (zonder de indruk te wekken dat ik nog een ideetje nodig had …) en blijkbaar wil ze “een dure, exclusieve handtas”. Niet echt mijn ding (om te kopen) maar we zullen nog eens ons best doen !
6. Caroline merkte eergisteren bezorgd op “dat ik nog eens vroeg moest gaan slapen”. Mijn batterijen zijn zeker niet meer DURACELL en ik hoop nog wat reserves te vinden voor de Kerst. Met wat temporiseren zal het wel lukken.

P.S.
- Iedereen loopt hier binnen en buiten en dat maakt het niet gemakkelijk om te “bloggen”. Niemand hier weet voorlopig over mijn “geheime dagboek” en ik zou het zo nog een tijdje willen houden.
- Vandaag bel ik Johan om te vragen hoe het is met zijn zoontje (zie “Johan”)
- Bedankt voor de leuke geschenktips voor Karin. De videoboodschap intrigeert mij maar ik vind het ook een beetje “spooky”.

REEDS EEN PRETTIG KERSTFEEST !

09:42 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-12-06

Het dekbed en de jacht op cadeautjes ...

Ons Dominique heeft gisteren haar verjaardag uitgebreid gevierd. Eén van de cadeautjes die ze heeft gekregen is op zijn minst intrigerend. Een dekbed van de Jan … Jan is één van Dom’s judomaatjes en een toffe gast. Volgens mij is hij heimelijk verliefd op haar maar het is me niet duidelijk of haar “euro” reeds gevallen is (“Wij zijn goede vrienden …”). Waarom een dekbed ? Officieel omdat ze tussen de explosies van energie steeds moe is en in “haar bedje” wil kruipen. Een dekbed is dus wel een functioneel cadeau maar de aandachtige lezer (met iets meer fantasie) vraagt zich af of …

Ook voor mij is het weer cadeautjes-jacht. Ik sta er eigenlijk goed voor dit jaar (zeeën van tijd) maar het moeilijkste moet ik nog kopen. Eéntje voor Karin.
We hebben reeds een plasmatelevisie gekocht voor in de slaapkamer (gezamenlijk cadeau) maar ik wil ook nog iets persoonlijk schenken. Ik ben “in dubio”.

Ik zou één van de ideetjes van “haar lijstje” kunnen pikken maar die zijn zo gewoontjes: parfum, kookboeken, handtas, … (allemaal zo onpersoonlijk en vergankelijk).
Ik zou ook een reis kunnen boeken naar de zon. Ik heb nog een “kant en klaar” reisje liggen naar de Amalfische Kust in Italië (Zuiden (Capri, etc.) – één van de mooiste kusten van Europa) maar ik vrees dat dit niet meer tot de “fysische” mogelijkheden behoort (laatste trip naar Lissabon in augustus hebben me ook "last minute" moeten cancellen). Ik mis het reizen en de zon.
Ik zou ook een mooi juweel kunnen kopen. Een herinnering … Maar ik besef ook dat we elkaar moeten laten gaan en dat zulk een juweel een soort van “ketting” wordt.

Ik weet het niet maar we hebben nog wat tijd. Ideetjes zijn altijd welkom !

Fysieke toestand: gisterenavond een dreun gekregen (batterij leeg) maar de nachtrust heeft me goed gedaan.

09:45 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

19-12-06

17 jaar !

Dag allemaal ! Vanmorgen vreselijk goedgezind opgestaan. Volgens mij heeft de apotheker iets in de laatste lading pillen gedraaid. Nog wat bijkomende redenen:

1. Vanmorgen werd er “Beautiful Day” van U2 op de radio gedraaid en ik heb de volumeknop op een kwart gezet (dat is behoorlijk wat – 2 jaar geleden een veel te exclusieve, veel te krachtige, veel te ingewikkelde muziekinstallatie gekocht als onderdeel van mijn “mid-lifecrisis” – voor de kenners: merk NAD met Monitor Audio mini-boxen).
Onze dames, die nog liggen te knorren (geen examens meer !), zullen straks wel weer de nodige commentaar hebben !

2. Vanmorgen ook voor de eerste keer in jaren naar de lokale markt geweest (buitentemperatuur om 07:45h : 2°C – witte Kerst ?). Best leuk en voor herhaling vatbaar …. .

3. Maar het belangrijkste feit is dat Dominique vandaag 17 jaar wordt. Het is een toffe meid waar echt niemand kwaad op kan worden. Ik zie haar vreselijk graag en ik hoop dat ze er vandaag een feest van maakt (vanmiddag met haar vrienden & vriendinnen naar de kerstmarkt – gluhwein & jeneverkes, …). .

Fysieke toestand: Who cares …

09:30 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-12-06

Het eiland ...

Gisteren hebben we met de familie nog eens naar “Het Eiland” gekeken. Schitterende serie en een verademing tussen al die reality shows met nep-BV’s, weirdo’s, huis- en tuinfilosofen, …
Caroline vroeg me of ik op het werk “een Michel Drets of een Bucky Laplasse was”. Goede vraag …

Ik mis mijn werk. De kans dat ik mijn plaats nog terugkeer is minimaal: de behandeling is stopgezet, ik mag me niet meer verplaatsen per wagen (kans op epileptische aanvallen), vermoeidheid, …
Ik was (ben) senior manager op het Europese hoofdkwartier van één van de grootste automobiel concerns. Ik heb een internationale rol en ben verantwoordelijk voor alle informatica activiteiten binnen een aantal business area’s. Mijn collega’s komen van een beetje overal (> 40 nationaliteiten) en we zijn eigenlijk het beste bewijs dat een multiculturele samenleving kan werken en zelfs heel verrijkend is.

Ik heb me al regelmatig afgevraagd waarom ik het zo mis. Nooit meer in de files, geen (professionele) stress, meer dan voldoende inkomsten door een meer dan optimale bijkomende verzekering, …

Het antwoord is dat ik het aanzien en het gevoel van macht mis. Oops … In Amerika (of Rusland, …) zou dit een aanvaardbaar antwoord zijn maar in België …? Het is nochtans in alle eerlijkheid de waarheid. Een hoog salaris is leuk maar het is niet de belangrijkste drijfveer om een workaholic te worden.
De beste beschrijving van het gevoel heb ik ooit gelezen in het boek “Bonfire of Vanities” van de Amerikaanse schrijver Tom Wolfe. Het hoofdpersoon, Sherman MacCoy, is een succesvolle trader en hij voelt zich in het begin van het verhaal een echte “Master of the Universe”. “Als ik op dit knopje druk dan begint daar iets te bewegen, …”. Manipulatie, het gevoel van alles 100 % onder controle te hebben … macht. Pittig detail is dat ook in het boek daarna alles compleet verkeerd loopt voor het centrale personnage.

Ik word door mijn mensen gewaardeerd word voor mijn grote “emotionele intelligentie”. Leuk om te horen maar ik vrees dat dit toch wel iets te veel eer is. Ik leef van nieuwe uitdagingen, crisissituaties, … en ben dus wel genoodzaakt om mijn omgeving mee te sleuren. Ben ik vies van Machiavellistische, manipulatieve praktijken ? Succesvol zijn in een competitieve omgeving is echt niet moeilijk. Er zijn reeds voldoende boeken over geschreven met als twijfelachtig hoogtepunt “The 48 Laws to Power” van Robert Greene en Joost Elffers (extract: www2.tech.purdue.edu/cgt/courses/cgt411/covey/48_laws_of_power.htm). Niet echt voor gevoelige zielen … maar het werkt.

Waarschijnlijk doe ik me te veel onrecht aan en krijgt nu iedereen de indruk dat ik een klein Napoleon ben maar het is waar: ik mis het gevoel van controle, macht en aanzien.

Een tweetal jaren geleden kreeg ik het slechte nieuws dat mijn behandeling nog enkel palliatief was en dat ik geen kans meer had op totale genezing. Mijn reactie was waarschijnlijk niet die van de doorsnee patient (bestaat die wel echt ?). Een crisis vereist rationaliteit en rust. “Wat is uw plan, wat zijn de opties, wat zijn de verwachtingen, … ?” “Geef me de feiten !” Mijn reactie, toen we naar huis reden, was dat ik zo iets van één van mijn project managers nooit zou aanvaarden ! Slechte communicatie, geen opties, geen risico analyse, gevoel dat zaken voor je verborgen worden gehouden, … Crisismanager in actie, “Master of the Universe”, … maar ook het gevoel van heel klein en machteloos te zijn.

Ik mis het gevoel van totale controle en toch heb ik het gevoel dat ik ook rijker ben geworden. Eigenlijk is het allemaal heel verwarrend.

Fysieke toestand: nog steeds verdacht goed (stilte voor de storm ?)

09:39 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-12-06

Roepen ...

Het is me de laatste tijd opgevallen dat ik geen normaal gesprek meer kan hebben met Caroline (15 jaar). Caroline spreekt niet meer met mij, ze ROEPT. Meest gebruikte zinnen (+/- 50 keer/dag) zijn: “JA MAAR PAAAPAAAAA”, “DA ZIEDE VAN HIER …”, “ … EN DOMINQUE MAG DA WEL …?”. Met haar geschreven taal is het niet veel beter.

Af en toe ontvang ik SMS’jes waarna ik haar spontaan wil inschrijven voor een inburgeringscursus (kgoan w8e en tot lisa gdn eeft goe timmere xxx). Een vrije vertaling van dit laatste is (waarschijnlijk): “Ik heb mijn examen beëindigd maar ik ga even wachten (op mijn “beste vriendin van de week) Lisa. Klus jij maar lekker voort en ik zie je graag (dus straks niet te veel zagen).”

Mijn relatie met mijn dochters is de laatste maanden drastisch veranderd en verbeterd. Dit heeft natuurlijk te maken met het feit dat ze opgroeien en hun eigen persoonlijkheid ontwikkelen, maar ook met het feit dat ik veel meer aanwezig ben. Vroeger kwam ik ten vroegste om 20:00 h thuis en meestal had ik nog even tijd nodig om te acclimatiseren en tot rust te komen. Ik stond er voor bekend dat je een hele uitleg tegen mij kon doen met als enige reactie: “Sorry, zeg het nog eens …”. Niet echt stimulerend voor de tegenpartij …

Al bij al mag Caroline tegen mij blijven roepen. Bij mijn ouders had ik dit nooit moeten proberen maar toen was er nog een echte “generatiekloof”. Nu is er enkel onbegrip voor de toch wel moeilijke situatie van een moderne “puber”. Ik hou wel van rebelse karakters ….

Alle raad van andere ervaringsdeskundigen is steeds welkom !

Fysieke toestand: moe – gisteren weer geforceerd.

08:56 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-12-06

Johan ...

Gisteren heb nog eens een telefoontje ontvangen van Johan met wel heel slecht nieuws.
We hebben beiden een tijdje gewerkt voor hetzelfde Consulting bedrijf . Ik heb hem als collega beter leren kennen tijdens een toch wel hectisch project bij een Japans bedrijf. Daarna zijn we ieder onze eigen weg gegaan: Johan “verhuisde” naar een nieuwe klant en ik werd “overgekocht” door de klant (consulting is een slavenstiel …”. Via, via kwam hij te weten dat ik ziek was en hij begon mij op regelmatige basis op te bellen om te weten “hoe het met mij was”.

Professioneel heb ik waarschijnlijk de reputatie om heel joviaal te zijn maar ik bewaar ook steeds de nodige afstand (alle opties ophouden – rekening houden dat je ooit “slecht nieuws” moet brengen - paranoïde manager in actie). Mijn eerste reactie was dus ook heel voorzichtig, ontwijkend, …. Maar Johan bleef bellen en volhouden (eigenlijk verdiende ik dit niet).

Johan heeft een zoontje van 15 jaar die tijdens zijn eerste jaren geleden heeft aan leukemie. Dit was een zeer moeilijke periode maar hij is er doorgesparteld. Vrijdag kreeg hij echter (heel onverwacht) het slechte nieuws dat hij hervallen is.
Dit moet vreselijk zijn voor een jonge kerel van die leeftijd. Weer door al die rotzakkerij van weerstand afbreken, chemo’s, bijwerkingen, twijfel, … Ben ik ooit genezen ? Ik heb al zo veel genoten van het leven maar voor hem moet alles nog beginnen.

Ik heb me voorgenomen om Johan nu ook regelmatig te contacteren en hem ook proberen een hart onder de riem te steken. Dit is niet echt mijn sterkste kant maar hij verdient het en dit is het minste wat ik voor hem kan doen. Voor het jaareinde bel ik hem terug of ik ben een lul !

Fysieke toestand: (verdacht) goed – ik heb zin om te “feesten”

09:44 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-12-06

Afscheid nemen ...

Ik begin dit bloggen eigenlijk wel leuk te vinden. Het helpt me mijn gedachten te ordenen, na te denken over wat er allemaal rondom mij gebeurt, trachten mijn gevoelens te verwoorden. Het is eigenlijk maf. Je plaatst een berichtje op het net en na een tijdje beginnen mensen die je van haren noch pluimen kent te reageren. Je leert dat je niet alleen bent en dat je nog veel kan opsteken van de moed en het optimisme van vele anderen. Leuk !

Gisteren heel de dag aan het knutselen geweest tot Karin thuis kwam van haar werk. Ik zag al snel dat ze een beetje depri was. Een nieuweling op haar werk had al na zijn eerste week een mening over haar geventileerd. Die was niet 100 % positief en gebaseerd op één (nogal subjectief) feit. Karin is daar zeer gevoelig voor.
Haar werk is de laatste maanden heel belangrijk geworden. Ze is er ook heel goed in en ze begint een echt carrièrebeest te worden. Ik had het aanvankelijk moeilijk met deze evolutie (eigenlijk, nog altijd) omdat “het nu het moment is om nog zoveel mogelijk samen te doen …”.

“Afscheid nemen” is een moment maar ook een proces. Het begon 2,3 jaar geleden maar het kan niet blijven duren. Het is helemaal niet romantisch. Een “Afscheid” is het “Einde” van een relatie maar ook het “Begin” van iets nieuws. Ze heeft nog heel haar leven voor zich en ik sta eigenlijk in de weg. Dit is heel cru (en heel hard, en moeilijk te aanvaarden, …) maar ook een realiteit. Het belangrijkste voor mij is dat zij en de kinderen het zo snel mogelijk verwerken en dan weer beginnen te bouwen aan hun toekomst. Wisten we maar wat er komen zal ….

Fysieke toestand: goed

19:47 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-12-06

Een toevallige ontmoeting ...

Gisteren werd ik nog eens met mijn neus op mijn kleine kantjes gedrukt. Ik was gaan shoppen in een doe-het-zelf zaak (zie “Cadeautje voor Romi”) en toevallig kwam ik een verre kennis tegen die ik al meer dan een jaar niet meer had gezien. Hij had over "mijn situatie" gehoord en wilde wel eens weten "hoe het was afgelopen".

Kennis: "Zeg, wat heb ik nu gehoord ?"
Luc: (eerlijk zijn, het is geen schande) "Ja, ik heb kanker. Huidkanker, met uitzaaiingen."
Kennis: (oei, wat moet ik nu vragen) "Maar je bent blijkbaar genezen. Vandaag ook een dagje vrij genomen ?"
Luc: (verdomme, moet ik nu het hele verhaal vertellen. Ik kwam hier voor een doosje vijsjes en die mensen luisteren mee.) "Nee, ik ben nog niet genezen en ze hebben de behandeling stopgezet. Ik mag eigenlijk niet meer met de wagen rijden en daarom ben ik nu thuis." (ik ben thuis omdat ik niet meer met de wagen mag rijden, niet omdat ik ziek ben)
Kennis: (verdomme, ik kwam hier voor een doosje vijsjes en … ?)"Amai ..."
Luc: (vluchten !) "Och, we slagen ons er wel door. Zeg, ik ben een beetje in tijdsnood. Het was leuk om je nog eens te zien en prettige eindejaarsfeesten, hé."
Kennis: (Oef !) "Ja, het was leuk je nog eens te zien. Al het beste, hé en beterschap."

Soms ben ik heel eerlijk maar meestal reageer ik bijna agressief op die toevallige ontmoetingen. Ik heb Karin nodig "als vooruitgeschoven brigade" om het pad te effenen. Ik haat "medelijden" (eigenlijk bedoel ik "interesse") en wil ik weer de oude Luc zijn zonder Kanker. Hoe kan ik uitleggen dat ik "terminaal" ben niettegenstaande ik nog redelijk kan functioneren ? Moet ik niet aan een batterij infusen liggen ?
Wanneer mensen die me iets beter kennen geïnteresseerd vragen naar mijn toestand is mijn standaard antwoord: "Goed (punt!)". Sinds kort gebruik ik ook een variante: "Beter (meer open antwoord, even nietszeggend)".

Ik haat het woord "KANKER". Allemaal harde klanken (2 k's en 1 a). Zelfs in het engels en frans klinkt het zachter (2de k vervangen door een s, de a iets minder scherp). Misschien moet men eens een bedrijf zoals Censydiam inhuren om een nieuwe benaming te vinden voor deze rotzakkerij. Van "BRT" (ambtenaren, lethargie, ...) naar "Eén" (zonnetjes, alles Sam, de rode loper, ...)... Misschien moet ik ook zelf maar eens beter mijn best doen en wat meer waardering tonen voor mensen die echt het beste met mij voorhebben (en ook worstelen met het gevraagd, gezegd te krijgen). Er is nog werk aan "onze Luc".

Voor de rest was het een leuke dag met de studerende madammen in het huis. Ik ga de examens nog missen ...

Fysieke toestand: Gisteren een sauna genomen (we hebben er één in de tuin) en daarom waarschijnlijk wat beter geslapen.

09:44 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-12-06

Tijd voor examens ...

De routine van de dag wordt weer wat gebroken want daar zijn de examens. Noch Dominique, noch Caroline tillen al te zwaar aan deze periode. Beide zijn goed georganiseerd, plichtbewust en ze vinden het zelfs een leuke periode omdat het de sleur van de school even breekt.

Het doet mij denken aan mijn eigen schoolse loopbaan. Op mijn zestien jaar heb ik het vierde jaar moeten "dubbelen" wat het traumatisch was. Ik zat midden in mijn rebelse periode (leraar in de vijver geduwd - het ging een collectieve actie worden van heel de klas maar uiteindelijk was ik de enige ...) en rampzalige examens ("om ter onnozelste antwoorden geven"). Ik vermoed dat ik een beetje leed onder mijn puberteit.
Ik werd verplicht om van school te veranderen ("Luc heeft een beetje een reputatie en dus is het misschien beter om ...") en geleerd dat je ook pret kan maken door de grenzen af te tasten van wat net toelaatbaar is. Diploma Latijn-Wetenschappen behaald met een mengeling van middelmatige en zeer goede resultaten (naargelang mijn persoonlijke belangstelling voor het vak).

Maar wat nu ? Volgens mijn leraars, CLB, etc. was ik tot alles in staat als ik maar ... Mijn persoonlijke interesse ging uit naar zaken zoals (kunst)geschiedenis ("Wat ga jer daar in godsnaam met doen ?") en auto-mechanica ("Wil jij in een garage gaan werken, Euh ... eigenlijk wel maar allez ..."). Uiteindelijk werd het handelsingenieur waarschijnlijk omdat mijn vader door de oorlog nooit naar de universiteit had kunnen gaan en omdat ik dit wilde "compenseren". Mijn éénjarige universitaire carriere was vol ups en (vooral) downs. Stevig gefeest (dus te laat begonnen), vakken met prima resultaten maar ook vakken waar ik nooit de cursus heb van gevonden. Een ervaring rijker ... Mijn grootste struikelblok was het volledig wegvallen van controle (ik kwam uit een redelijk strenge college) en het gebrek aan interesse (ik haat wiskunde, scheikunde, ...).
En daar zaten we dan ! Mijn ouders een desillusie rijker (mijn zuster was een voorbeeldige student geneeskunde), ik schoolmoe en zonder echte plannen.
Uit noodzaak heb ik me dan maar ingeschreven voor de graduaatsrichting "Scheepvaart & Expeditie". Eerlijk gezegd vond ik dat de benaming iets exotisch had (tropenhelmen, zeilreizen, etc.) wat natuurlijk helemaal niet het geval was. Soit, met de twee vingers in de neus het papiertje gehaald en we waren klaar voor een niet bepaald uitdagend professioneel leven (douane papieren invullen, transporten regelen, etc.).
Ik ben nog één van de gelukkigen geweest die zijn militaire dienstplicht heeft moeten vervullen. Het leger is zinloos maar ik heb er een heel leuke tijd beleefd als order-officier in een opleidingskazerne (Turnhout). Daar heb ik veel meer opgestoken dan gedurende heel mijn schoolse leertijd. Ik kwam in contact met mensen met een heel verschillende leefwereld (bakkers & beenhouwers, ...) en ik moest "managen". Groepsgevoel creeren, problemen oplossen (twee zelfmoordpogingen, ...), overleven in een strak georganiseerde omgeving, aanvaarden van ridicule regeltjes, ...

Veel later heb ik de zaken nog enigzins proberen te corrigeren door een master te behalen in weekend- en avondonderwijs. Tot ieders verbazing heb ik deze laatste gehaald met een "Grootste Onderscheiding". Ik was de enige van het jaar. Een jeugdtrauma rechtgezet ...

Fysieke toestand: moe maar klaar voor een nieuwe week.

09:49 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-12-06

Een italiaantje ...

Gisterenavond zijn we met Dominique gaan eten in de "Pizza e Pasta " (Kaasrui 9 A'pen - Insalata e Lardoni, Scallopini Milanese - eenvoudig, lekker, gezellig).

Caroline was er niet bij wegens babysit-verplichtingen. Dominique zit in het laatste jaar Latijn-Wiskunde en wil zeker verder studeren in een exacte richting. Op dit moment zijn er twee opties: scheikunde (A'pen) of burgerlijk ingenieur (Gent - op kot). Ze heeft alles mee om te slagen in het leven : hoogbegaafd (niet altijd een zege), sportief (judo en acrogym op wedstrijdniveau), sociaal (scouts en veel vrienden & vriendinnen) en daarbij nog knap en mondig.

Eigenlijk is ze het papa's-kindje maar ze heeft (gelukkig) niet het sarcasme en ironie van haar vader geerfd. Caroline is "de harde", Dominique "het klein hartje", .... Karin houdt haar hart vast voor wanneer ik er niet meer ben. Stel dat het midden in de puberteit (Caroline) of het "op kot gaan" gebeurt ? Ik vind het vreselijk voor hen maar wat kan ik doen ?

Fysieke toestand: vannacht vreselijk slecht geslapen. Slaappillen liggen klaar.

18:56 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-12-06

Het kerstfeest ...

Ik heb beloofd om eerlijk te zijn en dus hier komt het: ik ben een lul en een lafaard !

Vanavond heeft het jaarlijks kerstfeestje van mijn werk plaats en ik ga niet. De laatste weken heb ik regelmatig telefoontjes en mailtjes ontvangen met de vraag of ik toch wel zeker zou komen. Ze hadden zelfs al beslist met wie ik aan tafel zou zitten. Ik heb zelfs niet de moeite genomen om een excuus te verzinnen ("Toch niet helemaal 100 % ...", "Andere verplichtingen die we echt niet kunnen verzetten ...".
Ik heb angst voor de vragen, de starende gezichten, het medelijden van de mensen die super-Luc nu eindelijk ook zien aftakelen, ...
Je kon me vroeger voor een zaal met 100 man zetten zonder dat ik mijn "cool" verloor. Dit is ook hoe ik wil dat ze mij herinneren. Wat een gelul !!

Vanavond dus maar een etentje met ons gezinnetje en een bezoekje aan de antwerpse kerstmarkt. Lekker veilig voor mijn ego en waarschijnlijk ook wel leuk.

Vandaag vreselijk veel "ge-kerstshopped". Ik begin er zijn in te krijgen.

Fysieke toestand: Ik zou eens een nachtje moeten kunnen doorslapen ...

15:54 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-12-06

Mijn kanker ...

Gisteren was ik vol energie. Heel de dag ben ik bezig geweest met de meest uiteenlopende zaken. Ik voelde me "een Johan Musseeuw die net de veearts heeft bezocht", "een konijn op speed" (of misschien gezien de omstandigheden meer een marmot op ...). 's Avonds kwam de klop van de hamer. Ik kon mijn ogen nog nauwelijks openhouden, grieperig, terug met de beide voeten op de grond!
Misschien even iets over mijn kanker ?

a) In 2000 met een klein vlekje op mijn rug naar de huidarts. Boem ... huidkanker. Lymfen in de rechterlies weggenomen na het detecteren van lichte uitzaaiingen. Geen verdere behandeling. Na een tweetal maanden gaat Luc terug in overdrive (compensatie ?).

b) In 2005 (ik begon mijn regelmatige controles reeds te verwaarlozen) plots een gezwel in mijn hals en lies. "The old beast was back !". Operaties en nu wel een hele reeks van chemo's. Zes maanden was ik thuis maar eigenlijk had ik niet te veel last van de gebruikelijke bijwerkingen. Mijn haar werd wel wat dunner, ochtendmisselijkheid vergelijkbaar met waarschijnlijk een zwangerschap, vermoeidheid .... Luc op 75 %. I reageerde zeer goed op de behandeling alhoewel de dokter benadruktte dat ik mijn "zaakjes bij voorkeur moest beginnen te regelen". Ik had weer een project ... !
Na die periode ben ik terug gaan werken en al snel was ik "weer de oude". Om de drie weken een dagje chemo maar de volgende dag was ik weer op post "voor al die belangrijke zaken & incidentele crisissen". "The sheriff was back in town ..."

c) Juni, 2007 (Oops, 2006 - bedankt Talleke) plots korte periodes met verlammingsverschijnselen van mijn linkerarm (10 minuten ?). Uitzaaiingen in de lymfen, lever, longen, hersenen en warschijnlijk nog veel meer. Een korte serie van bestralingen en massaal veel cortisone. Daar ging mijn haar en nu kon ik het niet meer verstoppen voor mijn minder direkte omgeving. Ik zat nu ook in de eerste afdeling van de "Cancer League". Terminaal! Behandelingen werden gestopt. Enkel nog wat "damage control".
In Juli tot overmaat van ramp nog een darmperforatie (te veel aan medicijnen en andere rommel ?). In kritische toestand naar het ziekenhuis en een dringende operatie (zijn de zaakjes geregeld ?). Een stoma werd geplaatst en daar verdween het laatste greintje van de eens zo trotse Luc. De wel vrij indrukwekkende wonde wilde niet genezen en op een bepaald moment barstte mijn darmen uit mijn buik. Crisis en paniek en weer een dringende operatie (ja, de zaakjes zijn geregeld).
Pijnlijk herstel (morfine, spieratrofie, wondverzorging, etc.) en uiteindelijk toch mijn eerste serieuze psychologische dip (duik - natuurlijk vakkundig verborgen voor de omgeving).
Vanaf oktober was er weer een miraculeus herstel van de "comeback kid" maar het is enkel wachten op het Onvermijdbare.

Ben ik een fatalist ? Ik weet het zelf niet want mijn brein werkt super-logisch (oorzaak/gevolg). Gisteren las ik echter een passage in een boek die me aan het denken heeft gezet. Het kwam uit "Het wonderbaarlijke voorval met de hond in nacht" van de engelse jeugdschrijver Mark Haddon (een licht tussendoorje). Het is een bizar detectiveverhaal met de licht autistische Christopher Boone in de hoofdrol. Deze laatste heeft een fascinatie voor priemgetallen:

"Priemgetallen zijn wat overblijft als je alle patronen weghaalt. Volgens mij zijn priemgetallen net als het leven. Ze zijn heel logisch, maar je komt nooit achter de regels, zelfs al zou je nergens anders meer aan denken."

Ik geloof dat het met kanker net hetzelfde is. Waarom krijgt de één het wel en de ander het niet ? Waarom reageert de één al beter op een behandeling ? Ergens moet er een logica bestaan die we echt niet, en ook nooit, zullen begrijpen. Pech !

Fysieke toestand: niet echt 100%. Even recupereren.

09:58 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-12-06

Cadeautje voor Romi

Eigenlijk is het gisteren nog een mooie dag geworden (zie "doorzakken"). Onze twee zotte brokken kregen de sint met een lichte vertraging op bezoek en ze waren zeer tevreden met het extra belkrediet (+ het nodige snoep) van de heilige man. Met Karin ben ik niet echt begonnen over de stomme discussies van de vorige nacht. Het was duidelijk dat we beide verveeld waren met wat er gebeurd was maar we krijgen het niet gezegd. Twee koppigaards die soms teveel op elkaar lijken. Misschien is dit ook een onderdeel van het afscheid nemen ?

En wat gaan we vandaag weer doen ?
Ik ben de trotse peter van het éénjarige dochterje van de broer en vriendin van Karin: Romi ... een schat. Voor mij was het nu meer dan een jaar geleden een schok toen ze me vroegen voor het peterschap. Mijn situatie was toen bekend en ik was zeker geen garantie voor de toekomst. Ik was heel vereerd maar ook heel verward. Op dat moment kreeg ik bijna de tranen in mijn ogen en dat is zeer uitzonderlijk voor een controle-freak zoals ikzelf (onnozelaar).
Ze zal heel waarschijnlijk haar peter nooit bewust leren kennen. Wat tijdens feestjes waar al de anderen wel hun peter hebben ? Ik denk dat mijn dochters die rol zullen moeten overnemen (wat ze ook met het nodige brio zullen doen).

Ik ben nooit goed geweest met babies en kleine kinderen. Voor mij moeten ze wat ouder zijn "zodat we samen dingen kunnen doen". Ik heb dat eigenlijk ook gehad met mijn eigen kinderen. "Life begins at 8 ...".
Misschien een leuke anekdote: Dinsdag vertelde mijn schoonbroer dat hij maanden geleden mijn situatie had proberen uit te leggen aan zijn zoontje. Hij had reeds iets gemerkt omdat hij mijn "bulderende lach" gemist had op de feestjes. Enkele weken geleden merktte hij op dat het beter ging met "nonkel Luc" want de lach was terug. Niet echt iets wat je verwacht van een kind van zeven ...

Terug naar het cadeautje. Door heel de situatie heb ik de neiging om haar te overstelpen met allerlei dure geschenkjes. Ook nu vroeg ik me af wat ik weer moest kopen voor haar kerstmis. Maar ze heeft al alles ... en nog veel meer. Een ingeving was om eens wat te geven "van mezelf". Gisteren heb ik Paul en Anouk voorgesteld om een levensgroot poppenhuisje te bouwen voor in haar (grote) kamer. Ze waren enthousiast en ik ga er ook vandaag aan beginnen. Mijn reputatie staat nu op het spel ...

Fysieke toestand: vanacht de eerste keer in maanden doorgeslapen en eigenlijk vol energie.

09:57 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-12-06

Doorzakken ....

Vanmorgen ben ik kwaad en daarom is het waarschijnlijk niet het beste moment om te "bloggen". Ik heb me echter voorgenomen om alle dagen wat te schrijven en dus zullen we (plichtsbewust als ik ben ...) het ook maar doen.

Gisteren heb ik er met mijn schoonbroer een "goei lap" op gegeven. Eerst iets gaan eten (Restaurant Volefs in Antwerpen http://wp.resto.be/volefs/ - een warm geitekaasje & een tonijnsteak - een aanrader) en daarna nog iets gaan drinken in "Bar du Port".
Het heeft zoals verwacht tot de eerste (of was de tweede ?) pint geduurd voor we over "het onderwerp" begonnen. Ik heb persoonlijk geen probleem om er over te praten maar ik zal er zelf nooit over beginnen. Het gesprek was eerlijk en langs beide kanten heel open. Als iemand anders je een vraag stelt dan ben je wel verplicht om er over na te denken en een antwoord of een mening te formuleren. "Zijn er nog "speciale" dingen die je wilt doen ?", "Zou je sommige zaken anders hebben aangepakt nu 'je weet wat je weet'" en de uitsmijter "Heb je nog goede raad voor mij ?", ... Eindelijk de status van Guru bereikt !
Het is opmerkelijk dat je je begint te betrappen op spreken in de verleden tijd (en soms zelfs in de derde persoon - hoe koninklijk). Eigenlijk hebben we ook goed gelachen. "Shit happens" en kanker moet niet altijd gepaard gaan met een depressie.

"Moe maar voldaan" gingen we veel te laat naar huis (mijn dokter moest het eens weten - wenkbrauwen fronsen, belang van voldoende rust, ... - ... maar we hebben het toch weer gehad).
Karin was terug opgestaan (ongerust) en we hebben nog tot na 4 uur blijven praten. Het begon leuk maar op het einde is het helemaal verkeerd gegaan. Het was of er een vat vol verwijten van haar opging. Futiliteiten meestal die andere zaken verbergen. "Waarom heb je maandag de aardappelen niet geschild als je je toch maar verveeld ?", ...
Filosoferen kan ik maar met de problemen, angsten, twijfels, ... van mijn omgeving heb ik het veel moeilijker. Karin verwijt me regelmatig dat ik mijn ziekte "manage" zoals één van mijn vroegere projecten. Sloop alle emoties eruit en concentreer op de droge feiten ! Dat werkt niet maar het is teveel jaren mijn natuurlijk reflex geweest. Aan blijven werken zeker!

Het resultaat was dat we ons vanmorgen verslapen hebben en dit gebeurt ons bijna nooit. Net nu het sinterklaas is. Caroline had heel symphatiek haar schoentje gezet en wij waren er niet. Ik heb nog wel voldoende emphatisch vermogen om te beseffen dat juist deze kleine zaken nu heel belangrijk zijn. Hoe krijgen we dat weer rechtgezet ?

Fysieke toestand: te moe en kwaad !

11:45 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-12-06

De fotograaf ...

Gisteren was het de dag van de fotoreportage. Zoals steeds rond deze tijd van het jaar is het de grote vraag welke cadeautjes we moeten kopen voor de grootouders. Het was mijn idee om professioneel wat foto's te laten schieten van het hele gezin. Hier scoor je altijd mee.

Mijn twee adolescentjes waren niet echt razend enthousiast maar het is toch een plezante boel geworden. Ze hadden hun meest hippe jurkjes aan en hun lange botten konden natuurlijk niet ontbreken (helemaal volgens de laatste modetrends van "den H&M" ...).
Caroline was natuurlijk weer de ster met haar 1m80 (+5 cm met botten ). Het was wel "werken".Je begint waardering te krijgen voor al die babes en modellen die hun gezicht heel de dag in de plooi kunnen houden. Respect !

Het gebrek aan inspiratie voor geschenken was natuurlijk een handige aanleiding. De echte reden is dat dit waarschijnlijk de laatste mogelijkheid was om het hele gezin te vereeuwigen. Niemand kreeg dit gezegd maar ik denk dat we er allemaal met in ons achterhoofd zaten.
De laatste keer ... (mijn laatste verjaardag, zomer, kerstmis, glas bourbon, brullen van het lachen, ...). Alles begint in het teken te staan van de eindigheid en dit is het "geheim" dat we allen delen (Blijven vechten Luc !). Hier zal ik nooit aan wennen.

Vanavond heb ik een etentje met mijn schoonbroer. Bloodbrothers onder elkaar, dus het zal wel leuk worden. De vraag is natuurlijk "hoelang we rond de pot gaan draaien". Hij heeft het heel moeilijk met mijn situatie maar gelukkig hebben we meer dan genoeg onderwerpen om enkele avonden te vullen. Ik kijk er wel naar uit.

Vannacht slecht geslapen en een beetje grieperig.

09:34 Gepost door Luc in Kanker | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |